บันทึก : เรื่องราวไร้สาระของชีวิต

     เมื่อช่วงกลางคืนของวันที่ 07/06/51 - 08/06/51 ที่ผ่านมา แฝดน้องได้อ่านหนังสือเรื่อง บันทึก : เรื่องราวไร้สาระของชีวิต  หนังสือเรื่องนี้แฝดน้องซื้อมาตั้งแต่ 17/08/50  ที่ซื้อหนังสือเล่มนี้ก็เพราะสะดุดกับชื่อเรื่องมากกว่าชื่อคนเขียน (ชาติ กอบกิตติ)   เพราะแฝดน้องเอาชื่อเรื่องมาเปรียบเทียบกับตัวเองและหลายคนว่า  หลายๆอย่าง หลายๆสถานการณ์คนเรามีเรื่องราวไร้สาระมากเหมือนกัน  ซื้อหนังสือเล่มนี้มาโดยไม่เสียดายตังค์เลยค่ะ  (ที่ผ่านมาเลือกซื้อหนังสือที่ราคาไม่แพงและต้องเป็นหนังสือที่ชอบหรืออยากเก็บไว้จริงๆ  แต่ส่วนมากยืมมาอ่านจากห้องสมุดมากกว่า)

    เรื่องราวในหนังสือเล่มนี้เป็นเรื่องราวของ "ชาติ กอบกิตติ"   ช่วงที่ใช้ชีวิตระหว่างเรียนหนังสืออยู่ที่สหรัฐอเมริกา  และมีอยู่ช่วงนึงที่ "ชาติ กอบกิตติ"  เดินทางท่องเที่ยวเป็นเวลา 50 วัน  จาก CALIFORNIA ถึง ALASKA  โดยเดินทางตั้งแต่วันที่ 4 กรกฎาคม 2534 - 22 สิงหาคม 2534 

    ในระหว่างที่ "ชาติ กอบกิตติ"  ท่องเที่ยวไปเรื่อยๆ  ก็ได้เขียนบันทึกไปด้วย  ก็คงตามแบบของนักเขียนทั่วไป (หรือเปล่า) ที่ไปไหนมาไหนก็ต้องเขียนเรื่องราวที่อยู่รอบตัว  หนังสือเล่มนี้ก็เหมือนกันค่ะ  เป็นหนังสืออ่านเล่นทั่วไปเอามาอ้างอิงได้ไม่มากนัก   

    ส่วนแฝดเมื่ออ่านหนังสือแล้วก็ต้องเลือกให้ได้ว่าตัวเองชอบข้อความหรือประโยคไหน  และก็เหมือนเดิมชอบแล้วก็ต้องจดบันทึกเอาไว้ด้วย   วันนี้แฝดน้องจะนำเสนอเรื่องราวไร้สาระของ "ชาติ กอบกิตติ"   แต่สำหรับแฝดน้องคิดว่าก็ไม่น่าจะไร้สาระสักเท่าไหร่เลยนะ

หน้า 24

ผมคิดว่าการให้หนังสือนั้นเป็นการให้ปัญญาต่อกัน  โดยเฉพาะในบ้านเรานั้นยังต้องการปัญญาอีกมากมาย เพื่อการพัฒนาประเทศ  แต่ก็ไม่รู้ว่าวันใดเราจึงจะเริ่มให้หนังสือแก่กันบ้าน

หน้า 41

พูดถึงป่าแล้วก็นึกถึงป่าสนในวอชิงตันที่ผ่านมา  เขาตัดป่าบนภูเขาเห็นแหว่งเป็นสี่เหลี่ยมอยู่ตามภูเขา  แต่ในสี่เหลี่ยมเหล่านั้นก็มีสีเขียวของต้นไม้ที่เขาปลูกซ่อมขึ้นมาแทน   เขาตัดแล้วรู้จักปลูกซ่อม  ผิดกับบ้านเราซึ่งทำอะไรไม่เคยคิดถึงคนอื่น  วันข้างหน้าจะมีต้นไม้หรือไม่กูไม่สน  กูสนแต่ว่าตัวกูครอบครัวกูต้องรวยไว้ก่อน  กูตัดในประเทศกูหมดแล้วกูก็จะไปตัดในประเทศข้างบ้านกูอีก  ตัดจนกว่ามันจะหมดไม่เคยคิดปลูกกัน  แต่ที่เห็นอยู่ที่นี่ (แคนาดา) เขาก็ตัดเหมือนในอเมริกา  คือตัดแล้วปลูกซ่อม

หน้า 52-53

หลังกินข้าวแล้วมีเรื่องให้น่าพูดถึงอยู่อย่างหนึ่งคือเรื่องล้างจาน  ซึ่งถือได้ว่าเป็นเรื่องที่ผู้ชายบางคนนั้นเกลียดกลัวเป็นหนักหนา  จะว่ากลัวเพราะกลัวเสียศักดิ์ศรี (ลูกผู้ชาย)  หรือเกลียดเพราะว่าเป็นงานของลูกผู้หญิง หรืออย่างไรก็แล้วแต่  แต่สำหรับผม  ผมถือว่าเมื่อตัวเองกินได้ก็ต้องล้างได้  มันก็เท่านั้นเอง

หน้า 76

บางครั้งการที่ได้อยู่คนเดียวในระหว่างเดินทางนั้น  ช่วยให้เรารู้สึกสงบและความคิดชัดขึ้น  ต่างกับการเดินทางที่เฮฮากันไปเป็นกลุ่มโดยไม่มีโอกาสแยกจากกัน  แต่การท่องเที่ยวเป็นกลุ่มนั้นก็ให้ความสนุกสนาน  รู้สึกปลอดภัย  ทั้งสองอย่างนี้มีข้อดี-ข้อเสียในตัวมัน  สุดแต่ว่าเราต้องการอะไรก็เลือกเอา

หน้า 167

ชีวิตนี้เป็นเรื่องประหลาด บางครั้งเหมือนกับว่า "โอกาส" นั้นได้ถูกกำหนดมาแล้ว

หน้า 168

ความลำบากนั้น เมื่อเราได้ผ่านมันมา มันช่วยเติมความแข็งแกร่งให้กับชีวิตเรา

หน้า 191

คนเรานี่ก็แปลก อยู่กันมากก็ทะเลาะกันมาก  อยู่กันน้อยก็ทะเลาะกันอีก  หรือว่ามนุษย์นั้นเกิดมาเพื่อทะเลาะกัน ?

    หนังสือ บันทึก : เรื่องราวไร้สาระของชีวิต   เล่มนี้เป็นการพิมพ์ครั้งที่ 4 เมื่อเดือนมิถุนายน 2548 (พิมพ์ครั้งแรกเดือนกันยายน 2539)  จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์หอน

______________  ขอบคุณข้อความดีๆ จากหนังสือดีๆ  ______________