รถไฟเป็นพาหนะที่ประเทศเจริญแล้วให้ความสำคัญเพราะทั้งประหยัดและรวดเร็ว แต่ดูเหมือนว่าบ้านเรา กาลเวลาได้แช่แข็งกิจการรถไฟให้หยุดนิ่งอยู่กับที่ ไม่ว่าจะเป็นความเร็วที่ลดลงจนปัจจุบันวิ่งได้แค่เฉลี่ย 60 กม./ชม. ไม่รวมความสกปรกรุงรังบนขบวนรถไฟ ที่เร็วๆนี้พบว่า ในรถสปรินเตอร์สายเหนือและอิสาน พบตัวเรือดบนเบาะโดยสารทำเอาผู้โดยสารคันกันทั้งขบวน

   แม้ความเก่า ความแก่อยู่คู่กับรถไฟไทยมานานจนกลายเป็นเพื่อนสนิท แต่หากเรามองดูอีกมุม สถานีรถไฟหลายๆแห่ง ที่เหมือนถูกแช่แข็งนานนับสิบๆปีนั้น อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นภาพความเป็นอยู่และความผูกพันระหว่างคนและรถไฟได้เป็นอย่างดี

- ผู้โดยสารมีภาพลบในการโดยสารรถเมล์มากกว่ารถไฟ อาจเป็นเพราะเวลาเราเดินทางไปเที่ยว ไปกับเพื่อน กับแฟน บ่อยครั้งที่รถไฟเป็นฉากประทับใจให้เรา แต่รถเมล์ขึ้นทุกวันและบรรยากาศก็ไม่ชวนประทับใจเอาเสียเลย

   ผมตั้งใจหลายครั้งแล้วว่า อยากไปเยี่ยมสถานีรถไฟวงเวียนใหญ่เหลือเกิน วันนี้มีโอกาสคว้ากล้องคู่ใจสะพายขึ้นรถเมล์ไปเก็บภาพแถวนั้นมาฝากชาวบล็อกกันครับ...

   สถานีรถไฟแห่งนี้ซ่อนตัวอยู่ในซอกหลืบเล็กๆของวงเวียนใหญ่ คนที่ไม่ตั้งใจเดินย้อนเวลาไปยังสถานีแห่งนี้ ก็มักจะเดินเลยผ่านเลยไปเสมอ

   ในอดีตสถานีแห่งนี้เป็นสายเลือดหลักในการขนส่งสินค้าระหว่างมหาชัยผ่านตลาดพลูเข้ามาขายยังกรุงเทพฯ แต่ความรุ่งโรจน์ในอดีต ก็แทบจะถูกลบเลือนด้วยความเหี่ยวย่นของสังขารและรูปแบบการเดินทางใหม่ๆที่สะดวกกว่า เร็วกว่า แม้จะแพงกว่าก็ตาม

   ค่าโดยสารระหว่างสถานีวงเวียนใหญ่ - มหาชัย เพียง 10 บาทเท่านั้น เทียบกับจำนวนผู้โดยสารที่ไม่แน่นเหมือนเก่ารับรองว่ารถไฟขาดทุนแน่นอน

   แต่บนรถไฟเราจะได้พบกับภาพบรรยากาศสองข้างทางที่มีให้เห็นเฉพาะมุมจากบนรถไฟเท่านั้น แต่วันนี้ ชมบรรยากาศของสถานีกันก่อนครับ เพราะผมไม่ทันตั้งตัว ไปถึงกว่ารถไฟจะออกต้องรออีกนับชั่วโมง เลยคิดว่าวันนี้ยังก่อนแล้วกัน เดี๋ยวต้องกลับไปใหม่อีกครั้งแน่นอน คราวนี้นั่งรถไฟไปมหาชัยกันเลยครับ

   สถานีรถไฟ เป็นแหล่งประวัติศาสตร์แห่งหนึ่งของประเทศเรา หลายสถานีถูกทุบทิ้งอย่างไร้สามัญสำนึก เช่น สถานีรถไฟสามเสน เด็กๆสมัยนี้ไม่เคยเห็นภาพความงามของการออกแบบหลังคาสถานีรถไฟสามเสน ที่โดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ หรือแม้แต่สถานีรถไฟอุบลฯที่บ้านผม ก็ถูกรื้อทิ้งเพื่อหลีกทางให้ตึกปูนขนาดใหญ่

   ตอนผมเป็นเด็กยังเคยได้ยินเสียแม่บ่นกับพ่อว่า...เสียดาย น่าจะสร้างใหม่ให้ขยับออกไปหน่อยแล้วเก็บหลังเดิมไว้ สถานีหลังเดิมมีความทรงจำของคนรุ่นเก่ามากมาย เพราะสมัยนั้นใครจะมาจะไป จ.อุบลฯ ต้องผ่านสถานีรถไฟแห่งนี้ทั้งนั้น ผมยังเคยไปรับและส่งเสด็จสมเด็จพระสังฆราชสมัยนั้น ที่เสด็จมาทางรถไฟ เห็นตู้ที่ท่านนั่งสวยงามแตกต่างจากตู้รถไฟคันอื่นๆ พ่อก็ชี้ให้ดูแล้วบอกว่า เป็นตู้รถไฟของสมเด็จพระสังฆราชท่านโดยเฉพาะ จำได้ว่าสวยงามมากครับ

   รางรถไฟคู่นี้แบกภาระและบันทึกประวัติศาสตร์ของรถไฟสายนี้มาอย่างยาวนาน ผมชอบมองดูรางเวลานั่งบนรถไฟ ยิ่งเวลารางอื่นดูเหมือนวิ่งมาชนกับรางที่คันเราวิ่ง แล้วเสียงสับรางก็ดังขึ้น รถไฟก็เปลี่ยนเส้นทางไปทางอื่น โตมาจนป่านนี้บ่อยครั้งก็ยังชอบดูเขาสับรางอยู่ คงติดนิสัยมาแต่ครั้งเด็กๆ....

   และการรอคอยก็ให้อะไรแก่เราเสมอ...ว่างๆแวะมาเยี่ยมสถานีรถไฟแห่งนี้กันบ้างนะครับ