มากินนับครั้งไม่ได้ แต่ก็ไม่เคยถามเจ้าของสักครั้งว่าทำไมต้องชื่อ คอช้าง....เพราะมันเป็นส่วนที่เราไม่ค่อยจะคิดถึง...ขายก๋วยเตี๋ยวเป็ด ทำไมไม่ชื่อ ก๋วยเตี๋ยวคอเป็ด

   ความจริงระยะทางไปร้านนี้ไม่ไกลหรอกครับ ประมาณ 4-500 เมตรเห็นจะได้ แต่ทุกครั้งผมจะขับรถยนต์แล้วก็เปิดแอร์ไป เย็นสบายดี...

   แต่พอกลับมาดูข่าวทีวี หรืออ่านหนังสือพิมพ์ ก็จะบ่นเรื่องน้ำมันแพง ... ก็ไม่สำนึกครับ ไปร้านก๋วยเตี๋ยวเป็ดคอช้าง ทุกครั้งก็ไม่เคยเดินไป ยังขับรถยนต์เหมือนเดิม

   วันนี้...เหลือบเวลาดู อ้าว ใกล้เที่ยงแล้ว ออกไปหาอะไรกินดีกว่า เดี๋ยวค่อยกลับมาทำงานต่อ ..หยิบกุญแจรถยนต์อย่างเคย ... แต่  เราเพิ่งจะอ่านใน Blog ครูแหลมเรื่องรณรงค์ใช้จักรยานในชีวิตประจำวัน เราคุยกันเรื่องน้ำมันที่มันแพงมหาโหด  แล้ววันก่อนเราเพิ่งไปทำรายการ ไปนั่งคุยกับครูแหลมเรื่องทำไมเราไม่เดินบ้างถ้าจะไปไหนใกล้ๆ ... คิดมาคิดไปผมเกิดความละอายใจครับ เอ้า เดี๋ยวจะดีแต่พูด...เดินก็ได้ว่ะ...

   ก็เดินไปเรื่อยๆ...เออ เราก็ไม่เคยสัมผัสแสงแดดเวลาใกล้เที่ยงบริเวณคอนโดเลยนะ เดินดูห้องนั้น ห้องนี้ตกแต่งสวยงาม นักศึกษานั่งซ้อนท้ายจักรยานกันไปเรียนหนังสือ นึกถึงสมัยเรียน..ทำไมเราไม่มีแฟนนั่งซ้อนท้ายอย่างนี้บ้างนะ...ก็เดินไปเรื่อยๆ...เดินต่อไป

   อ้าว...ที่ดินตรงนี้เขาเกลี่ยที่แล้ว สงสัยกำลังจะสร้างอะไรสักอย่างแน่นอน เดี๋ยวต้องมาเก็บรูปไว้แล้ว เพราะอีกหน่อยที่ดินว่างเปล่านี้ก็จะไม่มีในโลกแล้ว ... เดินคิดไปเรื่อยๆก็มาถึงร้านก๋วยเตี๋ยวเป็ด .. อืม ความจริงมันก็ไม่ไกลนะ เดินมาแค่นี้เอง แต่ทำไมเราต้องขับรถมาทุกทีว่ะ (นึกในใจ)

   ก๋วยเตี๋ยวอร่อยเหมือนเดิม วันนี้สั่งเส้นเล็กน่องตุ๋น นั่งกินคนเดียวสังเกตโต๊ะข้างๆมองแปลกๆ ทำไมรึ..นั่งกินก๋วยเตี๋ยวคนเดียว แปลกอะไร....

   ขากลับ...เดินผ่านร้านขายอาหารอิสลาม อ้าว...เพิ่งตั้งร้านเสร็จ เมื่อสักครู่ถ้าตั้งร้านเร็วกว่านี้กะจะซื้อผัดวุ้นเส้นไปเป็นอาหารเย็นสักหน่อย แต่ตอนนี้อิ่มแล้ว ไว้ตอนเย็นว่ากันอีกทีนะ

   เดินมาถึงหน้าหมู่บ้าน เจอคุณไพรัช เพื่อนบ้าน ผมไม่ได้เจอแกตั้งนาน  แกไม่ได้ทำงานครับ ลาออกจากงานมานานแล้ว วันๆก็ออกกำลังกายแล้วก็เดินเล่นในหมู่บ้าน ผมเคยสงสัยว่าแกไม่เบื่อเหรอที่ไม่ได้ทำงาน  แต่วันนี้รู้แล้วว่า แกอาจจะมีความสุขมากกว่าผมเสียอีก...

   คุณไพรัชเคยเล่าให้ฟังว่า แกเรียนจบวิศวะจากเมืองนอก เคยทำงานโรงงานเป็นวิศวกร แล้วเบื่อ..เลยเอาเงินที่สะสมมาลงทุน ซื้อหุ้นบ้าง พันธบัตรบ้าง ลงทุนระยะยาวแล้วเอาดอกเบี้ยมาใช้จ่าย

   พอผมทักแก แกก็ถามเลยว่า เป็นไงกับนายกคนใหม่...."ก็ยินดีต้อนรับครับ...มันคงไม่มีอะไรเลวร้ายไปกว่านี้ แต่เราก็ต้องอยู่กับมันให้ได้ครับ" ผมตอบกลับไป

   เราเดินคุยเรื่องนั้นเรื่องนี้มาตลอดทาง...ก็สนุกดีครับได้แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกัน ผมมาสะดุดใจกับคำถามสุดท้ายว่า "ทำไมคุณไม่กลับไปอยู่ต่างจังหวัด กรุงเทพมันน่าเบื่อจะตายไป" ....

   เออ..มันน่าเบื่อจริงๆเนาะ แล้วเรามาทำอะไรที่นี่ หรือเพราะเราโดนใส่โปรแกรมว่า เรียนจบแล้ว...ถ้าอยากร่ำรวย ประสบความสำเร็จ มีเงินทองมากมาย ต้องเข้ามาทำงานที่กรุงเทพฯ ใครๆเขาก็คิดกันอย่างนั้น ทิ้งพ่อ ทิ้งแม่ เพื่อนฝูงไว้ที่อุบลฯ ไว้ที่บ้านนอก .... จริงๆด้วย

   เรื่องทั้งหมดนี้ ต้องขอขอบคุณเท้าของผมที่พาผมเดินออกไปหาเรื่องใส่ตัว  เอามาเล่าสู่กันฟัง

   ผมจะไม่พบไม่เจอ ไม่ได้รู้ว่าที่ดินตรงหน้าหมู่บ้านจะกลายเป็นอย่างอื่น ไม่มีเรื่องเล่าบ่ายนี้มาเขียนลง Blog

   ถ้าผม..ขับรถ...สิ่งเหล่านี้จะไม่เกิดขึ้นในชีวิตผมครับ

   ขอบคุณ ส้นเท้า..อีกครั้งครับ