....พระเจ้าอโศกมหาราช

   ครั้งหนึ่งในสมัยพระเจ้าอโศกมหาราช มีพระอนุชาองค์หนึ่งของพระองค์หมายจะเป็นใหญ่ จึงคบคิดกับขุนนางบางคนวางแผนจะลอบปลงพระชนม์พระเจ้าอโศก แต่การณ์กลับล่วงรู้ถึงพระกรรณเสียก่อน ท่านจึงเรียกน้องชายเข้าไปถาม...

   "ได้ข่าวว่าเจ้าอยากเป็นพระราชาถึงขนาดจะลอบสังหารข้าเชียวหรือ"

   พระอนุชาได้ยินดังนั้นก็ถึงกับเข่าอ่อน ทรุดลงตรงนั้น เพราะใครย่อมรู้ถึงความโหดเหี้ยมของพระราชานามอโศกนี้ดี ... ทรงเป็นพระราชาที่ยืนเหนือกองซากศพนับพันนับหมื่นศพ แผ่ขยายอาณาจักรแห่งความตายและความกลัวไปทั่วดินแดนชมพูทวีป

   แต่นับว่าโชคยังเข้าข้างพระอนุชา เพราะในขณะนั้นทรงหันมานับถือพระพุทธศาสนา และพระทัยเย็นมามากแล้ว มิฉะนั้น พระอนุชาองค์นี้คงจะถูกตัดคอสะบั้นอยู่ตรงนั้งเองเมื่อทรงถามจบ...

   "ถ้าเจ้าอยากเป็นพระราชามากนัก ข้าก็จะให้เจ้าเป็น..." ทรงตรัส

   พระอนุชาทำสีหน้า งุนงง ... "เกิดอะไรขึ้น" ... ทรงคิดในใจ

   "แต่ข้าจะให้เจ้าเป็นพระราชาเพียงแค่เจ็ดวัน หลังจากนั้นข้าจะให้ทหารนำตัวเจ้าไปตัดหัวเสีย.....ทหาร มีใครอยู่ข้างนอกบ้าง ไปตามตัวเพชฆาตมาซิ.." ... "ขอรับ..." เสียงทหารดังมาจากนอกห้อง

   ไม่นานนัก เพชฆาตก็มาถึง พระองค์รีบรับสั่งว่า "เจ้า...ตลอดเจ็ดวันนี้ให้เจ้าถือดาบเล่มนี้ที่เจ้าจะต้องใช้ตัดหัวน้องข้า เดินตามมันทุกฝีก้าวอย่าให้ขาด และเมื่อครบเจ็ดวันให้นำมันไปตัดหัว..." แล้วก็ทรงยื่นดาบเล่มโตให้เพชฆาต

   คราวนี้พระอนุชาถึงกับหน้าถอดสี ... "พระองค์ โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย ข้ายังไม่อยากตาย..." ทรงปล่อยน้ำตาออกมาอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่ ราวกับคนเสียสติ

   "ก็เจ้าอยากเป็นพระราชานักไม่ใช่เหรอ กว่าข้าจะได้เป็นพระราชา ก็ไม่รู้ผ่านความตายมาตั้งเท่าไร แค่นี้เจ้ากลัวเหรอ...นี่ไง ข้าก็ให้เจ้าเป็นแล้วไง..เจ็ดวัน..ทหารนำตัวมันออกไปเป็นพระราชา..ส่วนเจ้า       เพชฆาต ตามมันไปทุกหนแห่งทุกฝีก้าว ถ้าคิดหนีตัดหัวมันได้เลย..."

   ตั้งแต่นั้น ไม่ว่าพระอนุชาจะเดินไปไหน ก็จะมีมงกุฏอันเป็นเครื่องหมายของพระราชาสวมอยู่เสมอ แต่เบื้องหลังพระองค์ ไม่ว่าจะทำอะไร แม้แต่ยามบรรทม เจ้าเพชฆาตหน้าเหี้ยมก็คอยถือดาบเล่มโตตามไปทุกหนแห่ง

   พระอนุชานั้นถึงกับกินไม่ได้นอนไม่หลับ พอจะหลับหันไปก็เจอเจ้าหน้าเหี้ยมยืนรอคอยจะบั่นคออยู่นั่นแหละ ตื่นขึ้นมาก็เจอหน้ามัน จะเดินไปไหนมันก็คอยเดินตาม ... ทรงกลัวถึงขนาดกินไม่ได้นอนไม่หลับ แม้จะได้เป็นพระราชาอย่างที่ต้องการแล้วก็เถอะ

   จนมาถึงคืนสุดท้าย..ก่อนจะครบเจ็ดวัน .... คืนนั้นพระอนุชา พระราชาคืนสุดท้าย ทรงว้าวุ้นใจทำอะไรไม่ถูก...

   ทำยังไงหนอ..พระอาทิตย์ถึงจะขึ้นให้ช้าที่สุด จะมีบุรุษใดที่จะหยุดยั้งกาลเวลาไว้ได้บ้าง แล้วก็ทรงร้องไห้ฟุบอยู่ข้างๆเตียงนอนนั่นเอง ปราสาทราชวังอันยิ่งใหญ่ ท้องพระคลังมหาสมบัติ แก้วแหวนเงินทอง ทรงไม่ต้องการแล้ว .... แต่เจ้าเพชฆาตดูเหมือนจะไม่สนใจอะไร เพียงแต่คิดในใจว่าเมื่อไรจะเช้าสักที จะได้จบๆไป...เหนื่อย เดินตามมาหลายวันแล้ว

   ระหว่างที่พระอนุชา ร้องไห้ปานจะกลายเป็นสายเลือดเพราะกลัวดาบในมือเพชฆาตที่ยืนอยู่ข้างๆ พระเจ้าอโศกก็ทรงเดินเข้ามาในห้องนั้น

   เห็นเพียงเท่านั้น พระอนุชาก็ถึงกับร้องไห้แทบเสียสติ ... " อย่า...อย่า ...อย่าประหารข้าเลย ข้ายังไม่อยากตาย .... เอานี่กระหม่อม...มงกุฏ ข้าขอคืนท่าน ข้าไม่เป็นแล้วพระราชา .... อย่าประหารข้าเลย...." แล้วก็ทรงร้องไห้ฟุบตรงแทบพระบาทพระเจ้าอโศกนั่นเอง

   "น้องข้า...ทีนี้เจ้ารู้รึยังว่า ทรัพย์สมบัติทั้งหลายนั้น มันไม่มีค่าอะไรเลย ... เจ้ายังอยากได้อะไรตอนนี้บอกข้ามาซิ..ข้าจะให้เจ้าอีกก็ได้ ก่อนรุ่งเช้าจะมาถึง"

   "ข้าไม่อยากได้อะไรเลย ไม่เอาอะไรแล้ว ข้ากลัว ... อย่าประหารข้าเลย"

   "น้องข้า ถึงข้าไม่ประหารเจ้าวันพรุ่งนี้ แต่วันหน้า..เจ้าก็ต้องตายอยู่ดี ... เจ้าจะยังต้องการทรัพย์สมบัติ เกียรติยศใดๆอีกหรือ..." ทรงถาม

   "ข้าไม่ต้องการแล้ว ... ข้าไม่มีความสุขเลยที่เห็นเจ้านี่เดินตามข้าตลอดวันตลอดคืน ถึงข้ามีทรัพย์สมบัติมากมาย แต่ถ้ามีเจ้านี่คอยเดินถือดาบจะประหารข้าอยู่ตลอดเวลา ข้าจะมีความสุขได้อย่างไร เสด็จพี่"

   "นี่แหละ ที่เขาเรียกว่าความตาย แม้ข้าไม่สั่งให้เพชฆาตเดินตามเจ้า แต่ความตายก็ติดตามเจ้าเป็นเงาอยู่ทุกทิวาราตรี แม้ยามตื่น ยามนั่ง ยามเดิน หรือยามนอน ความตายก็ติดตามเจ้าไม่เคยห่าง เพียงแต่เจ้ามองไม่เห็น ...เพราะเจ้าไม่เคยนึกถึงมัน ... ข้าเพียงแต่อยากทำให้เจ้านึกถึงมันเท่านั้น..ทีนี้เจ้ายังอยากได้อะไรอีกมั้ย น้องข้า.."

   เมื่อพระเจ้าอโศกทรงตรัสจบ พระอนุชาก็ทรงทราบถึงความประสงค์ของพระเจ้าอโศกผู้พี่ ที่ต้องการจะสั่งสอนน้องผู้มักใหญ่ใฝ่สูงจนถึงหมายจะฆ่าพี่ชายตนเอง ก็ทรงรู้สึกผิด และขอให้ทรงสั่งประหารเสีย...

   "ข้าไม่ประหารเจ้าหรอกน้องรัก...ข้าเพียงอยากจะบอกเจ้าบางสิ่งเท่านั้นเอง..." แล้วพระองค์ก็เสด็จออกไปจากห้อง

   ส่วนวันรุ่งขึ้น พระอนุชาก็ขอออกบวชในพระพุทธศาสนา....

   และสำหรับผม ก็ขอจบนิทานสำหรับคืนนี้ ด้วยประการฉะนี้ .... ราตรีสวัสดิ์...7หมื่นล้าน