"กีฬา กีฬา เป็นยาวิเศษ" คิดว่าน่าจะได้ยินกันมาตั้งแต่จำความได้

ตอนเด็กๆก็ไม่รู้ว่าทำไมมันถึงเป็นยาวิเศษ มาถึงตอนนี้ถึงได้รู้ว่าเพราะอะไร

ฉันชอบเล่นกีฬาตั้งแต่เด็กเลยหละ เท่าที่ระลึกชาติได้ตอนนี้ก็มี กระโดดยาง

ถ้าใครรู้จักว่ากระโดดยางคืออะไรก็คงจะพอนึกอายุออกว่าอยู่ใน lavel ที่เท่าไหร่

หมากเก็บ(ไม่รู้ว่าเป็นกีฬารึเปล่า)  วิ่งแข่ง จำได้เท่านี้แหละ พอมาตอนนี้ฉันชอบ

เล่นแบดมินตันมากๆ ฉันเล่นมานานมากแต่ฝีมือก็ไม่ได้พัฒนาขึ้นเลย

ตอนที่เรียนอยู่มหาลัยก็เล่นกับเพื่อนจนถึงมืดค่ำเลยกว่าจะได้กลับบ้าน จนคนที่บ้าน

บ่นเลยว่าจะเล่นอะไรกันนักกันหนา ดีนะที่เค้าไม่ไล่ให้ไปนอนที่สนามแบดซะเลย

ไม่งั้นฉันคงไปแล้วหละ มีครั้งนึงเพื่อนทำเอ็นไม้แบดของฉันขาดฉันเลยต้องไปยืมคนอื่น

เล่นสักพัก ฉันได้ไปยืมไม้แบดของเพื่อนผู้ชายคนหนึ่งมาเล่น พอมันเล่นเสร็จฉันก็เข้า

ไปเป็นคนเล่นคู่ต่อไป ขณะนั้นฉันก็ได้กลิ่นเหงื่อของมันที่ติดอยู่กับด้ามไม้แบดก็ไม่ได้คิด

อะไรเพราะมันเป็นเรื่องปกติ ฉันก็เล่นแบดไปตามปกติ ช่วงพักฉันก็วางไม้แล้วก็ไปดื่มน้ำ

ไงหละได้กลิ่นเหงื่อของมันติดมาที่มือฉันด้วย เหม็นสุดๆ แต่ฉันก็คิดว่าไม่เป็นไรเล่นเสร็จ

เดี๋ยวค่อยไปล้างออกก็ได้ พอฉันเล่นเสร็จก็ไปล้างมือที่ห้องน้ำอาจารย์ซึ่งมีทั้งสบู่ ซัลไลท์

ก็ยังไม่สามารถเอากลิ่นเหงื่อเหม็นๆออกจากมือของฉันได้ เซ็งเลย ไม่นึกว่ากลิ่นจะติด

ทนนานยิ่งกว่ากาวตราช้างซะอีก ถึงว่าซิไม่มีใครกล้ายืมไม้แบดของมันมาเล่นเลย

พอฉันมาเล่าให้เพื่อนฟังมันก็บอกว่ามันก็เคยเป็นมาแล้วหละ (แม่งไม่บอกกันเลย)

             เมื่อวานนี้ฉันก็ได้ไปเล่นแบดที่สนามกีฬาประจำจังหวัด คนที่คอร์ดแบดแซวเลย

ว่าทำไมหายไปนาน แล้วเดือนหน้าจะมาวันไหนหละ ฉันก็ได้แต่ยิ้มๆ พอดีฉันงานยุ่ง

บวกกันความขี้เกียจเลยไม่ได้ไปเล่นกีฬาเลย ไม่ได้ออกกำลังกายนานฉันก็เหนื่อยง่าย

2 เซต แรกที่ฉันตีฝีมือยังปกติ โชคดีที่คู่ของฉันเค้าเก่งก็เลยแพ้แบบไม่น่าเกลียด

เล่นเสร็จก็ขอพักสักหน่อยค่อยเล่นใหม่ เพราะฉันเหนื่อยมากๆ เกือบหน้ามืดแหนะ

หลังจากพักเหนื่อยแล้วก็เล่นต่ออีก 2 เซต คราวนี้ฉันไม่เหนื่อยเลยสักนิดเดียว

ก็มือยู่ครั้งนึงคู่ต่อสู้ของฉันตีโต้กลับมา ลูกนี้โดงสวยมากเลยนะ รับได้ไม่ยากด้วย

ฉันวิ่งไปรับลูกนี้ได้ทัน แต่.......วืออย่างแรง ลูกตกลงอยู่ข้างฉันซะงั้น เสียงหัวเราะแว่ว

ดังมาจากด้านหลังของฉัน พอฉันหันไปมองเพียงแวบเดียวก็เห็นว่าคนไม่ต่ำกว่า 5 คน

กำลังหัวเราะกันอย่างเมามัน จะไม่หัวเราะได้ไงหละ ก็ฉันท่าทางตั้งใจตีมาก

แถมเสียงที่ฉันตีวืดเนี้ยดังมากด้วย ตีอย่างเต็มแรงแต่โดนลมอย่างเดียว เฮ้อ....คนเรา

คราวนี้คะแนนฝั่งฉันเละเป็นโจ๊กเลยหละ ฉันคิดซะว่าก็ดีทำให้คนหัวเราะได้

แม้ว่าตัวเองจะเป็นตัวตลกก็ตาม

                ฉันมาที่สนามแบดคนเดียวแต่ฉันก็สามารถมีเพื่อนได้ ฉันเชื่อแล้วหละว่า

กีฬาเป็นตัวเชื่อมมิตรภาพของคนเราได้ ฉันอยากให้คนอื่นออกกำลังกายบ้าง

ไม่เห็นจะยากเลยเริ่มจากการเดินในที่ทำงานเนี้ยแหละก็ช่วยเราได้แล้วหละ

"สุขภาพที่ดีเราต้องหาเอง ยาวิเศษที่ไหนก็มาช่วยอะไรเราไม่ได้"