และแล้วการสอบสัมภาษณ์เข้าเรียนต่อของฉันก็เสร็จสิ้นลงแล้วหละ

ตอนที่นั่งคอยหน้าห้องสัมภาษณ์ก็ทำหน้านิ่ง แต่ว่า..........

พอฉันเอามือจับตรงหัวใจเพื่อวัดความตื่นเต้นของตัวเอง ก็พอว่า......

หัวใจของฉันเต้นแรงยังกับได้ฟังเพลงร๊อคเลยหละ

ฉันไม่รู้จะยึดหลักอะไรดีในการตอบคำถามนอกจากยึดความเป็นตัวเอง

ฉันเป็นคนที่พูดจาตรงไปตรงมา คงไม่ต้องเดาเลยว่าฉันจะตอบคำถามแบบไหน

ฉันยอมรับว่าฉันคาดเดาไม่ถูกว่าอาจารย์ที่สัมภาษณ์อยากให้ฉันตอบในทำนองไหน

ตอนนี้ฉันก็ภาวนาอย่างเดียวว่าให้เค้านึกในมุมที่ฉันคิด

มีอยู่คำถามนึงอาจารย์ถามว่า "ถ้าเราไม่ได้เรียนที่นี่แล้วจะทำอย่างไร"

คำตอบนึงมันผุดขึ้นมาในหัวเลยว่าฉันก็รอสัมภาษณ์อีกที่นึงด้วยนิ

ฉันตอบว่า"หนูก็รอลุ้นอีกที่นึงเหมือนกันค่ะ เพราะบังเอิญหนูสอบติดแล้วก็จะสัมภาษณ์

ในอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้ค่ะ แต่หนูอยากเรียนที่นี่มากกว่าค่ะ"

ฉันคิดว่าถ้าฉันตอบว่าฉันคอยเรียนที่นี่ที่เดียวก็คงจะเหมือนการโกหก

อาจารย์เค้าน่าจะรู้อยู่ว่าช่วงนี้เป็นเทศกาลสมัครแล้วก็สัมภาษณ์ของหลายมหาวิทยาลัย

จะให้ผู้สมัครเรียนมาสมัครเรียนที่เดียวและรอลุ้นอยู่ที่เดียวได้ยังไงหละ

มันเสี่ยงมากเลยถ้าสอบไม่ติด แต่พอฉันมาถามเพื่อนหรือแม่ก็เห็นตรงกันว่า

ฉันตอบไม่ถูกเลย น่าจะตอบให้ดูฉลาดมากกว่านี้

ฉันคิดว่าถ้าคำตอบที่ฉลาดหมายถึงการโกหกหละก็ไม่ตอบเลยดีกว่า

ฉันคิดของฉันแบบนี้แต่ว่าอาจารย์ที่สัมภาษณ์ไม่รู้จะคิดมุมเดียวกับฉันหรือไม่

มันก็เป็นคำถามที่เกิดขึ้นในใจของฉันว่า"จำเป็นด้วยหรอที่เราต้องตอบคำถาม

เพื่อเอาใจใคร แล้วมันผิดหรอที่เราจะพูดความจริงและตอบคำถามเป็นตัวของตัวเอง"

ช่วงนี้ก็อยู่ในช่วงรอผลว่าจะผ่านสัมภาษณ์หรือไม่ (โค-ตะ-ระ ลุ้นเลยหงะ)

ระหว่างนี้ก็พักผ่อน  ไหว้พระเยอะๆ

แล้วก็ฆ่าเวลาด้วยการกิน และไปออกกำลังกายจะได้ไม่เครียด