วันนี้ที่รอคอยก็มาถึงจนได้...

ฉันบอกได้เต็มปากเต็มคำกับแม่ได้แล้วว่าฉันได้เรียนต่อโทแล้วนะ

ฉันว่าตัวเองยิ้มกว้างแล้ว แม่ยิ้มกว้างกว่าฉันอีกหละ

ฉันดีใจที่ลูกไม่เอาอ่าวอย่างฉันก็ทำให้แม่มีความภูมิใจได้เหมือนกัน

หลังจากที่ฉันค้นพบตัวเองได้แล้ว

การเรียนคราวนี้ก็เป็นเหมือนภูเขาลูกเล็กๆที่ฉันจะต้องผ่านมันไปให้ได้

ก่อนที่จะได้เรียนปรับพื้นฐานในเดือนมีนาคม

ก็จะต้องมีการละลายพฤติกรรมของนิสิตกันก่อน

สถานที่จัดก็เป็นรีสอร์ทเเห่งหนึ่งที่เขาใหญ่

ขณะที่ฉันเก็บกระเป๋าขึ้นรถก็ได้ยินเสียงเรียก "น้องปา" ดังมาจากด้านหลังของฉัน

ใช่แล้วค่ะ ฉันชื่อปา แต่เอ๊ะเรายังไม่รู้จักใครเลยแล้วใครเรียกชื่อเรา

ภาพที่ฉันเห็นเป็นรุ่นพี่คนหนึ่งที่จบมัธยมที่เดียวกับฉัน

ใบหน้าหมวยๆ ขาวๆ ผมหยิก ออกแนวเซอร์ๆเล็กน้อย

เค้าเดินเข้ามาหาฉัน แต่ความจำฉันมันสั้น "ฉันจำชื่อพี่คนนี้ไม่ได้"

รู้สึกกลัวว่าเค้าจะโกรธเลยพยายามนึกให้ออก

เมื่อฉันเดินมานั่งที่เบาะรถก็นึกออกเลยว่า "พี่เบญ"

ใช่แล้วค่ะ พี่คนนั้นชื่อ พี่เบญ

รู้สึกดีมากที่ได้เจอกันอีกเพราะไม่ได้เจอกันนานมากๆ

เรานั่งกันคนละเบาะเลยไม่ได้คุยกัน

ฉันกับพี่เบญมาเจอกันอีกทีก็ที่รีสอร์ทเลย

แล้วเรื่องน่าแปลกใจก็เกิดขึ้นอีก

ฉันมารู้อีกครั้งนึงว่ามีเพื่อนพี่เบญมาเรียนอีก 4 คน

สรุปแล้วฉันมีรุ่นพี่ที่จบมัธยมด้วยกันมาเรียนที่นี่ด้วยกัน 5 คน

รู้สึกอบอุ่นชะมัดเลย

แต่ฉันก็ไม่ได้ขลุกอยู่กับพวกพี่เค้านะ

ฉันก็ต้องหาเพื่อนใหม่ของฉันบ้าง

เพื่อนคนใหม่ของฉันชื่อ ก้อย

มองโดยรวมแล้วลักษณะนิสัยคล้ายฉันมากๆ

...............ห้าวเหมือนกัน..............

 แล้ววันที่ 10 มี.ค. นี้ฉันก็ต้องไปเรียนปรับพื้นแล้วหงะ

วิชาแรกที่ต้องเจอ คือ บัญชี

ฉันจะต้องผ่านมันไปให้ได้....

แต่จะผ่านไปแบบไหนนั้นค่อยว่ากันอีกที

งานนี้คงเหนื่อยหน่อย