การค้นพบตัวเอง.....มันยากนะ

แต่ถ้าเราได้พบมันแล้ว.....มันรู้สึกดีพิลึกเลยหละ

ถึงแม้ว่าฉันยังบอกได้ไม่เต็มปากว่า"ฉันได้ค้นพบตัวเองแล้ว"

แต่ฉันก็พอรู้แล้วว่าฉันชอบอะไรและอยากทำอะไรต่อไป

ตอนนี้ฉันกำลังเห็นแสงสว่างรำไรตรงปากอุโมงค์ของความคิด

แล้วกำลังใช้มือสองข้างถอนต้นหญ้าให้เป็นทางเดิน

แม้ต้นหญ้ามันจะบาดมือสักหน่อยแต่ก็รู้สึกดีที่ได้รับรู้ว่า............

.............ความเจ็บปวดเป็นอย่างไร

ขณะนี้ทางเดินที่ฉันกำลังสร้างมันยังเป็นแต่ระยะทางสั้นๆ

มันจะยาวขึ้นหรืออยู่เท่าเดิมมันก็ขึ้นอยู่ที่ตัวฉันแล้วหละ

ว่าจะหยุด.............หรือทำมันต่อไป...............

การที่ฉันหยุดมันเจือปนไปด้วยความขี้เกียจบ้างเล็กน้อยก็จริง

แต่เหตุผลที่แท้จริงแล้วนั้น.......

ฉันต้องการที่จะหยุดชื่นชมธรรมชาติรอบเส้นทางที่ฉันกำลังสร้างมันอยู่ต่างหากหละ

การตะบี้ตะบันสร้างหนทางที่ตนเองเลือกให้สำเร็จมันก็ดีนะ

ไปถึงจุดหมายเร็วดี...........แต่เหนื่อยจัง

มันจะดีไหมถ้าเราค่อยๆสร้างมัน

แล้วลิ้มรสสิ่งที่ได้พบเจอระหว่างทางเป็นอาหารชีวิต

แต่ทุกอย่างมันก็มีข้อจำกัด...โดยเฉพาะเวลา

น่าสงสารมันจังเลยนะ มีอะไรก็โทษแต่มัน

ฉันรู้สึกว่าการที่ฉันได้นั่งพักริมทางแล้วนั่งมองดูเส้นทางระยะสั้นๆ

ที่ฉันได้สร้างเสร็จแล้วเนี้ยมันทำให้ฉันได้คิดอะไรหลายอย่างเลยหละ

นอกจากความภาคภูมิใจมันก็ก่อตัวขึ้นในใจฉันแล้ว

มันยังทำให้ฉันปรับระบบความคิดในสมองของฉันมากมาย

หนึ่งในนั้นก็คือ  ฉันคิดว่าฉันน่าจะไปหามีดมาฟันหญ้า

แทนการใช้มืออยู่แบบนี้นะ....เพราะมันเจ็บ