วันสงกรานต์ของทุกปี ฉันและครอบครัวก็จะกลับไปเยี่ยมปู่กับย่า

ทุกอย่างยังเหมือนเดิม (ยกเว้น อายุ)

เมื่อบรรดาญาติๆมารวมตัวกัน ความสนุกสนานก็ย่อมเกิดขึ้น

คนชอบทำอาหารก็ทำหน้าที่ของตัวเองไป

ส่วนฉันไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามีหน้าที่รอชิมอย่างเดียว

ฉันรู้สึกอบอุ่นทุกครั้งที่ได้มาบ้านปู่กับย่า

เพราะท่านเลี้ยงฉันมาตั้งแต่แม่คลอดฉันได้ไม่กี่วันเอง

พ่อแม่ฉันมีความจำเป็นบางอย่างที่ต้องฝากฉันให้พวกท่านเลี้ยง

ท่านเลี้ยงดูฉันเป็นอย่างดีเลยหละ

ฉันจำได้ว่าบ้านย่ามีต้นมะม่วงปลูกอยู่มากมาย

มันก็ต้องขึ้นอยู่กับความสามารถเฉพาะตัวถึงจะได้มะม่วงมากิน

น้อยครั้งมากที่สอยมะม่วงเอง ก็เพราะน้องชายของฉันมันชิงสอยไปหมดเลย

มันตื่นนอนเช้ากว่าฉัน มันรีบอาบน้ำเพื่อไปเดินสอยมะม่วงมาเก็บไว้

ด้วยความที่ฉันยังเป็นเด็กเพื่อให้ได้มะม่วงมากินก็ไม่ได้ทำอะไรมาก

ก็แค่สืบให้รู้ว่าน้องมันซ่อนมะม่วงไว้ที่ไหน....

เท่านั้นแหละ  ฉันก็ไปจิ๊กของมันมากินซะเลย

ฉันไม่ได้ขโมยนะ แต่ฉันขอมันก่อนแล้วค่อยหยิบมากิน

ก็ก่อนหยิบฉันก็บอกมันว่า"ขอกินหน่อยนะ"

แน่นอนแหละ ฉันขอต่อหน้ามะม่วง ไม่ได้ขอต่อหน้าน้องชาย

5555 ได้นอนตื่นสาย แล้วก็ได้กินมะม่วงอร่อยๆด้วย มันเปรมเสียยิ่งกระไร

ตอนนี้ฉันโตขึ้น ด้วยความที่ฉันเป็นคนเสมอต้นเสมอปลาย

นิสัยทุกอย่างในตอนเด็กตอนนี้ก็ยังอยู่ครบเลย

มีแต่บางอย่างที่มันเพิ่มขึ้น

ตอนเย็นเมื่อวานนี้ฉันได้ตักข้าวให้ปู่กับย่ากินด้วยหละ

ฉันแกะเนื้อปลาช่อนให้ด้วย รู้สึกดีจังที่ได้ทำอะไรให้ท่าน

ฉันคิดเสมอว่าตอนเด็กๆท่านดูแลเราได้แล้วทำไมเราจะดูแลท่านตอนแก่ไม่ได้

ก็ยังนึกถึงในทีวีตอนที่เค้าบอกว่าเจอคนแก่ถูกปล่อยทิ้ง ลูกหลานไม่เลี้ยง

ทำไมถึงทำแบบนั้น จิตใจของลูกที่ทิ้งพ่อแม่มันทำด้วยอะไร

หรือว่าต่อมจิตสำนึกมันพิการรึเปล่าที่ต้องทำแบบนั้น

แล้วพวกนั้นก็จะรู้เองเมื่อถึงคราวที่ตนเองแก่ตัวลงบ้าง

ช่างเถอะ เราเปลี่ยนคนอื่นไม่ได้

ดังนั้นเราก็มาดูเเลญาติผู้ใหญ่ของเราต่อดีกว่า

วันนี้ทุกคนก็แยกย้ายกันกลับบ้านด้วยเพราะหน้าที่การงานมาบังคับ

บ้านปู่กับย่าคงจะเงียบ.....

สงกรานต์นี้ฉันรู้สึกดีจัง

สงกรานต์สาดรัก (ให้ญาติผู้ใหญ่)