เฮ้อ...และแล้วเวลาลั้น ลา ของฉันก็จะหมดลงแล้วซินะ

วันที่ 2 มิ.ย. นี้ก็เป็นวันเปิดเทอมวันแรกแล้วหละ

ต้องกลับไปเรียนเพื่ออนาคตที่คิดว่าน่าจะดีกว่าตอนนี้

ไฟในการเรียนที่เคยลุกท่วมตัว มาถึงป่านนี้มันก็เริ่มถูกความขี้เกียจประพรมจนเกือบ

จะมอดไหม้ลงแล้ว การจะเป็นผู้ใหญ่ที่มีความรับผิดชอบเนี้ยมันก็เหนื่อยเหมือนกันนะ

ฉันเริ่มรู้แล้วหละว่าทำไมตอนเด็กๆ พวกน้าๆถึงบอกว่า

" เป็นเด็กก็ดีแล้วหละไม่ต้องมาคิดอะไรมากมาย"

ตัวเองก็คิดอยากจะโตเร็วๆเพื่อที่จะได้ออกไปเผชิญโลกกว้างเร็วๆ

พอมาถึงตัวเองก็รู้แล้วหละว่ามันมีความหมายว่าอะไร

การที่ฉันลาออกจากงานแล้วมาทำงานที่บ้านมันก็ดีนะ ได้เป็นนายตัวเอง

บ้านของฉันทำงานที่เกี่ยวกับโต๊ะจีน  มีงานยุ่งเป็นระยะๆ

เวลาที่ไม่ยุ่งก็นอน กิน ท่องเที่ยวไปเรื่อย สุดแสนสบายเพราะเป็นชาวเกาะ

แต่ความสบายมันก็ต้องอยู่ในขอบเขต ฉันคิดว่าถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไปนะ

ฉันยังคงไม่โตแน่ๆ ดังนั้นฉันต้องดัดนิสัยตัวเองสักหน่อยละ

ช่วงนั้นพอรู้ว่าสอบติดก็ดีใจใหญ่เลย กระหายอยากเรียนมาก

แต่อีกใจก็ใจแป่วว่า ฉันจะต้องไปใช้ชีวิตคนเดียวในเมืองกรุงหรอเนี้ย

ที่ที่แวดล้อมไปด้วยมนุษย์อีโก้สูงกันทั้งนั้นเลย

มาถึงตอนนี้ฉันก็ต้องมานั่งจุดไฟใฝ่ในการเรียนให้ลุกขึ้นมาอีกครั้ง

ด้วยการที่คิดว่าตัวเองอายุไม่น้อยแล้วต้องทำอะไรด้วยตัวเองให้เป็นชิ้นเป็นอันบ้าง

ส่วนงานแฮนด์เมดที่ฉันชอบก็จะยังไม่เลิกทำแน่นอน

ฉันแค่หยุดพักชั่วคราวเพื่อให้เวลากับการเรียนให้เต็มที่