วันนี้เป็นวันเรียน มีเรียนตั้ง 2 วิชาแหนะ ทำไมมันดูเยอะอย่างนี้นะ

แต่ก่อนมีเรียนตั้ง 5-6 วิชาต่อวันยังตะบี้ตะบันเรียนได้เลย

รึว่าเราจะแก่ขึ้นแล้วเนี้ย และวันนี้ก็เป็นวันที่ต้องpresent งานกลุ่มอีกต่างหาก

มันมีปัญหานิดหน่อยจากการจัดลำดับเนื้อหาปรับเปลี่ยนไปมา บ้างก็เห็นด้วย

บ้างก็ไม่เห็นด้วย  present ของเราวันนี้มันไม่เป็นอย่างที่พวกเราวางเอาไว้เลย

เราจัดคิวการพูดของแต่ละคนเอาไว้แล้ว แต่ปัญหามันก็ยังเกิดขึ้นจนได้

เมื่อคอมพิวเตอร์ที่เราต้องใช้มันเกิดอาการค้างขึ้นมาขณะที่กำลังpresent

อยู่พอดีเลย สิ่งที่ฉันคิดได้อย่างเดียวคือ ทำยังไงก็ได้ให้การมันผ่านไปได้

อย่างดีที่สุด ฉันไม่ได้โทษใครหรอกเพราะมันเป็นการผิดพลาดทางเทคนิค

ถ้าถามว่าทำไมไม่มีเครื่องคอมสำรองมาหรอ มีซิมีมาสำรองตั้ง 2 เครื่องแหนะ

รวมแล้วมีคอมมาทั้งหมด 3 เครื่อง ปัญหามันก็เหมือนจะไม่น่าจะมีนะ

แต่มันก็เกิดขึ้นมาอีกจนได้ เพราะบางไฟล์ที่ต้องใช้เครื่องสำรองก็ยังไม่มี

ฮึ ฮึ ปัญหาใหญ่มาเยือน ฉันก็ต้องสลับคิวพูดอันที่ไม่มีในสไลด์มาพูดก่อน

ฉันเริ่มเป็นผู้บงการเพื่อนแล้วหละ เพราะตอนนั้นเพื่อนกำลังเอ๋อกันอยู่

ว่าจะทำไงต่อ เพื่อนก็ให้ความร่วมมือดีมากทำตามที่ฉันบอกทุกอย่าง

เหตุการณ์ทุรักทุเรมันมีเกิดขึ้นตลอดการ present แต่พวกเราก็ช่วยกันประคอง

ให้มันผ่านไปตามเนื้อหาที่เรากำหนดไว้จนได้

ถ้าถามความเห็นของฉันเกี่ยวกับการทำงานนี้นะฉันรู้สึกรักเพื่อนมากขึ้น

เพราะในยามคับขันทุกคนก็ร่วมเเรงร่วมใจให้งานกลุ่มผ่านไปได้ด้วยดี

ไม่มีการกล่าวโทษกันว่า ฉัน หรือ แก คือคนทำผิด มันเป็นเหตุสุดวิสัยจริงๆ

แต่ก็มีแค่บางคนอาจจะบ่นเกี่ยวกับการpresent อยู่ว่ามันไม่น่าจะสลับไปมา

น่าจะปล่อยตามคิวนะ ซึ่งการตัดสินใจ ณ ตอนนั้นมัวแต่มาทำตามคิวอยู่นะ

มันก็อาจจะเละกว่านี้ก็ได้นะ

ความเห็นของเพื่อนที่มองโลกในแง่ดี การเกิดปัญหาเนี้ยทำให้ อ.เล็งเห็น

ถึงความพยายามของเราที่ต้องการจะนำเสนองานกับเพื่อนให้ออกมาดีที่สุด

พอการpresent จบลง ฉันก็บอกเพื่อนทุกคนเลยว่าเราทำดีที่สุดแล้ว

ไม่ต้องกังวลอะไร ณ เวลานั้นฉันรู้สึกอย่างที่พูดจริงๆ

แต่ทำไมมาตอนนี้ฉันเริ่มรู้สึกแย่ยังไงอย่างบอกไม่ถูกซิ 

น้ำตามันออกมาจากไหนก็ไม่รู้มันออกมาจนฉันเริ่มมองไม่เห็นคอมแล้วหงะ

ความรู้สึกที่บอกไม่ถูกมันได้ออกมาทางน้ำตา ซึ่งฉันคิดว่าถ้ามันออกมาหมดแล้ว

มันอาจจะทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นก็ได้ แต่ฉันก็ยังงงอยู่ดีว่าฉันจะร้องไห้ไปทำไมกัน

ตอนนี้ฉันยังอยู่มหาลัย ยังไม่อยากกลับบ้านเลยอยากหาที่ระบายก็เท่านั้น

แล้วฉันก็คิดว่าน่าจะมาเขียนบล็อกระบายอารมณ์แย่ๆที่กำลังเป็นอยู่

ให้กับใครก็ได้ได้รับรู้ เพราะคนที่อ่านไม่รู้จักฉันนิเลยไม่ต้องกลัวอะไร

แล้วทำไมฉันถึงเลือกไม่โทรหาเพื่อนหนะหรอก็เพราะไม่อยากเอาความรู้สึก

แย่ๆไปเล่าให้เพื่อนหรือพ่อแม่ฟัง ไม่อยากไปเพิ่มปัญหาให้พวกเค้า

ปัจจุบันอะไรๆมันก็แย่พออยู่แล้ว 

เฮ้อ....เริ่มรู้สึกดีขึ้นมานิดนึงแล้ว สักพักอารมณ์ของฉันน่าจะคงที่

แต่หน้าตาของฉันเนี้ยซิมันยังไม่หายยุ่งเลย คิ้วของฉันมันยังรักกันอยู่มาก

กอดกันกลมเชียว ฉันต้องหาวิธีให้คิ้วมันเลิกกอดกันซะที

กะว่าจะไปตีแบดในวันศุกร์ ไประบายอารมณ์หนะ เราเล่นแบดไม่เน้นแข่งขัน

เราเน้นเหงื่ออย่างเดียว ตบมันแรงๆจะได้หายเครียดซะที

ขอขอบคุณคนที่หลงเข้ามานั่งอ่านเรื่องแย่ๆของฉันนะค่ะ