Love, Death and Insanity

วันพฤหัสบดีที่ 21 สิงหาคม 2551

insanetheater
ranking : สมาชิกทั่วไป
email : insanetheater@hotmail.com
วันที่สร้าง : 2007-03-07
จำนวนเรื่อง : 123
จำนวนผู้ชม : 24297
จำนวนผู้โหวต : 39
ส่ง msg :

Diary of a Mad Man

Strange News from Another Star

Essay

Misc

Film Buff's Memo

Dead Poet Society

Omar Khaiyam

Daniil Harms

Concert Realview

Books

Images and Words

ตะเกียงเจ้าพายุ

real education

contemporary art

favorite bands

Misc.

เวิ้งหมาบ้า

:: and when you look long into an abyss the abyss looks into you :: (Nietzsche)
Permalink : http://www.oknation.net/blog/insanetheater

วันอาทิตย์ ที่ 20 กรกฎาคม 2551

เราชาวไทยเกิดเป็นไทยตายเพื่อไทย

Posted by insanetheater , ผู้อ่าน : 71 , 09:52:23 น. | หมวดหมู่ : ตะเกียงเจ้าพายุ

พิมพ์หน้านี้

“การข้ามประวัติศาสตร์ชาตินิยมได้ ต้องปลูกฝังจิตสำนึกของเราให้รักความเป็นมนุษย์นิยม มากกว่าชาตินิยม ชาติเป็นของปลอม ภาษาเดียวกัน ชาติเดียวกันเหล่านั้นเป็นของปลอม ไม่ใช่ของจริง แต่มนุษย์นั้นเป็นของจริง มนุษย์ทั้งหมดไม่ว่าชาติไหน ภาษาไหน ศาสนาไหน เป็นเพื่อนร่วมทุกข์ด้วยกันทั้งนั้น” (สุลักษณ์ ศิวรักษ์ จากปาฐกถาเรื่อง “ก้าวข้ามประวัติศาสตร์ชาตินิยม สู่การสร้างทัศนคติและความเข้าใจอันดีต่อประเทศพม่า” วันที่ 11 กรกฎาคม 2551 ณ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่) ไม่รู้ว่าเป็นเวรกรรมอะไร พอผมดูรายการดนตรี กวี ศิลป์ ทางช่องสาธารณะไทยพีบีเอสทีไร ก็เป็นอันต้องมีเรื่องให้สะดุดใจได้ทุกคราว ทั้งๆ ที่ก็เคยมองผู้จัดทำรายการด้วยความชื่นชมอยู่ตลอด แต่แง่คิดมุมมองที่รายการนำเสนอในแบบชนชั้นกลางแต่ละครั้งนี่ มันกลับดูเหมือนเป็นการยัดเยียดรสนิยมบางอย่างให้กับผู้ชมอย่างออกจะเกินไปหน่อย โดยเฉพาะล่าสุด ออกอากาศในช่วงสายๆ ของวันอังคารที่ 15 กรกฎาคม ที่ควบคุมดนตรีโดยนาวาเอกนันทพล มาลารัตน์ แห่งโรงเรียนดุริยางค์ทหารเรือนั้น ทำเอาเลือดรักชาติแบบชนชั้นกลางถึงกับเดือดพล่านทีเดียว ร้อนแรงลุกลาม ยิ่งผนวกกับคำพูดแนะนำเพลงแบบรักชาติเหลือเกินของผู้ดำเนินรายการแล้ว ก็ยิ่งอาจทำให้เรามืดบอดอยู่กับความเป็นชาติและเคียดแค้นชิงชังในตัวศัตรูผู้มองไม่เห็นได้อย่างไม่รู้ตัวเอาเลย เพราะเนื้อร้องเพลงต่างๆ ในวันนั้นช่างเต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกที่รุนแรง เต็มไปด้วยการแบ่งเขาแบ่งเรา แบ่งเขตแบ่งแดน ประหัตประหารกัน เช่นเนื้อร้องจากเพลง เกิดเป็นไทยตายเพื่อไทย ที่แต่งโดยท่านผู้หญิงมณีรัตน์ บุนนาคที่ว่า “ศัตรูหน้าไหนไม่เกรงกริ่ง หากมาช่วงชิง ตายเสียเถิด” หรืออย่างเพลง เราสู้ โดยสมภพ จันทรประภาที่ว่า “สู้ตรงนี้ สู้ที่นี่ สู้จนตาย” หรือในเพลงอื่นๆ เช่นประโยคที่ว่า “จะรักชาติจนชีวิตเป็นผุยผง” นั่นก็เหมือนกัน ที่จริงก็พอเข้าใจได้อยู่ว่าในสถานการณ์เมื่อก่อนนั้น อารมณ์รักชาติกำลังเป็นประเด็นหลัก และเป็นกระแสที่เกี่ยวเนื่องกับความเป็นไปของยุคสมัย การถือกำเนิดขึ้นของรัฐสมัยใหม่ ต้องการหลักประกันที่มั่นคง ต้องการสำนึกในความเป็นชาติของพลเมือง (ซึ่งเมื่อยิ่งมีกรณีอย่างเขาพระวิหารในปี พ.ศ. 2505 ก็ยิ่งทำให้สำนึกแห่งความเป็นชาติแบบมีเส้นเขตแดนนี้มีลักษณะเป็นรูปธรรมมากขึ้น) แต่มันถูกแล้วหรือ ที่เราจะยังยึดความรักชาติแบบนั้นมาใช้ในโลกปัจจุบัน? ที่นับวันเส้นแบ่งพรมแดนมีแต่จะพร่าเลือนออกไป การแบ่งเขาแบ่งเรา การเห็นคนอื่นเป็นศัตรู มีแต่จะทำให้เราทำร้ายกันและกันเท่านั้น ยุคนี้เป็นยุคใหม่ที่น่าจะนำไปสู่ความร่วมมือกันต่างหาก ไม่ใช่มามัวแต่ทะเลาะกันให้ฝรั่งเจ้าลัทธิอาณานิคมหัวเราะเยาะเล่น กรณีเขาพระวิหารไม่ได้จบลงง่ายๆ และมีทีท่าจะกลายเป็นเรื่องใหญ่โตกว่าที่คิด เรื่องแบบนี้ไม่ใช่มีต้นเหตุมาจากแนวคิดแบบชาตินิยมในบทเพลงเหล่านั้นหรอกหรือ? เราแยกคนออกจากกัน สู้กัน เป็นศัตรูกัน หลงลืมความเป็นคน หลงเชื่อประวัติศาสตร์คลั่งชาติที่แทรกซึมอยู่ในเรื่องเล่าต่างๆ สารพัดสารพัน หลับตาคิดเอาเองว่าความเป็นขอม ความเป็นไทย ความเป็นเขมร นี่มันแยกขาดออกจากกันได้เป็นส่วนๆ เหมือนแยกผักออกจากปลากระนั้น? ก็แล้วทำไมราชาศัพท์ของไทยถึงได้เต็มไปด้วยคำเขมรล่ะ? ทำไมเพลงดนตรีชาวไทยกับชาวเขมรนั้นช่างไม่แตกต่างกัน เขามีเพลงเนียงเนียก (Neang Neak) เราก็มีเพลงนางนาค (ก็มันเพลงเดียวกัน) เรามีฆ้องวง มีปี่ มีแคน มีกลองทัด เขาก็มีของเขาเหมือนกัน นี่อย่างนี้ยังไม่เห็นอีกหรือว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะแยกเราออกจากกัน ก็สายสัมพันธ์ทางวัฒนธรรมนั้นมันตัดอย่างไรก็ไม่ขาด แล้วชาวบ้านจริงๆ ในพื้นที่เขาก็ไม่เคยตัดมัน เขาข้ามกันไปข้ามกันมา และอยู่ร่วมกันในแบบของเขามานานแสนนานแล้ว ชนชั้นกลางต่างหาก (โดยเฉพาะในเมืองใหญ่ๆ ทั้งฝั่งไทยทั้งฝั่งเขมรนั่นแหละ) ที่เอาแนวคิดชาตินิยมล้าหลังคร่ำครึนี้ไปแยกเขาออกจากกัน คอลัมน์ตะเกียงเจ้าพายุ หน้า 7 หนังสือพิมพ์สยามรัฐ วันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2551

“การข้ามประวัติศาสตร์ชาตินิยมได้ ต้องปลูกฝังจิตสำนึกของเราให้รักความเป็นมนุษย์นิยม มากกว่าชาตินิยม ชาติเป็นของปลอม ภาษาเดียวกัน ชาติเดียวกันเหล่านั้นเป็นของปลอม ไม่ใช่ของจริง แต่มนุษย์นั้นเป็นของจริง มนุษย์ทั้งหมดไม่ว่าชาติไหน ภาษาไหน ศาสนาไหน เป็นเพื่อนร่วมทุกข์ด้วยกันทั้งนั้น”

(สุลักษณ์ ศิวรักษ์ จากปาฐกถาเรื่อง “ก้าวข้ามประวัติศาสตร์ชาตินิยม สู่การสร้างทัศนคติและความเข้าใจอันดีต่อประเทศพม่า” วันที่ 11 กรกฎาคม 2551 ณ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่)

ไม่รู้ว่าเป็นเวรกรรมอะไร พอผมดูรายการดนตรี กวี ศิลป์ ทางช่องสาธารณะไทยพีบีเอสทีไร ก็เป็นอันต้องมีเรื่องให้สะดุดใจได้ทุกคราว ทั้งๆ ที่ก็เคยมองผู้จัดทำรายการด้วยความชื่นชมอยู่ตลอด แต่แง่คิดมุมมองที่รายการนำเสนอในแบบชนชั้นกลางแต่ละครั้งนี่ มันกลับดูเหมือนเป็นการยัดเยียดรสนิยมบางอย่างให้กับผู้ชมอย่างออกจะเกินไปหน่อย

โดยเฉพาะล่าสุด ออกอากาศในช่วงสายๆ ของวันอังคารที่ 15 กรกฎาคม ที่ควบคุมดนตรีโดยนาวาเอกนันทพล มาลารัตน์ แห่งโรงเรียนดุริยางค์ทหารเรือนั้น ทำเอาเลือดรักชาติแบบชนชั้นกลางถึงกับเดือดพล่านทีเดียว ร้อนแรงลุกลาม ยิ่งผนวกกับคำพูดแนะนำเพลงแบบรักชาติเหลือเกินของผู้ดำเนินรายการแล้ว ก็ยิ่งอาจทำให้เรามืดบอดอยู่กับความเป็นชาติและเคียดแค้นชิงชังในตัวศัตรูผู้มองไม่เห็นได้อย่างไม่รู้ตัวเอาเลย

เพราะเนื้อร้องเพลงต่างๆ ในวันนั้นช่างเต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกที่รุนแรง เต็มไปด้วยการแบ่งเขาแบ่งเรา แบ่งเขตแบ่งแดน ประหัตประหารกัน เช่นเนื้อร้องจากเพลง เกิดเป็นไทยตายเพื่อไทย ที่แต่งโดยท่านผู้หญิงมณีรัตน์ บุนนาคที่ว่า “ศัตรูหน้าไหนไม่เกรงกริ่ง หากมาช่วงชิง ตายเสียเถิด”

หรืออย่างเพลง เราสู้ โดยสมภพ จันทรประภาที่ว่า “สู้ตรงนี้ สู้ที่นี่ สู้จนตาย” หรือในเพลงอื่นๆ เช่นประโยคที่ว่า “จะรักชาติจนชีวิตเป็นผุยผง” นั่นก็เหมือนกัน

ที่จริงก็พอเข้าใจได้อยู่ว่าในสถานการณ์เมื่อก่อนนั้น อารมณ์รักชาติกำลังเป็นประเด็นหลัก และเป็นกระแสที่เกี่ยวเนื่องกับความเป็นไปของยุคสมัย การถือกำเนิดขึ้นของรัฐสมัยใหม่ ต้องการหลักประกันที่มั่นคง ต้องการสำนึกในความเป็นชาติของพลเมือง (ซึ่งเมื่อยิ่งมีกรณีอย่างเขาพระวิหารในปี พ.ศ. 2505 ก็ยิ่งทำให้สำนึกแห่งความเป็นชาติแบบมีเส้นเขตแดนนี้มีลักษณะเป็นรูปธรรมมากขึ้น)

แต่มันถูกแล้วหรือ ที่เราจะยังยึดความรักชาติแบบนั้นมาใช้ในโลกปัจจุบัน? ที่นับวันเส้นแบ่งพรมแดนมีแต่จะพร่าเลือนออกไป การแบ่งเขาแบ่งเรา การเห็นคนอื่นเป็นศัตรู มีแต่จะทำให้เราทำร้ายกันและกันเท่านั้น

ยุคนี้เป็นยุคใหม่ที่น่าจะนำไปสู่ความร่วมมือกันต่างหาก ไม่ใช่มามัวแต่ทะเลาะกันให้ฝรั่งเจ้าลัทธิอาณานิคมหัวเราะเยาะเล่น

กรณีเขาพระวิหารไม่ได้จบลงง่ายๆ และมีทีท่าจะกลายเป็นเรื่องใหญ่โตกว่าที่คิด เรื่องแบบนี้ไม่ใช่มีต้นเหตุมาจากแนวคิดแบบชาตินิยมในบทเพลงเหล่านั้นหรอกหรือ? เราแยกคนออกจากกัน สู้กัน เป็นศัตรูกัน หลงลืมความเป็นคน หลงเชื่อประวัติศาสตร์คลั่งชาติที่แทรกซึมอยู่ในเรื่องเล่าต่างๆ สารพัดสารพัน หลับตาคิดเอาเองว่าความเป็นขอม ความเป็นไทย ความเป็นเขมร นี่มันแยกขาดออกจากกันได้เป็นส่วนๆ เหมือนแยกผักออกจากปลากระนั้น?

ก็แล้วทำไมราชาศัพท์ของไทยถึงได้เต็มไปด้วยคำเขมรล่ะ? ทำไมเพลงดนตรีชาวไทยกับชาวเขมรนั้นช่างไม่แตกต่างกัน เขามีเพลงเนียงเนียก (Neang Neak) เราก็มีเพลงนางนาค (ก็มันเพลงเดียวกัน) เรามีฆ้องวง มีปี่ มีแคน มีกลองทัด เขาก็มีของเขาเหมือนกัน

นี่อย่างนี้ยังไม่เห็นอีกหรือว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะแยกเราออกจากกัน ก็สายสัมพันธ์ทางวัฒนธรรมนั้นมันตัดอย่างไรก็ไม่ขาด แล้วชาวบ้านจริงๆ ในพื้นที่เขาก็ไม่เคยตัดมัน เขาข้ามกันไปข้ามกันมา และอยู่ร่วมกันในแบบของเขามานานแสนนานแล้ว

ชนชั้นกลางต่างหาก (โดยเฉพาะในเมืองใหญ่ๆ ทั้งฝั่งไทยทั้งฝั่งเขมรนั่นแหละ) ที่เอาแนวคิดชาตินิยมล้าหลังคร่ำครึนี้ไปแยกเขาออกจากกัน

คอลัมน์ตะเกียงเจ้าพายุ

หน้า 7

หนังสือพิมพ์สยามรัฐ

วันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2551

แสดงความคิดเห็น | ส่งเรื่องนี้ให้เพื่อน

แสดงความคิดเห็น

เข้าสู่ระบบ | สมัครสมาชิก

ชื่อ:
อีเมล์:
เว็บไซต์:
ความคิดเห็น:

ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้ ห้ามทำ - การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้ - การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น สามารถทำได้ - เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน - การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์ OKNATION กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น 1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ 2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร 3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น 4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน 5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่" OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
		กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน