เราทุกคนคงเคยรอเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์อย่างใจจดจ่อกันทั้งนั้น เราเองก็เคยเป็นเหมือนกัน  แต่สำหรับวันนี้เรากลับกลัวเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์

เพราะเราเคยเจอเรื่องฝังใจจากเสียงโทรศัพท์ 

เมื่อประมาณ 3ปีที่แล้ว เราเองทำงานที่จังหวัดชลบุรี ส่วนพ่อของเราเป็นทหาร ออกสายงานอยู่ที่จังหวัดเชียงใหม่  ปกติเรากะพ่อจะคุยกันประมาณอาทิตย์ละครั้ง 

 วันนั้นเป็นวันศุกร์ เราตั้งใจจะกลับบ้านที่ต่างจังหวัดเพราะเป็นวันหยุดติดกันสามวัน แล้วพ่อก็จะกลับบ้านเช่นกัน  ในช่วงเวลาเช้าวันนั้น น้าชายเราโทรศัพท์มา บอกว่าให้เราเดินทางไปจังหวัดเชียงใหม่ด่วน เพราะพ่อ สลบไปขณะทำงาน ตอนนั้นหัวใจเราเจ็บปวดมากๆ ทำอะไรไม่ถูกเลยจริงๆ  เมื่อเสียงโทรศัพท์ครั้งแรกจบลง เรารีบขับรถเพื่อไปซื้อตั๋วรถทัวร์ไปเชียงใหม่ 

ขณะที่ถึงท่ารถทัวร์ เสียงเรียกเข้าดังขึ้นอีกครั้ง  ตอนนั้นเรามือเย็นเฉียบ ในใจมันหวาดกลัวที่สุด  เราไม่อยากได้ยินอะไรที่ไม่ดีเลย น้าเราเอ่ยคำแรก ว่าทำใจให้ดีนะ อย่าร้องไห้  เพียงคำพูดแค่นั้นเราก็เข้าใจว่าทุกอย่างมันสายไปหมดทุกอย่างแล้ว  เราไม่มีพ่ออยู่ในโลกอีกแล้ว เหมือนโลกจะพังลงมาได้จริงๆ

ถึงวันนี้เหตุการณ์ล่วงเลยมา 3 ปีแล้วแต่อาการกลัวเสียงโทรศัพท์ มันเริ่มกลับมาหลอกหลอนเอาอีกครั้ง เมื่อสองวันก่อนญาติเราโทรมาบอกว่ายายเข้าไอซียู เราได้กลับไปเยี่ยมยาย รู้สึกจิตใจมันเศร้าและหดหู่เหลือเกิน ยายตื่นมายิ้มและจับมือเราแน่น ยายที่เราเห็นมายี่สิบกว่าปี ตั้งแต่จำความได้  วันนั้นยายไม่ได้อะไร แต่เราก็รับรู้ได้ว่ายายดีใจที่เรามาเยี่ยม

แต่วันนี้เราได้โทรไปถามอาการอีกครั้ง  แม่บอกว่ายายหายใจเองไม่ได้แล้วไม่มีสติแล้ว  เรากลัวเหลือเกิน กลัวโทรศัพท์จากญาติ  ๆ  กลัวคำพูดที่บอกว่าให้ทำใจดีๆ  ไม่อยากได้ยินเลย เราไม่รู้จะรับมือกับความรู้สึกแบบนั้นได้อย่างไร  แม้จะเข้าใจว่าคนเราไม่มีใครคว้ากอดอะไรไว้กลับตัวเองได้ตลอดไป  แต่ก็ยังอยากให้สิ่งที่ตัวเองรัก อยู่กับเราได้นานที่สุด