มันเริ่มที่ประตูหลังบ้าน...

ผมเริ่มรู้ตั้งแต่เข้ามาอยู่วันแรก ๆ นั่นแหละครับ
เปิด-ปิดประตู เคาะดู ฟังเมโลดี้แล้ว กลวง ๆ กรอบ ๆ
พอพิศสภาพไม้ ก็ได้แต่ร้องในใจว่า
"เอาแล้วไหมล่ะ"

ก็เข้าใจได้ว่า บ้านร้อยละ 99.99 ล้วนต้องผจญกับกองทัพปลวกพวกนี้
ยิ่งบ้านผมถูกทิ้งร้างไว้นานก่อนหน้านี้ เงียบสงบวิเวก ยิ่งกลายเป็นสถานที่สัปปายะปฏิรูปเทศของพวกมัน

"เดี๋ยวค่อยจัดการ"

นึกในใจและเคยบอกกับภรรยาว่าอย่างนั้น
 
แล้วผมก็ปล่อยให้พวกมันกินประตูหลังบ้านผมเป็นอาหารอย่างสำราญใจต่อไป...

และทุกคืนที่ผมทำหน้าที่ปิดประตุ หน้าต่าง ตรวจสอบความเรียบร้อยของบ้านก่อนเข้านอน
ผมก็จะนึกถึงมัน มันเป็น "ปลวกอนุสสติ" สำหรับผมมานาน และน่าจะอีกนาน

"เดี๋ยวค่อยจัดการ"

จนกระทั่งเมื่อปลายสัปดาห์ที่แล้ว ขณะกำลังอยู่ที่ทำงาน
ภรรยาก็โทรศัพท์เสียงตื่นมารายงาน จนทำให้ผมต้องเต้นตาม

เธอตรวจพบว่า ...
หนังสือที่หนุนเป็นชั้น เรียงยาวเป็นแนวชิดฝาผนังชั้นล่างโดนปลวกยึดเป็นที่ทำกินเสียแล้ว
จึงขนออกมากองไว้หน้าบ้าน เพื่อไล่มันออกไปหากินที่อื่น ก่อนจะเสียหายหนักกว่านี้

เธอเรียกร้องให้ผมจัดการขั้นเด็ดขาดกับมันเสียที...

ผมบอกคราวนี้จะไม่เอามันไว้แน่...
กินประตู กินหน้าต่าง ยังพอว่า
เล่นมากินหนังสือที่ผมเก็บสะสมไว้เกือบ ๆ 20 ปี

เพ็ญเดือนแปดและพรรษากาลเคลื่อนคล้อยเข้ามา
วูบหนึ่งพบนึกถึงบาปบุญคุณและผม เอ๊ย...โทษ
ผมจะต้องลงสนามรบทำศึกกับพวกมันเวลานี้ล่ะหรือ
ช่างโชคร้ายอะไรเช่นนี้ (ของปลวกหรือของผมไม่แน่ใจ)

แต่ผมยังไม่อยากถวายบ้านทั้งหลัง
ยกหนังสือที่สะสมไว้ตลอดชีวิต
เป็นทานให้พวกมันหรอกนะ...

ไม่ขนาดนั้นแน่...

ผมจะต้องทำศึกให้ทุกอย่างสงบราบคาบภายในต้นพรรษากาลนี้ให้ได้
จากนั้นจะกรวดน้ำอุทิศส่วนบุญส่วนกุศลให้พวกมันไปจนกระทั่งสิ้นพรรษา
และทุกค่ำคืนต่อ ๆ ไป