ในทุกทุกจังหวะที่ชีวิตเคลื่อน
และทุกครั้งการมาเยือนแห่งยุคเข็ญ
มีบ้างที่ท้อแท้ปวดแผลเป็น
สับสนสิ่งที่เห็นตลอดมา

ภาพซ้อนภาพมากมายหลายหลายภาพ
ยิ่งเห็นคราบเกรอะกรังยิ่งกังขา
บางภาพมีแพรบางปิดพรางตา
แต่ก็ชัดในศรัทธา-ท่าทีนั้น

คืนวันคว้าแต่เงาอันเปล่าว่าง
ทุกเท้าที่ก้าวย่างถูกขวางกั้น
ดวงใจจึงผลิงอกแต่ดอกจัน
เป็นกำนัลจากกลุ่มคนบนหอคอย

โลกมีแต่จะหมุนคว้างไปข้างหน้า*
พร้อมพร้อมการผลาญพร่าคนเงื่องหงอย
เราถูกฉุดให้รุดวิ่งไม่ทิ้งรอย
และค่อยค่อยถูกกลืนกินสิ้นทั้งใจ

เหลือเพียงที่กล้าสวนทวนกระแส
เพราะรู้กันจึงทันแก้ทุกเงื่อนไข
โดยทางแห่งคำถาม – นิยามใด
ควรสืบค่าให้คงไว้ในวิญญาณ

ที่สุด,มนุษย์มีอะไรให้กันบ้าง
ชนิดที่ไม่ติดค้างหนี้บางด้าน
เพียงพอที่คนหยุดบ่นเลิกบนบาน
มาตระหนักกับลมปราณปรารถนาเป็น

ดูเอาเถิดที่รัก...
ที่นี่,น้อยคนนักจักแลเห็น
โลกจึงร้อนวะวับเกินดับเย็น
คนจึงแล้งลำเค็ญขาดน้ำใจ

เหตุฉะนี้แหละที่รัก...
จึงหลบร้อนมานอนพักวักน้ำใส
มาเพ่งเงาที่แอบแนบเนื้อนัย
มาพิศผิวพลิ้วไหวการไหลวน

เพื่อพร้อมจะระกำอีกคำรบ
ให้อีกด้านอันสงบพบ,เริ่มต้น
เพื่อเร่าร้อนได้ผ่อนคลายทุรายทุรน
เมื่อซากเศษแห่งเหตุผลถูกยลชัด !

นพดล  ปรางค์ทอง

ถ้อยปฏิสันถารต่อการมาเยือนของเธอในคราวหนึ่ง

* ชื่อหนังสือรวมกวีนิพนธ์ของ สมเกียรติ สุขโข