โก๊ะน้อย กับ ความรู้สึกที่เรียกว่า เหงา

เมื่อโก๊ะน้อยไถ่ถาม แม่ชีว่า

' อยู่บนเขานี้ ชีเหงาไหมคะ ?'

ชีตอบโก๊ะน้อยว่า

'คนไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อชีวิตลำพังหรอก พระสงฆ์ อุบาสก อุบาสิกา ต่างก็มีกลุ่มก้อน'

โก๊ะน้อยก้มลงมองเท้าที่บาดเจ็บหลังจากเดินทางไกล

เธอจากชีมาได้สักระยะหนึ่ง เพียงลำพัง

เธอมองท้องฟ้าด้วยความรู้สึกหดหู่ รวดร้าว

และคืนนั้น เธอก็หลับไปพร้อมกับน้ำตา

ตื่นเช้าขึ้นมา โก๊ะน้อย ได้ยินเสียงใครคนหนึ่งปลุกเธอ

เขาก้มลงนั่งข้างๆ และพูดขึ้นว่า

'เธอมาทำอะไรที่นี่?'

โก๊ะน้อยยิ้มเนือย เธอเหนื่อยเต็มที ถึงแม้นอนพักและตื่นขึ้น

แต่ชีวิตก็ไม่ได้เบาลงเลย เธอยังรู้สึกหนัก

'ฉันเดินทางมาเรื่อยๆ ไม่มีจุดหมายหรอกค่ะ ฉันหวังเพียงว่าจะพบใครสักคนที่

สามารถคุยกันได้'อย่างหมดจิตหมดใจ ที่จะเป็น เพื่อนกันและจับมือ กันไว้ เดินไป

ข้างหน้าด้วยกัน'

เขามองโก๊ะน้อย และยื่นมือมาจับมือเธอ

'ไปกันครับ ผมก็ไม่รู้ว่าจะไปกับคุณได้นานแค่ไหน แต่วันนี้ ผมรู้สึกอยากออกเดินทาง'

โก๊ะน้อยดีใจ และจับมือเขาไว้ ถามว่า

'เราจะไปไหนกันคะ'

เขาตอบว่า

'ไปในที่ที่เราจะทำให้ความเหงาในใจของพวกเรา ละลายไปเหมือนน้ำแข็ง

 ผมอยากกลับมามีสภาพ เป็น น้ำ เหมือนเดิม'

โก๊ะน้อยรู้ว่าสักวัน น้ำก็ระเหยขึ้นไปในอากาศ

แต่วันนี้ โก๊ะน้อยจับมือเพื่อนคนหนึ่ง และเดินทาง

ความเหงาของโก๊ะน้อยค่อยๆละลายไป เหมือนน้ำแข็งกำลังละลาย

ขอมอบบทความนี้ให้ เกด จอมโก๊ะ แห่ง IT ค่ะ หวังว่าสักวันนึงความเหงาในใจจะละลาย

ไปเหมือนโก๊ะน้อยในบทความน่ะจ๊ะ

Copy มาจาก

 http://www.typhoonbooks.com/webboard/showQAnswer.asp?qNo=3708

ขอบคุณมากๆน่ะเจ้า

ผู้ทำสำเนา พี่ษาสุดสวย  (อย่ามาจับน่ะ สงวนลิขสิทธิ์รึเปล่า)