• ม่วนน้อย
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : little3artist@hotmail.com
  • วันที่สร้าง : 2007-10-02
  • จำนวนเรื่อง : 30
  • จำนวนผู้ชม : 4307
  • จำนวนผู้โหวต : 12
  • ส่ง msg :
ม่วนน้อย
ต ก ต้ อ ง ต า ม ฤ ดู ก า ล
Permalink : http://www.oknation.net/blog/itsrainagain
วันพฤหัสบดี ที่ 12 มิถุนายน 2551
เหมือนฟ้าหลังฝนเมฆหม่นยาวนาน
Posted by ม่วนน้อย , ผู้อ่าน : 46 , 20:42:54 น.  
พิมพ์หน้านี้

ฉันคือความสัตย์จริงและยิ่งกว่าหลังผลิบานและผ่านมาเธอว่าใช่ฉันคือความรู้สึก ลึก กว้าง ไกลฉันคือความใหม่สดอันงดงามฉันคือความเจิดจ้าและกว่านั้นเหนือความเชื่อมั่นฉันฝ่าข้ามคือพวยพุ่งพราวอันวาววามฉันคือนิยามแห่งความเป็นเพราะฉันคือหนึ่งเดียวอันเชี่ยวกล้าอยู่เหนือไปกว่าการมองเห็นเหนือความซับซ้อนแห่งร้อนเย็นเหนือการซ่านกระเซ็นอันเป็นจริงฉันคือความเอ่อท้นจากผลพวงหลังการผ่านล่วงทั้งปวงสิ่งฉันคือความเคลื่อนไหว ....

อ่านต่อ

เรื่องวันนี้ปิดแสดงความคิดเห็น

วันอาทิตย์ ที่ 8 มิถุนายน 2551
ประกาย ปรัชญา : เก็บเกี่ยวรวงแห่งห้วงอารมณ์สุกงอม - พจน์
Posted by ม่วนน้อย , ผู้อ่าน : 71 , 10:12:14 น.   | หมวดหมู่ : บทกวีของประกาย ปรัชญา  
พิมพ์หน้านี้

"แดดคือหมอกคะมำถังน้ำผึ้ง"ลักษณ์อันหวานซึ้งซึ่งคะนึงหาและปีติไหม ได้ย้อนมา..."ฟ้าคือกลิ่นหอมซึ่งย้อมคราม"เอ่ยซ้ำคำเปรียบนั้นกันอีกครั้งดื่มซับธารสุขทั้งยังสืบถามเหตุแห่งรูปเผื่อแผ่แต่ความงามผลของนาม เผยนัยได้เพียงนี้ดวงตาเธอ เออหนอ ก็เพียงน้อยกว้าง ไกล ลึก ทอถ้อยเรียงร้อยวิถีนิยามที่เธอเป็นเช่นใดดีวิธีที่เธอมี, ที่เธอมองและกายฉันก็ใช่ ลึก ไกล กว้างร่างสันทัดจัดแจงกอบแสงส่องเก็บกัก....

อ่านต่อ

เรื่องวันนี้ปิดแสดงความคิดเห็น

วันพฤหัสบดี ที่ 5 มิถุนายน 2551
ไม่อาจหลอมรวม
Posted by ม่วนน้อย , ผู้อ่าน : 54 , 07:51:50 น.  
พิมพ์หน้านี้

1.หัวใจเราเต้นเร่าในหัวใจท่านพลุ่งพล่านอันเวียนไหลไม่รู้จบหลากกระแสแปรปรวนการทวนทบจนทำนบครืนคลั่งพังทลายเลือดเนื้อเราเท่าใดในกายท่านแสนล้านมวลแน่วแน่แผ่ขยายหน่อเชื้อกำเนิดซ้ำในความตายคล้ายว่าอาจถือสิทธิ์นิจนิรันดร์...แต่ไม่ใช่!ทางสายใดท่านคำนับ-กลับหลังหันทางสายใหม่ที่คดงออยู่พอกันและนั่นจึงไม่แปลก-เราแยกทาง2.เราสั่งสมลมหายใจ-ไม่ใช่ท่านการเน่าเนื้อเหลือแต่ร่างดำรงด้วยล่อลวงและกลวงกลางเต้นเร่าตามเปล่า....

อ่านต่อ

เรื่องวันนี้ปิดแสดงความคิดเห็น

วันอาทิตย์ ที่ 1 มิถุนายน 2551
ก็โยกอ่อนคลอนต้นรับลมฝน
Posted by ม่วนน้อย , ผู้อ่าน : 47 , 17:05:34 น.   | หมวดหมู่ : ตกต้องตามฤดูกาล  
พิมพ์หน้านี้

ที่ลุกลามความป่วยไข้ใช่เพราะว่าปรารถนาแย้งย้อนยังซ่อนอยู่และโทสะผลาญเผา การเฝ้าดูมุ่งหมายให้ตื่นรู้สักครู่ยามเพราะด้วยความโง่เขลาบอกเราว่าเหนือไปกว่าเจตจำนง ตรงกันข้ามคือเก็บซับแก่นสารด้านงดงามกระชั้นตามความคลุมเครือเพื่อคลี่คลายและ "ความไม่อ่อนน้อม" กล่อมเกลาว่าหน่อกล้าจะราโรยลงโดยง่ายหากต่อการตระหนักรู้ยังดูดายไม่อาจหมายรอยตำหนิเพื่อผลิบานก็โยกอ่อนคลอนต้นรับลมฝน"อาจหลอมรวม" ท่วม....

อ่านต่อ

เรื่องวันนี้ปิดแสดงความคิดเห็น

วันเสาร์ ที่ 31 พฤษภาคม 2551
ก็โยกอ่อนคลอนต้นรับลมฝน?
Posted by ม่วนน้อย , ผู้อ่าน : 55 , 21:30:39 น.   | หมวดหมู่ : ตกต้องตามฤดูกาล  
พิมพ์หน้านี้

พวกเขาไม่ยอมให้เราเจริญเติบโตผู้ใหญ่พวกนั้นไม่ยอมให้เราเจริญเติบโตเราผลิชีวิต เขาปลิดเราทิ้งเราแตกกิ่งก้าน เราหว่านพืชผลเขากระทืบทำลายและหมายเหยียบซ้ำเขาหมายแต่ยอดเก่าแก่เราต้องการพื้นที่แผ่กิ่งก้านต่อให้อีกร้อยพันปีเราก็ยังคงไม่มีที่เหยียบยืนเพราะพวกเขาไม่ยอมให้เราเจริญเติบโต.ยอดฉัตร บุพศิริ31 พ.ค. 51....

อ่านต่อ

เรื่องวันนี้ปิดแสดงความคิดเห็น

วันอาทิตย์ ที่ 25 พฤษภาคม 2551
การเลื่อนไหลเหล่านั้นของวันเวลา
Posted by ม่วนน้อย , ผู้อ่าน : 81 , 11:09:25 น.  
พิมพ์หน้านี้

และเงาไม้พรางไว้มิให้เห็นส้มแสดสนธยา - เวลาเย็นเป็นการหลงวน ณ หนใดรอยคลื่นหรือคืนหวนล้วนแต่เชี่ยวกรากและหลากไหล...เราร่ำไห้แทนท่านสรรพเสียงเพียงแผ่วเบา เราร่ำไห้ความโศกเศร้าเหลือแสนอัดแน่นใจเราต่างรู้อยู่เช่นไร...ไม่ย้อนคืนท่านหยิบยื่น - -แนวโน้มท่านเป็นเช่นนั้น ท่านหยิบยื่นและด้วยการใช้จ่ายหมายได้คืนหลังหยิบยื่นสิ่งเหล่านั้น ท่านเสียใจต้านทวนความเชี่ยวกราก - เราล้วนหลากไหลเศษด้ายวิ่นไหวกลับแจ่มชัด......

อ่านต่อ

เรื่องวันนี้ปิดแสดงความคิดเห็น

วันเสาร์ ที่ 17 พฤษภาคม 2551
ที่ไม่เคยแปรเปลี่ยน
Posted by ม่วนน้อย , ผู้อ่าน : 75 , 16:11:11 น.   | หมวดหมู่ : ตกต้องตามฤดูกาล  
พิมพ์หน้านี้

สว่างไสวในวาทกรรมอันชำรุดผุดจากเรื้อรก ตกต่ำสะพรั่งพวงทั้งปวงรากจากน้ำครำดูสิ ผลิซ้ำเป็นธรรมดางอกงามจากตื่นรู้ชั่วครู่ยามเนื้อในลุกลามด้วยปรารถนาเน่าหนอนจะชอนไชถึงนัยน์ตามายาคติเสียงดังจะพังครืนปรารถนานิจนิรันดร์มาเป็นอาภรณ์ดูเสียก่อนซ่อนเร้นอันเป็นอื่นน่าสลดกับงดงามชั่วข้ามคืนการฟื้นตื่นด้วยตายซากจากภายในกระจ่างด้วยตื้นเขินเกินเยียวยาหยาบช้ากว่ากักขฬะจะต้านไหวเต็มเปล่าเท่าที่ไม่มีอะไรสะพรั่งใหม่ซ้ำซ....

อ่านต่อ

เรื่องวันนี้ปิดแสดงความคิดเห็น

วันอาทิตย์ ที่ 4 พฤษภาคม 2551
ประกาย ปรัชญา : ถนนของคนหนุ่ม
Posted by ม่วนน้อย , ผู้อ่าน : 85 , 09:35:14 น.   | หมวดหมู่ : บทกวีของประกาย ปรัชญา  
พิมพ์หน้านี้

1.เราพบเห็นหินผาชราภาพ,ธารทั้งสายซึมซาบลงสาบสูญ,หญ้าป่าล้อมปิดซากอิฐปูนเงยงอกพอกพูนสมบูรณ์พอพอลบเลือนเวลาเทวาลัยเคยคืนเพ็ญเป็นไปเช่นใดหนอเคยคืนแรมเรืองไรเช่นไรรอนาน-น้ำค้างวอนขอต่อวันคืน2.ถามกันว่า-หินเก่าที่เราเห็น,ธารขอดข้ามความเข็ญไปเป็นอื่น,สงัดเพลงบูชาในหญ้าชื้นกี่คลื่นลมโครมครืน, กี่คลื่นกาลทักกันว่า-เราใช้ช่วงวัยหนุ่มหลั่งเลือดโดยเดินดุ่ม-เถอะชุ่มฉานชั่วชีวิตนั้นมิทันนานร่วงโรยยังเบ่งบานในการต....

อ่านต่อ

เรื่องวันนี้ปิดแสดงความคิดเห็น

วันเสาร์ ที่ 29 มีนาคม 2551
ทำไมมันร้อนอย่างนี้ล่ะที่รัก!?
Posted by ม่วนน้อย , ผู้อ่าน : 105 , 10:37:28 น.   | หมวดหมู่ : ตกต้องตามฤดูกาล  
พิมพ์หน้านี้

ทำไมมันร้อนอย่างนี้ล่ะที่รักดูสิผักซื้อเมื่อเช้าเริ่มเน่าเสียอากาศบ้าก็ยอกย้อนจนอ่อนเพลียทำงานงกงก กะปลกกะเปลี้ย ละเหี่ยใจมีพัดลมก็เป่าไปให้ตัวเองจะอวดเก่งเร่งแอร์สักแค่ไหนยี่สิบห้าองศา หรือว่าไง?ก้าวออกไปจะเหี่ยว-อ่อน ร้อนเท่ากันเหงื่อของเรา-เราเหม็นเบื่อเหงื่อของเราถุงเท้าโชยกลิ่นเน่าเราตัวสั่นหลั่งมาตามรูขุมขนเราทนคันเราฉีกยิ้มทั้งวัน เรามั่นใจโรลออนงี่เง่าเราศรัทธาหรือจะให้บอกมาว่าไม่ใช่เมื่อโลกน....

อ่านต่อ

เรื่องวันนี้ปิดแสดงความคิดเห็น

วันพฤหัสบดี ที่ 20 มีนาคม 2551
มันก็เป็นเยี่ยงนี้แหละที่รัก
Posted by ม่วนน้อย , ผู้อ่าน : 76 , 21:18:28 น.   | หมวดหมู่ : ตกต้องตามฤดูกาล  
พิมพ์หน้านี้

มันก็เป็นเยี่ยงนี้แหละที่รัก เราก็ธรรมดานี้แหละที่รักจมปลักกับบูดเน่า เบาหวิวสั่นสะเทือนเพียงนิดก็ปลิดปลิวความหิวกระหาย เราขายมันเราสำเร็จความใคร่ให้ตัวเองเปล่งเสียงแสวงหาว่าเชื่อมั่นเราลืมตาทั้งไม่ตื่นเพื่อยืนยันถ้อยคำเรานั้นเรามั่นใจเราศรัทธาตัวเรา - เราศรัทธาหรือจะให้บอกมาว่าไม่ใช่เราจุดประกายฉายโชนไฟแต่กลับไร้แสงสว่างส่องทางเรา...มันก็เป็นเยี่ยงนี้แหละที่รักตระหนักอยู่ว่ามันน่าเศร้าแต่เพราะมันเป็....

อ่านต่อ

เรื่องวันนี้ปิดแสดงความคิดเห็น

วันศุกร์ ที่ 7 มีนาคม 2551
ในระยะห่างระหว่างนั้น
Posted by ม่วนน้อย , ผู้อ่าน : 88 , 19:43:27 น.  
พิมพ์หน้านี้

                                            ใครส่งเศษซากจากความตายแหลกสลายเช่นนั้นแล้ว...แมวเหมียวหมิ่นเหม่อย่างยิ่งหรือสิ่งเดียวคาบเกี่ยวเส้นแบ่งแห่งชีวิตสายใยบางเบา...ก็เท่านั้นกระชั้นแล้วแผ่วลงตรงวิกฤติก่อนความพรั่งพรูมิรู้ทิศปลิดสู่ปลดเปลื้อง ณ เบื้องปลายไกลเกินมิติตาสามารถเห็นเป็น...ระยะห่างระหว่างความหมายเมื่อความซ้ำซ้อนไม่ผ่อนคลายกลับคล้ายผ่อนพรูอยู่ภายใน.ยอดฉัตร บุพศิริ7-9 มีนาคม 2551....

อ่านต่อ

เรื่องวันนี้ปิดแสดงความคิดเห็น

วันศุกร์ ที่ 22 กุมภาพันธ์ 2551
จึงเป็นความอวบอิ่ม
Posted by ม่วนน้อย , ผู้อ่าน : 118 , 14:15:39 น.   | หมวดหมู่ : ตกต้องตามฤดูกาล  
พิมพ์หน้านี้

บวมกลมหนอกระไรได้เพียงนั้นกระพุ้งแก้มเธอ – ฉัน เมื่อสั่นไหวบดแยกบางอย่างอยู่ข้างในโรตีสายไหมและใดกันมิดชิดมิคิดซ่อนช็อคบอลไร้เปลือกเราเลือกสรรฉ่ำเยิ้มชุ่มสดหมดทุกอันเราพลิกหันอย่างละเอียดละเมียดดูผลัดเวียนเปลี่ยนกันชิมลองลิ้ม – เปิดตู้เย็นก็เห็นอยู่ลองรส – กล่อมกลมขนมถ้วยฟูชั่วครู่แยกย้าย – หงายหลังตึง!เราดื่มกินจนสิ้นตังค์กระทั่งแม่ว่า – ตาถลึงท้องป่องพองเข้าพวกเราจึงต้องพึ่งอีโน (โอ้! ไม่เจียม!)ท้อ....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 21 กุมภาพันธ์ 2551
ประกาย ปรัชญา : ต่อเมื่อเรือฝันของฉันกลับบ้าน
Posted by ม่วนน้อย , ผู้อ่าน : 107 , 21:33:55 น.   | หมวดหมู่ : บทกวีของประกาย ปรัชญา  
พิมพ์หน้านี้

ต่อเมื่อเรือฝันของฉันกลับบ้านกู่คลื่นเพลงขานม่านหมอกเมฆฉายเปล่าโล่งปลายแหลมแวมแสงเวิ้มทรายเขียวครามความหมายแต่ภายในตน ต่อเมื่อเรือฝันของฉันกลับบ้านดอกช่อแดงฉายรายลานร่วงหล่นแปลกถิ่นแปลกท่าแปลกหน้าผู้คนหลงเวียนถนนหลงวนภวังค์ ต่อเมื่อเรือฝันของฉันกลับบ้านเกาะเศร้าบรรสานน่านน้ำขรึมขลังอวลละอองลมคมปะการังขอบฟ้าคือฝั่งคือหวังวาดวาย ต่อเมื่อเรือฝันของฉันกลับบ้านตรู่ชื่นคืนหวานผ่านกาลผ่านหายเลาะรั้วเก่าหักแ....

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 8 กุมภาพันธ์ 2551
ว่าล้วนอ่อนหวาน
Posted by ม่วนน้อย , ผู้อ่าน : 95 , 20:44:32 น.   | หมวดหมู่ : ตกต้องตามฤดูกาล  
พิมพ์หน้านี้

"ฉัน - เธอปรารถนา...จุดหมายเดียวกันคือกุมภาพันธ์ - แสงจันทร์อ่อนหวาน"*เป็นประกายเหตุแห่งเทศกาล-โมงยามผลิบาน กังวานกวี...ร้อยเรียงเป็นถ้อย ที่น้อยกว่านั้นราวว่าตะวันท่ามจันทร์เปลี่ยนสีทอดทอทาบทา กว่าวินาทีเคลื่อนผ่านเดือนปี คลี่ผ่านเราไปและมากกว่านั้น แสงจันทร์อ่อนหวานสีสันบรรสาน เนิ่นนาน-สดใหม่ละเมียดละมุน กรายกรุ่นกลางใจละเมียดละไม ล่วงให้แด่เรา.ยอดฉัตร บุพศิริ7 กุมภาพันธ์ 2551* จากบทกวี &....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 4 กุมภาพันธ์ 2551
จึงเป็นความโศกเศร้า
Posted by ม่วนน้อย , ผู้อ่าน : 114 , 11:39:28 น.   | หมวดหมู่ : ตกต้องตามฤดูกาล  
พิมพ์หน้านี้

หยาบกระด้างหนอกระไรได้เพียงนั้นรูปรอยเธอ-ฉัน เมื่อสั่นไหวปริแยกแตกต่างอยู่ข้างในแก่นแกนดวงใจและใดกัน?มิดชิดเราปิดซ่อนยอกย้อนโดยเปลือกเราเลือกสรรปริกะเทาะอยู่ระหว่างของบางวันเราพลิกหันด้านละเอียดละเมียด-ดูผลัดเวียนเปลี่ยนกันชมแง่คมลับเร้นเราเห็นอยู่แง่งามเราเล่าเรื่องดูเฟื่องฟูชั่วครู่แยกย้าย-เราคล้ายคลึงเราดื่มกินจนสิ้นหวังกระทั่งภายใน-หยั่งไม่ถึงกลวงเปล่าราวว่าที่ก้นบึง-ก้นบึ้งของเราลึกเท่าเทียมมืดไ....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 27 มกราคม 2551
ความรื่นรมย์ครั้งล่าสุด
Posted by ม่วนน้อย , ผู้อ่าน : 151 , 07:49:33 น.   | หมวดหมู่ : ตกต้องตามฤดูกาล  
พิมพ์หน้านี้

ความรื่นรมย์ครั้งล่าสุด ด้วยหยดพิษชนิดหนึ่งจึงกระเพื่อมไหวแผ่ขยายสู่พรายฟองยินมาว่านิยมกล่าวขาน “อุบัติการณ์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า”ข้าพเจ้า , ด้วยโง่เขลามิอาจเข้าใจ...“เหตุแห่งรื่นรมย์ของพวกท่านนั้น-ช่างน่าอัศจรรย์เสียจริงหนอ” ....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 25 ธันวาคม 2550
ที่ยาวนาน
Posted by ม่วนน้อย , ผู้อ่าน : 172 , 21:25:09 น.   | หมวดหมู่ : บทกวีของประกาย ปรัชญา  
พิมพ์หน้านี้

1.ที่พัดคลี่เมฆฟุ้ง ดั่งปรุงฝ้ายที่แผ่วคลอ ก็คล้ายดั่งปรายคลื่นสาดพราวสะพรั่งอยู่ยั่งยืนเนิบนุ่ม ชุ่มชื่น อยู่ยืนยาวจังหวะของขอบฟ้าธันวาคมร้อยชวนเราชมด้วยลมหนาวเช่นทุกครั้ง-อวลสุขเช่นทุกคราวประดับวับวาว-ขาวปีกนกเคลื่อนมาเป็นภาพฟ้าตรงหน้าฉันคล้อยไปเป็นภาพฝันตะวันตกคลื่นสาย ฝ้ายใส ไหวสะทกกับอ้อมอกสีทองของสนธยาเฝ้าปริ่มฝีแปรงของแสงตะวันเธอก็เช่นกัน-บรรเจิดจ้าเมฆแล้ว เมฆลับ กับท่วงเวลาลับแล้ว แววตา ว่ารอ....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 19 ธันวาคม 2550
ตะวันฤาเคยส่องฉาย
Posted by ม่วนน้อย , ผู้อ่าน : 142 , 01:09:11 น.   | หมวดหมู่ : เหมือนฝนจะตก  
พิมพ์หน้านี้

1.Before sunriseคล้ายหลงทางกลางถนนหนไหนเหลียวหัน ลดหลั่นลิบเขียวอยู่เปลี่ยวไกลเหลียวเห็น เร้นไหวในวงตาประกายวาบกริบระยิบฝันรถไฟขบวนนั้นพลันเจิดจ้าแย้มยิ้มลิ้มรสบทสนทนาเลือนเวลาว่ายาวนานBefore sunriseก่อนตะวันส่องฉายจุดหมายเลยผ่านดื่มซับกับฝันอันตรธานลับล่วงห้วงกาล ร้าวรานปานกัน2.Before sunsetยังระเห็จระหนถนนแสนสั้นเก้าปีกี่ฝน ทานทนหม่นวันผิดนัดพลัดผัน ใดหันหวนคืน ?เอ๋ย...โชคชะตาให้มาพบจาก-ลบ จบอย่างไ....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 3 ธันวาคม 2550
ฝน
Posted by ม่วนน้อย , ผู้อ่าน : 105 , 09:14:54 น.  
พิมพ์หน้านี้

รอยแยกยิ้มแรกยามนั้นก็หวั่นไหวเนิ่นนานวารวันจึงผันไปหมางเหมือนไม่เห็นเช่นเป็นมาแปลบปลาบแสงวาบแสนวาวราวกับว่าหยาดหยดหมดใจในดวงตายังคงอยู่คาบนฟ้าพราวหนักหน่วงลมจึงไล้ลวงเป็นบ่วงหนาวโบกโบยระบัดใบให้ไหวกราวแสนร้อยเรื่องราวอยู่ร้าวใบเปล่าเปลี่ยวขับเคี่ยวคืนฝันในวันไหนใครเคยเคียงกันกลับหันไกลหมองใดหมาดฝนจึงหม่นพรู.....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 28 พฤศจิกายน 2550
บนทางสายยาว
Posted by ม่วนน้อย , ผู้อ่าน : 157 , 22:17:25 น.   | หมวดหมู่ : เหมือนฝนจะตก  
พิมพ์หน้านี้

มิได้เห็นงดงามตามนั้นหรือชีวิตคือแดดงามเมื่อยามสายท่ามกลางฝุ่นฟุ้งควันอันตรายขับร้องเพลงความตายในสายลมมิได้เห็นงดงามตามนั้นหรือนกกระพือปีกเล่นเช่นสุขสมด้วยขนบางที่ร่วงรายคล้ายตรอมตรมแต่นกยังคงชื่นชมเมื่อลมพามิได้เห็นงดงามตามนั้นหรือเมฆกระพือแผ่กระจายคล้ายกับว่ามืดจะปลิดชีวิตทั่วทิศฟ้าครู่ต่อมากระจ่างตา สง่างามมิได้เห็นงดงามตามนั้นหรือหลากล้วนควรยึดถือคือ "มองข้าม"ลึกเร้น เช่นไร้ เช่นในทรามอ....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 25 พฤศจิกายน 2550
ในรอยเงา
Posted by ม่วนน้อย , ผู้อ่าน : 156 , 08:35:10 น.   | หมวดหมู่ : เหมือนฝนจะตก  
พิมพ์หน้านี้

ไหวไหวในรอยเงาเรามองเห็นวูบเร้นแลเหลียวประเดี๋ยวหายจะคว้าจับพลันลับและกลับกลายเป็นกลับตายตายกลับเป็นเร้นในเงาเงาของเรานั้นทอดไปทางไหนอยู่ข้างหลังใช่ไหม...ในความเศร้าหรือข้างหน้าทอดไปไม่เห็นเงาหรือว่าอยู่ใต้เงาเราอีกทีเงาเกิดจากแสงฉายฉายจากที่หมายหลากหลายที่แต่แสงจัดชัด-สลัวมัวก็ดีมิได้ทำให้เงานี้เข้มหรือจางเงายังคงเป็นเงาตามติดเจ้าทุกทีที่วิ่งห่างแม้กระทั่งแสงดับลับหนทางเราสว่างอยู่ด้วยเงาของเราเอง!ก....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 18 พฤศจิกายน 2550
ห้วงสนธยา : บทกวีที่หน้า 108
Posted by ม่วนน้อย , ผู้อ่าน : 179 , 16:02:19 น.   | หมวดหมู่ : เหมือนฝนจะตก  
พิมพ์หน้านี้

มิอยากจากสนธยา - หน้าสุดท้ายก่อนละลายกลายเป็นเช่นภาพฝันหม่นน้ำตาลนานยาวและขาวนั้นเพียงกรอบกั้นไร้สัมผัสกระจัดกระจายเกล็ดละอองส่องจ้าจวนลาลับนับ หน้ากระดาษที่ขาดหายหลุดร่วงห้วงภวังค์พังทลายสู่ตาข่ายหมองเศร้าอันเบาบางชุ่มหญ้าปร่าขม ลมแผ่วไหวแนวกิ่งไม้ดูไกลห่างเศษเสี้ยววิ่นแหว่งบนแพร่งทางกลับกระจ่างกลางหน้าอยู่พร่าเลือน.ภาพ : admy.diaryis.com....

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 10 พฤศจิกายน 2550
ประกาย ปรัชญา : รุ้งของความรู้สึก
Posted by ม่วนน้อย , ผู้อ่าน : 173 , 15:15:00 น.   | หมวดหมู่ : บทกวีของประกาย ปรัชญา  
พิมพ์หน้านี้

ให้หนักให้หนาวทุกก้าวเผชิญเหมือนมอสและเฟิร์นเหมือนหมอกและฝนซึ่งสดชอุ่มอันชุ่มฉ่ำจน-อกเธอเอ่อท้นอดทนหนทางให้หักให้หายเพื่อวายภาพหวังเหมือนพุพลังเหมือนฝั่งฟ้าสางค่อนแผ่วค่อยผุดค่อยจุดค่อยจางพวยพุ่งรุ่งรางเหยียบย่างยืนยันให้ห่างให้หวนมิถ้วนวิถีเหมือนโลกมั่งมีดนตรีสีสันส่งคลื่นสาดคลุมฝั่งกุมภาพันธ์ห่มทานตะวันหุบธันวาคมหมื่นปร่าแสนแปรกระเเสรู้สึกเปล่าดายอีกดึกเปลี่ยวลึกอีกหล่มครืนมาอีกไม้คร้ามไปอีกปมแรมเถ....

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 20 ตุลาคม 2550
เจ้าพระยา
Posted by ม่วนน้อย , ผู้อ่าน : 141 , 22:01:12 น.   | หมวดหมู่ : เหมือนฝนจะตก  
พิมพ์หน้านี้

เ จ้ า พ ร ะ ย าเหลืองขุ่นกลับหอมกรุ่นอยู่ชั่วขณะหวูดเรือแว่วมาแต่ไกลซัดเซส่ายไหวไปกับซากแปลกปลอมเรือขนทรายคล้ายคลานต้วมเตี้ยมชราด้วยอาการเชื่องช้าประกายเจิดจ้าเป็นเพียงส่วนที่มองไม่เห็นที่นั่งนอนซบสลบไสลราวไร้ชีวิตมือข้างนั้นตกห้อย อ่อนเปลี้ยลมแม่น้ำกระเพื่อมไหวในกาลเวลา4 มิถุนายน 2550เดินเล่นยามเช้าริมเจ้าพระยา....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 10 ตุลาคม 2550
เศร้างามของนกสะทกใจ
Posted by ม่วนน้อย , ผู้อ่าน : 145 , 12:07:04 น.   | หมวดหมู่ : เหมือนฝนจะตก  
พิมพ์หน้านี้

เ ศ ร้ า ง า ม ข อ ง น ก ส ะ ท ก ใ จ  :หรือนกจะยังอยู่ในกรงขังของความเศร้าหนึ่ง.น้ำตาหยดนั้นก็พลันตกในฝนฟ้าเป็นใจหม่นใดไกลตาไฟเหลืองเรื่อเรืองที่กลางเมืองใหญ่วอมแสงวูบไหวของใครสั่นพร่าฝอยฝนฟุ้งขาวที่พราวลงมาเธอเห็นบางปลาพากันว่ายดำเธอบอกเธอเห็นแมวหน้าประหลาดนัยน์ตาชื้นหมาดผ้าขาดเก่าคร่ำเธอยิ้มเย้ยหยันแล้วพลันเหยียบซ้ำปิดป้องปากขำงึมงำคนเดียวเธอบอกตัวเอง "ไม่เป็นไรหรอก"เธอบอก!เธอบอก!น้ำเสียง....

อ่านต่อ

หอมรินกลิ่นใดในห้วงยาม
Posted by ม่วนน้อย , ผู้อ่าน : 144 , 11:54:56 น.   | หมวดหมู่ : เหมือนฝนจะตก  
พิมพ์หน้านี้

ห อ ม ริ น ก ลิ่ น ใ ด ใ น ห้ ว ง ย า ม :กำซาบกุหลาบลมหนึ่ง.ด้วยซากกลีบนั้น...สกาวแก้วพลันแตกก้านกิ่งการเวกงดงามเหนือความจริงมะลิยิ่งฟุ้งไกลในราตรีเอ๋ย...แดดคะมำถังน้ำผึ้งก็สาดซึ้งสดใสในถิ่นที่แสงจันทร์สุขใจอยู่ในทีฟากฟ้าเพลานี้ใช่สีเทา…“เปลวไฟในหนังสือหรือรักนั้นเธอมาเยือนเหมือนฝันหรือวันเก่า”*สายใยเบาบางระหว่างเรากล่อมเกลา – เก็บเกี่ยว ดุจเดียวกัน* จากบทกวี “ดอกไม้สีม่วงนอกหน้าต่าง” , กุหลาบลม   ปร....

อ่านต่อ

แม่น้ำสายนี้มีคำถาม
Posted by ม่วนน้อย , ผู้อ่าน : 140 , 11:33:51 น.   | หมวดหมู่ : เหมือนฝนจะตก  
พิมพ์หน้านี้

แ ม่ น้ำ ส า ย นี้ มี คำ ถ า ม : งดงามแม่น้ำรำลึก                                    หนึ่ง.   เธอออกเดินทางกลางค่ำคืนสองตาเปียกชื้นรื้นด้วยคำถามหวาดกลัวหวั่นไหวในทุกโมงยามงามจะหมดงาม ณ เมื่อยามใด“คงไม่มีใครรอคอยร้อยปีอ้างว้างเช่นนี้ถึงพันปีไหม?”  เธอจนถ้อยคำเงียบงำในใจไม่ว่ากระไรน้ำไหลนัยน์ตาจดหมายอันใดหนอไม่เคยมีเคยคบดิบดีกลับลี้หนีหน้าสายตาฝ้าฟางรางเลือนเวลาก้าวย่างหนักหนา ก้าวขาสั้นลงในมือเธอกำดอก....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 8 ตุลาคม 2550
จึงมองออกไปในราตรี
Posted by ม่วนน้อย , ผู้อ่าน : 132 , 19:10:05 น.   | หมวดหมู่ : เหมือนฝนจะตก  
พิมพ์หน้านี้

จึงมองออกไปในราตรีแม่น้ำสายนี้มีคำถามหอมรินกลิ่นใดในห้วงยามเศร้างามของนกสะทกใจแด่หนังสือรวมบทกวีทั้งสามเล่มแม่น้ำรำลึก , กุหลาบลม และ ที่ที่เรายืนอยู่ยอดฉัตร บุพศิริเมษายน  2550- - -จึ ง ม อ ง อ อ ก ไ ป ใ น ร า ต รี                           สงัดดึกกึกก้องร้องร่าหลับตา ลืมตา ว่างเปล่าอึกทึกวุ่นวายรายเป็นเงาลมหายใจเปลี่ยวเหงา ณ เศร้านี้กังสดาลล้อลมอยู่ไหวไหวกรุ๋งกริ๋งแกว่งไกวในอกนี่ลมโชยเฉื่อยเรื่อยไป....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 2 ตุลาคม 2550
สวน
Posted by ม่วนน้อย , ผู้อ่าน :