พิมพ์หน้านี้
|
ซอกมุมลึกสุดคุดคู้อยู่ ตำแหน่งการเฝ้าดู-คู่ขนาน ฉาบทาฉากเทาจนยาวนาน ก้องกังวานสะท้อนกลับสลับกัน หนึ่งการเพ่งมอง สองเหยียบย่าง ระหว่างแสนล้านการปิดกั้น หนักทึบหลืบซอกมวลหมอกควัน มุ่งสู่สิ่งนั้น...พันธนา เร่งเร้ารัดรึงถึงขีดสุด ฉุดสู่การจมดิ่งและยิ่งกว่า เสียงกรีดร้องรองรับการกลับมา อหังการ์มืดมิดประชิดตาม จำนนต่อการล่อหลอกเพื่อพอกพูน สูญต่อการสิ้นสูญนี้ด้วยผลีผลาม รอยเลื่อนเคลื่อนต่อเป็นข้อความ คำนิยามวิปริตไม่ผิดกัน. ยอดฉัตร บุพศิริ 28 มิถุนายน 2551 |
| << | กรกฎาคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | ||