สาม
"ความประทับใจครั้งล่าสุด"

ด้วยหน้าที่การงานที่สับสนวุ่นวาย กระทั่งวันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ยังผลให้ผมไม่ค่อยแน่ใจนักว่าผมได้รับรู้จักรู้ทราบไอ้เจ้าสิ่งที่จั่วหัวเอาไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ สองอาทิตย์ก่อนนี้ หรือสองเดือนก่อนหน้า ก็ดูจะเกินความสามารถของความทรงจำที่ย่ำแย่ลงทุกทีผกผันกับปริมาณ “สาร” ที่รับรู้น้อยลงทุกชั่วขณะ ไม่ว่าจะเป็น เพลง, ปรัชญา และอาหารสมองอื่นๆ ในขณะที่นับตั้งแต่ตอนเป็นเด็กไล่มาจนถึงมัธยมปลาย สารพันสารสาระต่างๆ นานาได้ถูกคัดแยกบ่มย่อยจนแยกย้ายกันไปหาที่ซุกตัวในความทรงจำกันอย่างทั่วถึง แต่รู้แน่ๆ ว่าเมื่อสิ่งนั้นได้มาให้สัมผัสในรูปแบบภาพตรงหน้า มันก็ประทับลงในความทรงจำของผม และกลายเป็นวัตถุดิบที่รอวันนำมาใช้ ไม่วันใด ก็งานหนึ่ง แน่นอนในอนาคต – ซึ่งก็คือครั้งนี้

และจำไม่ได้ถนัดว่า ผมได้ไปดูรายการไหน ที่ได้นำภาพเดียวกันนั้นมาให้ได้สัมผัสกันอีกครั้ง แน่นอนว่านอกเหนือจากการช่วยกระตุ้นเตือนให้ความทรงจำเกี่ยวกับสิ่งนั้นที่ซุกหลับอยู่ในหัวของผมได้ตื่นขึ้นมาโลดแล่นอีกครั้ง มันยังตอกย้ำให้ผมได้รู้สึกว่า ผมรู้สึกดีกับมันมากมายเพียงใด

และปัจจัยทั้งภายใน ภายนอกตัวของผมมีผลต่อความรู้สึกนั้นสักเท่าไร

สิ่งนั้นคือ กลุ่มคนหลากหลายเชื้อชาติกลุ่มหนึ่ง ที่ลุกขึ้นมาทำกิจกรรมภายใต้แคมเปญที่มีชื่อว่า

“FREE HUGS”

…….

จดหมายจากผู้ก่อตั้ง
               
วันที่ 19 พฤษภาคม 2544 ความรักและเพื่อนที่ดีที่สุดของผม – คุณแม่ของผม, โจเซฟิน ฮันเตอร์ – ได้ดำเนินชีวิตมาถึงตอนจบบนเส้นทางชีวิตบนโลกใบนี้ วันนั้นเป็นวันที่เริ่มต้นด้วยความเศร้าสร้อย ทว่าจบลงด้วยความปิติ เพราะผมได้รับรู้ว่า คุณแม่ได้ทำในสิ่งที่พระเจ้าได้ร้องขอท่านเอาไว้ได้อย่างดีที่สุดแล้ว ท่านเป็นเพื่อนแท้กับทุกๆ คน โดยไม่จำกัดซึ่งวัย, เชื้อชาติ หรือเพศ

มันจะมหัศจรรย์ขนาดไหน หากเราได้เป็นที่รู้จักกันในฐานะคนที่มอบรอยยิ้มและคำอ่อนโยนเปี่ยมเมตตาให้แก่ทุกๆ คน โดยไม่สำคัญว่างานที่พวกเราทำอยู่คืออะไร เพราะบางทีงานที่สำคัญที่สุดที่เราสามารถทำได้ก็คือ การช่วยเหลือและให้กำลังใจคนอื่นๆ โดยเฉพาะด้วยการกระทำของเรา ด้วยการถูกคุกคามในตลอดเวลาที่ยังอิทธิพลถึงกำลังใจและจิตวิญญาณของความเป็นมนุษย์ให้ถดถอย การแสดงออกซึ่งมอบกำลังใจและความอ่อนโยนจึงจำเป็นในทุกๆ สถานการณ์ของทุกๆ วัน โดยไม่สำคัญว่ามันเป็นเพียงสิ่งเล็กๆ หรือว่าใหญ่โตจนทรงอิทธิพลก็ตาม
               
FREE HUGS จะประกอบไปด้วยความหลักแหลมในการพัฒนาของบรรดาผู้นำ, วิถีปฏิบัติในชุมชน และการบริการลูกค้า
               
ขอขอบคุณสำหรับการสนับสนุน FREE HUGS และจะจดจำเอาไว้ในหัวใจของเราเสมอ

เพื่อนของคุณ

เจสัน ฮันเตอร์

.......

กับข้อมูลที่ผมได้รับรู้จากภาพที่ผมได้เห็น ทีม FREE HUGS แต่ละคนจะแยกย้ายกันไปในชุมชนใหญ่ๆ ต่างๆ ทั่วโลก โดยมีอุปกรณ์คู่กายเพียง ป้ายที่เขียนเอาไว้ว่า “กอดฟรี (FREE HUGS)” และอ้อมแขน หลังจากนั้นก็จะเปิดโอกาสให้ผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาได้เข้ามาสวมกอดได้แบบไม่อั้น และไม่จำกัดความแนบแน่นในแต่ละครากอด

โดยปกติแล้ว สำหรับคนที่เติบโตและโดนหล่อหลอมมาด้วยวิถีไทย (!?) อย่างผม การกอดนั้นมิใช่วิถีที่จะปฏิบัติได้อย่างพร่ำเพรื่อและกับใครก็ได้ หากถูกจำกัดอยู่เพียงคนใกล้ชิดญาติสนิทมิตรสหายในวาระพิเศษๆ อย่างเช่น การลาจาก หรือการได้พบกันอีกครั้ง เป็นต้น ในขณะเดียวกัน หลายครั้งที่การกอดได้ถูกตีความวัตถุประสงค์ไปในเชิงความสัมพันธ์ฉันท์ชู้สาวที่เจือกลิ่นอายของกามารมณ์ไปอย่างแยกแยะไม่ออก

ทว่ากับภาพที่เห็นตรงหน้า ไม่ว่าจะเป็นทีม FREE HUGS ผู้หญิงหรือผู้ชาย การเข้ามาสวมกอดของผู้หญิงหรือผู้ชาย ระหว่างผู้หญิงกับผู้หญิง ผู้ชายกับผู้ชาย และ ผู้หญิงกับผู้ชาย ผมไม่รู้สึกถึงนัยยะในเชิงความต้องการผูกสัมพันธ์ทางเพศนั้นเลย ตรงกันข้ามผมกลับรู้สึกได้ถึงความตื้นตันใจกับการได้เข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของอีกฝ่ายหนึ่ง ด้วยรอยยิ้มกว้างอันปราศจากอคติใดๆ

เป็นรอยยิ้มราวกับได้รับหยดน้ำในคืนวันอันแห้งโหยและกระหาย

คำถามก็คือ มันเป็นความแห้งโหยหรือการกระหายในสิ่งใดกัน

สำหรับผม คำตอบมันบ่งชัดอยู่ในฉากหลังของการกอดฟรีในทุกครั้ง

นั่นคือ ฉากหลังที่รายล้อมไปด้วย คน, คน, คน, คน, คน, คน, คน, คน, คน, คน, คน, คน, คน, คน, คน, คน, คน, คน, คน, คน, คน, คน, .... และ ตึก, ตึก, ตึก, ตึก, ตึก, ตึก, ตึก, ตึก, ตึก, ตึก, ตึก, ตึก, ตึก, ตึก, ตึก, ตึก, ตึก, ตึก, ตึก, ตึก, ... อันเป็นสัญลักษณ์, เอกลักษณ์ และอัตลักษณ์แห่งวิถีเมือง ที่เต็มไปด้วยการแก่งแย่งชิงดี ทั้งในกันและกัน ไปจนถึงการแข่งขันภายในตัวเองของแต่ละผู้คน โดยมีเงินตรามาเป็นเงื่อนไขและปัจจัย “สำคัญ” ร่วมเดียวกันกับการดำรงชีวิต

ด้วยทุกคนต่างก็มีจุดมุ่งหมายไม่ต่างกันในการพยายามไต่กำแพงของความสำเร็จขึ้นไปให้ถึงจุดที่สูงที่สุด ซึ่งแน่นอนว่าย่อมมีทั้งคนที่พลาดพลั้งร่วงหล่นลงไปสู่เหวแห่งความล้มเหลวเบื้องล่าง และคนที่สามารถขึ้นไปถึงจุดสูงสุดของความสำเร็จได้

เพื่อที่จะพบว่า เมื่อถึงจุดนั้นแล้ว สิ่งที่ผู้นั้นจะต้องพบเจอและเผชิญต่อไปก็คือ การเลี้ยงตัวให้อยู่ตรงจุดนั้นให้ได้นานที่สุด ท่ามกลางกระแสลมแรงทีถาโถมกระหน่ำอยู่ตลอดเวลา ไม่เช่นนั้นก็ต้องพบกับการร่วงหล่นไปสู่เบื้องล่างอย่างแรงกว่า เจ็บปวดกว่า และเหน็บหนาวกว่า

กระนั้นทุกผู้คนก็ยังคงใฝ่ฝันที่จะไปยืนอยู่ในจุดนั้น จนรุ่นแล้วรุ่นเล่า ในครั้งแล้วครั้งเล่า

โดยไม่มีเวลาหรือความรู้สึกให้ตระหนักหันมาเหลียวมองและช่วยเหลือคนร่วมสถานการณ์บนกำแพงแห่งความสำเร็จเดียวกัน

ด้วยรูปแบบการคิดและดำเนินชีวิตในวิถีเมืองเช่นนี้ ต่างบีบคั้นและกดดันให้แต่ละคนเป็นปัจเจกและอยู่กับตัวเองมากขึ้นๆ จนกลายเป็นคนแปลกหน้าของทุกผู้คน แม้กระทั่ง...กับตัวเอง

“ความรัก” กลับกลายถูกกร่อนหย่อนลดคุณค่าความหมายลงเหลือเพียง “มายาภาพ” ที่ถูกเสกสรรปั้นแต่งขึ้นมาในเงื่อนไขของความต้องการทางเพศไปพลัน

การแสดงออกซึ่งความรักก็กลายเป็นการแสดงออกซึ่งนัยยะทางเพศในความคิดของหลายคนไปโดยปริยาย

และความรักก็กลายเป็นสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง ในความคิดของหลายคน

ด้วยเหตุนี้คุณค่าแห่งความรักจึงคล้ายเป็นสิ่งต้องห้ามที่ผู้คนพยายามเก็บกดทับมันเอาไว้ในส่วนลึกของจิตใจ ทั้งที่ความรักเป็นสิ่งที่คนเรายังคงต้องการมันอยู่เสมอ และตลอดเวลา

คนเมืองที่นับวันจะยิ่งพบกับสภาวะอันแออัด ยังผลให้พื้นที่ส่วนตัวภายนอกคับแคบลง ในขณะที่ระยะห่างระหว่างใจคนถึงใจคนกลับยิ่งเหินห่างไกลออกไปเรื่อยๆ

คนที่ต้องตกอยู่สภาวะและวังวนเช่นนี้ ณ เมืองใหญ่เมืองนี้ (และเมืองนั้น) จึงหิว...กระหาย....และโหยในความรัก

ซึ่งนั่นคือประเด็นที่ทำให้เกิด FREE HUGS ขึ้นมา

เกิดการแสดงออกซึ่งความรัก – ที่เราอาจไม่เคยมีให้กันมายาวนานเต็มทีแล้ว – ขึ้นอีกครั้ง....แม้จะเพียงชั่วครั้งและชั่วพริบตาก็ตาม

เพราะสำหรับบางคน เวลาเพียง 1 วินาทีแห่งการกอดหนึ่งครั้ง อาจหมายถึงความอบอุ่นในจิตใจที่ตราตรึงไว้ในความทรงจำจนตลอดทั้ง 1 ชั่วชีวิต

และเมื่อถึงที่สุดแล้ว ความรักก็ไม่เคยถูกจำกัดไว้ซึ่งเวลา สถานที่ รูปแบบ เงินตรา วัย  เชื้อชาติ หรือเพศ มาตั้งแต่จุดเริ่มต้นแห่งความหมาย

ขอเพียงเราเรียนรู้ที่จะเปิดอ้อมแขน

เพื่อจะนำไปสู่การเปิดใจให้แก่กัน

(ติดตาม ข้อสี่ ได้ในเร็วๆ นี้ครับ)