คุณเชื่อเรื่อง การเปลี่ยนชื่อแล้วจะทำให้ "ดวง" ดีขึ้นมั๊ยคะ??

ฉันเป็นอีกหนึ่งคนที่  " ไม่เชื่อ "  เรื่องพวกนี้เลย!!

จะว่าไปแล้ว เกี่ยวกับ   "ดวง"  ในเรื่องอื่นๆ  ก็พอเชื่อบ้างนะ!!
แต่ขนาดให้เปลี่ยนชื่อที่พ่อกับแม่ตั้งมาให้เนี่ย...   "ฝันไปเหอะ"


"น้องแก้ม"    เป็นรุ่นน้องของฉันที่มหาวิทยาลัยค่ะ
หน้าตาสวย..  ผิวขาว..  หุ่นดี


หลังจากที่ฉันเรียนจบ..
ฉันมีโอกาสได้เทำงานในตำแหน่งอาจารย์บรรณารักษ์
ที่โรงเรียนพาณิชย์ที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ

หลังจากนั้น 1 ปี..
ฉันก็ได้ต้อนรับสมาชิกใหม่ของห้องทำงาน
ใช่แล้ว ..  " น้องแก้ม "...  คือสมาชิกใหม่ของที่นี่!!
ทฤษฎีโลกกลม..  แม้ใช้ไม่ได้กับหลักดาราศาสตร์
แต่ทางหลักบังเอิญศาสตร์..  มันกลับใช้ได้ดี ^ ^

ทีนี้หล่ะ..  รุ่นพี่-รุ่นน้อง  เจอกันท่าทางจะสนุกแน่ๆคราวนี้

เป็นไปตามความคาดหมายค่ะ.. 
หลังจากที่เราทำงานร่วมกัน  เราเข้ากันได้ดีทีเดียว
อาจเป็นเพราะ.. 
เรา.. มาจากที่เดียวกัน
เรา.. มาจากสังคมเดียวกัน
เรา.. เป็นพี่  เป็นน้อง  ร่วมวิชาชีพเดียวกัน
นั่นก็เพียงพอที่จะเป็นเกราะป้องกัน ซึ่งกันและกัน
ให้ปลอดภัยจากสังคมการทำงาน  ที่มีแต่ความหลอกลวง
ปากอย่าง..  ใจอย่าง
หน้าซื่อ  ใจคด...   !!


หลายครั้ง..  เรารอดจากภาวะต่างๆมาได้  เพราะความสามัคคี!!


"เรารักกันซี้ปึ้กมากค่ะ"


แต่ งานเลี้ยง..  ย่อมมีวันเลิกรา
ฉัน และ "น้องแก้ม"  ตัดสินใจลาจากงานที่ทำ  ด้วยการลาออก
เนื่องจากเบื่อภาวะการณ์บางอย่างในที่ทำงาน  ที่มันรุมเร้าจนเราไม่สามารถฝ่าฟันต่อไปได้อีก!!


แก้ม   ได้งานใหม่ที่มหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง
ส่วนฉัน..
เข้ามาช่วยงานคุณอาที่บริษัท 
เนื่องจากช่วงนั้นบริษัทที่คุณอาเป็นหุ้นส่วนเริ่มขยายตัว!!


ตลอดเวลาหลังจากนั้น
ฉันยังติดต่อกับ "น้องแก้ม" ตลอดเวลา

แต่เวลาที่ไม่ลงตัว..   ทำให้เราห่างกัน
มากขึ้น..
มากขึ้น.. 
และ  ขาดการติดต่อไปในที่สุด!!

สี่เดือนแล้ว..  ที่ฉันกับน้องแก้มไม่ได้คุยกัน
วันนั้น..  ฉันจำได้ว่าฉันรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง
จิตใจของฉัน..  มันแปลกๆ กว่าที่เคยเป็น
ซึ่ง..  มันเหวงๆชอบกล  หาสาเหตุไม่ได้ว่าเกิดจากอะไร

ภาวะนั้น..  ฉันรู้แต่เพียงว่า  ฉันคิดถึง "น้องแก้ม"  ขึ้นมากระทันหัน
และรู้สึกเป็นห่วงมากขึ้นเป็นพิเศษ!!

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเรียกไปยังเลขหมายปลายทางที่ต้องการ

ไม่มีคนรับสาย !!

ฉันลองกดอีกไม่ต่ำกว่ายี่สิบรอบ..  แต่ทำได้แค่ลุ้นให้คนมารับเท่านั้น!!
ฉันจึงโทร.เข้าที่ทำงานของ "น้องแก้ม"
ได้ผลค่ะ..   มีคนรับและบอกว่า

"น้องแก้ม  ลาคลอด"

เออ..  จริงสิ   ภาพเหตุการณ์เมื่อครั้งยังติดต่อกันได้เริ่มเข้ามาในความคำนึง

............................................
............................................
...........................................

 "พี่อ้อ  ..  หนูกำลังจะมีน้องแล้วนะ  ห้าเดือนแล้วนะ   พี่เป็นป้าของลูกหนูแล้วนะ" 
แก้มส่งเสียงมาตามสาย
" เฮ้ย...  ถามจริง  แต่งงานตอนไหนทำไมพี่ไม่เห็นรู้เรื่องเลยอ่ะ"   ฉันติงเนียนๆ
" จัดเงียบๆอ่ะพี่   ขนาดเพื่อนๆหนูยังไม่บอกใครเลย  คนที่ทำงานหนูก็ไม่ได้เชิญนะ"   แก้มเล่า
" อืม...  ท่าจะเงียบจริงๆด้วยหว่ะ   สงสัยพวกแกคงเล่นละครใบ้แหง๋ๆ"  ฉันขำๆตามสไตล์

"เออพี่..  หนูเปลี่ยนชื่อแล้วนะ "
"อ้าว..  ทำไมอ่ะ"  ฉันถามแบบไม่ต้องการคำตอบ   แต่รู้สึกว่าน้องอยากตอบ

"ก็ช่วงนี้..  ทำอะไรก็ติดขัดไปหมด  เลยไปดูหมอมา  เค้าว่าหนู้ต้องเปลี่ยนชื่อแล้วจะเจริญรุ่งเรื่อง  อายุยืนยาว  หนูก็เลยจัดการเปลี่ยนซะ"   แก้มยังเล่าต่อ
" หรอ..  เปลี่ยนให้ฟรีหรอ "   ฉันกวนเล่น
" บ้าเด่ะพี่..   มันคือธุรกิจนะ  เสียไปเป็นพันอ่ะ  ..  แต่ว่าดีนะพี่  ช่วงนี้ชีวิตหนูโอเคมากเลยนะ...................................      "  แก้มยังคงอวดอ้างถึงอิทธิฤทธิ์ของชื่อใหม่ของหล่อน!!

เฮ้อ!  ?????????

.........................................
.........................................
........................................

13  เมษายน  2549

กริ๊งงงงงงงงงง   กริ๊งงงงงงงงงงงงงงง

เบอร์ไม่คุ้นแฮะ..  ใครวะ    ฉันคิด
"พี่อ้อ..   หนูเองนะ  แก้มไงพี่"   แก้มส่งเสียง
" เฮ้ย..  หายไปไหนมาเนี่ย  พี่ติดต่อเราไม่ได้เลยนะ  อยู่ดีมีความสุขแล้วลืมพี่หรอยะ"  ??
ฉันกระทบกลายๆ  แต่ในใจดีใจสุดๆ

" พี่อ้อโทร.หาหนูหรอ   พอดีหนูไม่ค่อยได้รับโทรศัพท์น่ะ  หนูไม่สบาย..."   แก้มตอบ
" อ้าว..  เป็นไรอ่ะ  พี่ก็ดูน้ำเสียงเราแจ่มใสดีนินา..."   ฉันนึกว่าน้องสำออย

" หนูเป็นมะเร็งในสมองน่ะพี่ ....  ระยะสุดท้ายแล้ว   นี่หนูก็เพิ่งออกจาก รพ. ได้สักอาทิตย์เอง   อยู่ รพ.ตั้ง 3 เดือน   ...  ถึงไม่ได้ติดต่อกับพี่เลยไง"

ฉันช็อค!!

แต่ น้องแก้ม  ยังคงเล่าเรื่องต่อไป   เข้าหูฉันบ้าง  ไม่เข้าหูฉันบ้าง
ไม่ใช่ว่าฉันไม่สนใจในเรื่องที่น้องเล่า    เพียงแต่สมองฉันมันตื้อ และมึนงงไม่ชั่วขณะ!!


" น้องแก้ม"  เล่าเรื่องมะเร็งเพื่อนตายของเธอ  ได้อย่างไม่มีน้ำเสียงของความทุกข์ให้ฉันสัมผัสถึงเลย!!

ฉันซะอีก..  ที่นอนไม่หลับ  แถมร้องไห้ทั้งวันหลังจากได้รับข่าวร้ายจากร่างกายของน้องรัก!!


หลังจากนั้น...  ฉันไปเยี่ยมน้องแก้มที่บ้านแถบๆชานเมืองกรุงเทพฯ ตลอดถ้ามีโอกาส
พร้อมทั้งสืบถามข่าวคราว  อาการจากสามีที่แสนดีของน้องเสมอ
คนเรา..  จะเห็นน้ำใจต่อกันก็ตอนเจ็บไข้ได้ป่วยนี่เอง

แก้ม  โชคดีที่มีสามีที่ดี  และครอบครัวของสามีก็ปฏิบัติดูแลเธอดีเช่นกัน
แต่..  เธออาจโชคร้ายที่เธอไม่สามารถ มีชีวิตอยู่กับครอบครัวที่แสนดีของเธอได้นานนัก
เธอ  ไม่สามารถมองดูการเจริญเติบโตของลูกน้อย ที่เธอสร้างขึ้นมาได้อย่างใจคิด!!
ภาพที่เธอ  เล่นอยู่กับลูกน้อยในวันที่เธอเจ็บป่วย  สะท้อนใจฉันยิ่งนัก

ฉันรู้ดีว่า..  ในใจเธอคิดอะไรอยู่

 วันนี้..  กว่าหนึ่งปีแล้ว  ที่อาการป่วยของแก้มทวีความรุนแรงขึ้น
ฉันไม่ได้ไปเยี่ยมแก้มอย่างเคย 
เนื่องจากครอบครัวของแก้ม  มารับไปดูแลที่จังหวัดบ้านเกิด!!

ทุกวันนี้..  ฉันจึงทำได้เพียงโทร.ถามอาการจากสามีแก้มเท่านั้น

อาการตอนนี้
ดวงตาของแก้ม  มองไม่เห็นอีกต่อไปแล้ว  ต้องอยู่ในโลกมืด
หู  ก็ไม่ได้ยินเสียงใดๆ   เนื่องจากก้อนมะเร็งมันโตขึ้นและไปทับเส้นประสาท!
ทำให้ตอนนี้จำใครไม่ได้เลย   ต้องใช้มือคลำเอาถึงจำจำได้ว่าเป็นใคร
แต่นั่น..  ต้องเป็นคนที่คุ้นเคย  อยู่กันประจำเท่านั้น!
คิดดูว่าจะเครียดขนาดไหน
บางวัน..  แก้มร้องไห้เพราะความเจ็บปวดจากก้อนมะเร็ง  และความเครียดที่เกิดจากจิตใจ



ฉันอยากจะถามหมอดูว่า ..
v
v
v


ทำไม..  พลังแห่งความโชคดี  และสารพันอิทธิฤทธิ์ของชื่อ
ที่หมอดูพูดใส่สมองเพื่อนรุ่นน้องของฉัน
มันไม่เห็นดีตามสรรพคุณที่อวดอ้าง
หนำซ้ำ..  ได้โรคร้ายมาบั่นทอนชีวิตให้เหลือน้อยลงไปทุกวัน มาแทน


หรือนี่..  คือ "แจคพ็อตความโชคดี"   ที่หมอพูดถึง

v
v
v


" กรูอยากเตะหมอดูจริงๆ"

จากวันนั้น..  วันที่เพื่อนฉันได้ต่อสู้กับโรคมะเร็งในสมอง
ฉันยังนึกว่า..  เธอจะเหนื่อยล้าลงกลางทางหรือเปล่า??

แต่วันนี้..  เธอได้พิสูจน์แล้วว่า
เธอ  เดินมาได้ไกลเหลือเกิน!

ต้นอ้อ