หลายวันก่อน..

ฉันได้คุยกับเพื่อนคนหนึ่งค่ะ

เราพูดคุยกันหลายเรื่อง..

แต่ที่ทำให้หัวใจของฉันเต้นแรงที่สุดคือ “เรื่องของปู่”

สืบเนื่องมาจาก..

“ต้นอ้อ เคยเห็นคนแก่หลงๆ ลืมๆ บ้างมั๊ย 

แบบว่า กินข้าวแล้วก็บอกยังไม่ได้กินอ่ะ"  เธอถามฉัน

“อ๋อ..  ทำไมจะไม่เคยอ่ะ  เมื่อก่อนตอนที่ปู่ยังมีชีวิตอยู่

แกก็หลงๆ ลืมๆ แบบนี้แหล่ะ"  ฉันตอบเพื่อนไป

“หรอๆ..  เป็นยังไงมั่งอ่ะ   เล่าให้ฟังมั่งสิ”  เธอขอให้ฉันเล่า

:

:

ภาพความทรงจำครั้งเก่า...

กำลังชัดเจนขึ้นในห้วงคำนึง..

:

:

ปู่ของฉันเสียชีวิตประมาณ 6 ปี แล้ว

ด้วยริ้วรอยประสบการณ์ที่เพิ่มมากขึ้นจนล่วงเข้าสู่วัยชรา..

ทำให้ 4-5 ปี ก่อนที่ปู่จะจากไป..

ปู่เริ่มมีอาการ  “หลงๆ  ลืมๆ”

ฉันจำได้ว่า..

ตอนปู่เริ่มมีอาการใหม่ๆ 

ที่บ้านของฉันต้องปรับตัวกันพอสมควร

บางครั้ง..รับได้

บางครั้ง.. หงุดหงิด

เรียกว่า..  กว่าจะลงตัวกันก็วุ่นวายกันได้ที่ทีเดียว

จากที่เคยทิ้งปู่ไว้กับย่าให้อยู่กันลำพังสองคน

เนื่องจากทุกคนล้วนมีหน้าที่การงาน

ก็ต้องเสียสละ.. ออกจากงานมาทำหน้าที่  “ปรนนิบัติบุพการี”

ซึ่งคุณอาของฉัน.. รับหน้าที่นั้น!!

การ ได้  “ปรนนิบัติบุพการี”  เป็นบุญหนักหนาแล้วของลูก

การดูแลคนหลงๆ ลืมๆ ไม่ใช่เรื่องง่าย

ถึงแม้ร่างกายปู่ยังแข็งแรงดี

แต่บางครั้งเมื่อชั่วโมงที่ปู่หลงมาถึง

ปู่จะไม่รู้ตัวเองเลยว่าทำอะไรลงไปบ้าง

หรือหลงลืมเหตุการณ์บางอย่างไปบางช่วงเวลา

:

:

วันหนึ่ง..

หลังจากที่อาคนสุดท้องน้องสุดท้าย  มาเยี่ยมเยียนปู่ที่บ้าน

หลังจากที่แยกย้ายไปมีครอบครัวอยู่ที่กรุงเทพฯ

อาของฉันชวนปู่พูดคุยอยู่นานสองนาน

พ่ออย่างนั้น..  หนูอย่างนี้..

สุดท้ายก่อนกลับ..  อาฉันไหว้เพื่อสวัสดีปู่

“ สวัสดีจ้ะพ่อ”  อาล่ำลาปู่

ปู่มองอาด้วยความสงสัย..

รอยยิ้มเมื่อสักครู่หายไปทันที

พร้อมกับถามอาคนสุดท้องว่า..

“ แล้วเมิงอ่ะ  ลูกใคร” 

????????????????????????

อ้าว... แล้วที่คุยกะเค้ามานานสองนาน.. 

ไม่รู้เลยสินะว่าเป็นลูกตัวเอง

ฮา...  กันถ้วนหน้า

:

:

พ่อของฉัน..

มีหน้าที่ดูแลปู่ในตอนกลางคืน..

เพื่อเปลี่ยนให้อาได้พักผ่อนบ้าง

ก่อนนอนทุกคืน

พ่อจะให้ปู่ดื่มเครื่องดื่มเพื่อบำรุงสุขภาพยี่ห้อดัง

ที่เขาว่ากันว่า  ทำมาจากซุปไก่สกัดนั่นแหล่ะ

แน่นอน..  ปู่ไม่ยอมกินค่ะ

พ่อต้องหลอกว่า..  เป็นเหล้าสูตรใหม่

ปู่ถึงยอมกิน  พร้อมกับบอกว่า

“เออ.. เหล้าแบบนี้ Goo ไม่เคยกินเลย อร่อยดีเหมือนกันนะ”

เขาว่ากันว่า..

คนแก่มักจะคิดถึงแต่อดีตที่ผ่านมา

ปู่ของฉันก็อยู่ในวังวนพวกนั้นค่ะ

สมัยที่ปู่ยังไม่หลงๆ ลืมๆ  ปู่ชอบเล่าเรื่องราวในอดีต

ตอนที่ปู่เป็นทหารร่วมรบในสงครามโลกครั้งที่สองให้พ่อฟังค่ะ

แล้วพ่อก็จะมาถ่ายทอดให้ฉันฟังอีกทีหนึ่ง

เมื่อยามปู่หลงๆ ลืมๆ

ปู่ก็อยากที่จะไปหาแต่เพื่อนเก่าๆ

ซึ่งเป็นเพื่อนร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กันมาแต่ครั้งสงคราม

แต่ปู่หลงลืมไปว่า  เพื่อนปู่เหล่านั้น “ตาย” ไปแล้ว

ซึ่งตอนนั้น ปู่ยังไปงานศพอยู่เลย!!

เรื่องความคิดถึงเพื่อนนี่รุนแรงค่ะ

บทปู่คิดจะไป..  ปู่จะเดินออกจากบ้านไปทันที

ถ้าใครไม่สังเกตจะตามปู่ไม่ทันเลย

บางครั้งปู่กำลังนั่งฟังวิทยุเพลินๆ

เราก็คิดว่าปู่คงไม่ลุกไปไหนแล้ว

พอเรื่องเพื่อนเข้ามาในห้วงคำนึงปุ๊บ

ปู่จะจัดแจงออกจากบ้านทันที !!

“ ปู่..  จะไปไหนอ่ะ”  ฉันตะโกนถาม

ปู่หยุดเดินแล้วตอบกลับมาว่า

“จะไปหาไอ้ไหว”  (ปู่ไหว คือ เพื่อนของปู่)  

อย่าไปบอกปู่เชียวนะว่าเพื่อนปู่ตายไปแล้ว

เพราะปู่จะหาว่าเราไปแช่งเพื่อนแก.. 

ประมาณว่า “เพื่อน Goo ยังไม่ตาย” 

ฉันต้องบอกว่า..

“มานั่งก่อน  ให้เสร็จธุระก่อน เดี๋ยวจะพาไป” 

ให้ปู่ได้กลับมานั่งสักครู่.. 

แล้วปู่จะลืมเรื่องเมื่อสักครู่ไปเอง

:

:

ปู่..   กับศาสนา

ด้วยความที่ปู่นอนแต่หัวค่ำ แล้วตื่นเช้า

ตี4 ของทุกๆเช้า..

ปู่จะลุกจากที่นอนก่อนใคร

เพื่อเดินมาปลุกอาคนที่มีหน้าที่ “เตรียมของใส่บาตร”

เป็นอย่างนี้ทุกวัน ตั้งแต่ยามดีๆอยู่.. 

ถึงแม้ว่าปู่จะลืมนั่น  ลืมนี่..

แต่เรื่อง  “ใส่บาตรตอนเช้า”  ปู่ไม่เคยลืมเลย!!

จนกระทั่ง..

คืนหนึ่ง  เวลาประมาณ 21.00 น.

ในขณะที่ทุกคนต่างพากันนั่งดูโทรทัศน์อยู่นั้น

ปู่ได้เดินจากที่นอนตรงมาที่พวกฉัน

จากนั้นปู่ก็เดินไปหยุดดูนาฬิกาที่แขวนไว้ข้างฝา บริเวณใกล้ๆ

ทุกคนนิ่งเงียบ..  สังเกตการณ์ปู่

จากนั้นปู่เดินตรงไปที่ห้องของอา

“ เพชร .. เพชร..  ตื่นหุงข้าวได้แล้ว”  เสียกปู่เรียกอา

“ยังไม่เช้าเลยพ่อ  จะรีบหุงไปไหนพระยังไม่ตื่นหรอก”  อาฉันมีเถียงเล็กๆ

“เมิงจะขี้เกียจไปถึงไหน  นี่มันแปดโมงเช้าแล้วนะ 

ตายๆๆ Goo ไม่ทันใส่บาตรก็เพราะเมิงนี่เอง”  

เสียงปู่ต่อว่าอาดังมาให้พวกฉันได้ยิน

อาของฉันเดินออกมานอกห้อง 

ทุกคนมองสบตากันแล้วยิ้ม

กว่าจะหาทางหลอกล่อให้ไปนอนได้....ยาวววววว

:

:

ปู่.. กับตำแหน่งพนักงานทำความสะอาด

บ้านของปู่มีใต้ถุนสูง เหมือนบ้านตามต่างจังหวัดทั่วไป

ประมาณตีสี่ ของทุกๆเช้า

หลังจากที่ปู่ปลุกให้อาตื่นขึ้นมาจัดเตรียมของสำหรับใส่บาตรแล้ว

ปู่มีหน้าที่อีกอย่างที่ไม่เคยลืมค่ะ

นั่นคือ “กวาดใต้ถุนบ้าน”

ใครที่ชอบทำของตกใต้ถุนบ้านตอนกลางคืนนั้น

กรุณาลงมาเก็บโดยด่วน  นี่เป็นการเตือน!!

หากปล่อยให้ปู่มาเจอก่อนล่ะก็..  อย่าหวังว่าจะเจอของชิ้นนั้นอีกเลย

เพราะปู่จะกวาดทิ้งหมดทุกอย่าง..  ย้ำ  ว่าทุกอย่าง

อ่อ..  ยกเว้นเงิน  555+

วันหนึ่งอาคนสุดท้องทำนาฬิกาที่สุดที่รักซื้อให้ตกใต้ถุนบ้าน

แล้วทำลั้นลา..  ไม่มาเก็บ

ชะล่าใจว่าเดี๋ยวพรุ่งนี้จะตื่นก่อนปู่ ค่อยลงมาเก็บ

ที่ไหนได้  อย่าลืมว่าปู่ตื่นตี4 นะคร่าบบบบ

เรียบร้อยค่ะ..  นาฬิกาอยู่ในกองขยะ

ซึ่งปู่เตรียม  “ฌาปณกิจขยะ”  เหมือนเช่นทุกเช้า

อาคนสุดท้องรีบวิ่งไปที่กองขยะ

โชคยังดีที่ปู่มัวเดินไปใส่บาตรอยู่

ไม่งั้น  “เสร็จแน่”  5555+

:

:

ปู่..  กับตำแหน่งพี่เลี้ยงเด็ก

ด้วยความที่ปู่มีลูกเยอะ 

ก็เลยย่อมมีหลานเยอะตามมาด้วย

แต่มีหลานไม่กี่คนค่ะที่ปู่เลี้ยงดูให้

ส่วนฉัน..  ไม่ค่อยผูกพันกับปู่มากนัก

เพราะว่าฉันเติบโตมากับ พ่อ และ แม่ ล้วนๆ

แต่แล้ว.. 

วันหนึ่งแม่และฉันก็ต้องใช้บริการของปู่ค่ะ

เพราะแม่ต้องไปธุระด่วนที่ไหนสักแห่งนี่แหล่ะ

ส่วนพ่อก็ต้องออกไปทำงานแต่เช้า

แม่เลยฝากฉันไว้กับปู่สักประมาณ 1 ชม.  แล้วจะมารับกลับบ้าน

ที่เนิสเซอรี่ของปู่ (ฉันเรียกให้ดูดี ..  555+)

ฉันเจอกับ “เอ”  ซึ่งเป็นลูกของอาค่ะ

"เอ"  แก่กว่าฉันหนึ่งปี

“เอ” เป็นเด็กเลี้ยงง่าย  .. ถึงง่ายมาก

จับให้นั่งตรงไหน  “เอ” ก็จะนั่งอยู่ตรงนั้น  เหมือนโดนสต๊าฟ

ปู่นั่งสานแหไปแล้วก็ฟังวิทยุทรานซิสเตอร์เก่าๆไปเรื่อยๆ.. 

แม่เล่าขำๆว่า..  "เอ"  เนื้อตัวมอมแมมได้ใจเลย

ส่วนฉัน..  ไม่เป็นอย่าง “เอ”

เด็กวัย2 ขวบกว่าๆ อย่างฉัน

ทั้งวิ่ง..  ทั้งเดิน.. ทั้งซน.. ทั้งขี้กลัว.. ทั้งขี้แย (สุดๆ)

“ พ่อ  ฝากต้นอ้อด้วยนะ เดี๋ยวหนูมา 

ดูมันด้วยนะพ่อ มันซนมากนะ  มันชอบเดินด้วย

หยิบโน่นนี่ไปเรื่อยอ่ะ ..............”  แม่ย้ำกับปู่ด้วยความเป็นห่วงฉัน

“มันไม่เหมือนเจ้าเอนะพ่อ  อย่าลืมดูมันนะ”  แม่ยังไม่วายย้ำอีกรอบ

“เออน่า..  Goo รู้แล้วหล่ะ  เมิงไปเหอะ  เฉยๆเหอะน่า”  ปู่บอกแม่

นาทีนี้แม่เล่าแล้วยิ้ม..

แม่บอกว่า  เห็นสภาพ “เอ” แล้ว

"ลูกฉันจะรอดมั๊ย"????

แม่เป็นห่วงฉันมากแต่ก็จำต้องฝากไว้ !!!

1  ชม. ผ่านไป

เป็นเวลาที่แม่เดินทางใกล้ถึงบ้านแล้ว

แม่มองลงมาจากรถ.. 

แม่เห็นเด็กคนหนึ่งระยะไกลๆ 

วิ่งร้องไห้อยู่ข้างถนน สวนทางกับรถยนต์ที่แล่นไป-มา

น่าหวาดเสียวมาก

แต่ดูคุ้นๆ..!!

“เฮ้ย..  นั่นมันลูกเรานี่หว่า”  แม่นึกในใจ

แม่รีบวิ่งลงไปรับฉัน 

ทันใดนั้นปู่วิ่งตามออกมา

“พ่อ..  ต้นอ้อมันเป็นอะไร หนูเห็นมันวิ่งอยู่ข้างถนน  รถจะเหยียบอยู่แล้ว”

แม่ถามปู่แบบมีอารมณ์นิดๆ ด้วยความลืมตัวเพราะเป็นห่วงลูก

“โห..  มันกลัวเครื่องบิน.. 

มันได้ยินเสียงเครื่องบินแล้วมันเลยวิ่งร้องไห้หนีไป

เมื่อกี้เครื่องบินมันบินต่ำมาก  เสียงดังมันเลยกลัว

บอกให้อยู่กับปู่มันก็ไม่อยู่  ...  มันจะหาแม่มันอย่างเดียว”  ปู่เล่าให้แม่ฟัง

????????????????????

แม่ฉันงง

???????????????????

แต่ฉัน.... อายจัง!!

:

:

ปู่..  กับอารมณ์ขันเฉพาะตัว

ปู่มีพี่น้องสองคนค่ะ

 “ปู่เปาะ”  คือ พี่ชายของปู่ค่ะ

มีกันแค่สองคนพี่น้อง  แน่นอนว่าต้องไปมาหาสู่กันเสมอ

วันหนึ่ง  .. (ฉันอยู่ในเหตุการณ์ด้วย)

 “ปู่เปาะ”  แวะมาเยี่ยมปู่เหมือนเคย

ลืมเล่าไปว่า..  นอกจากปู่จะเป็นช่างสานแหขายแล้ว

ปู่ยังเป็นช่างตัดผมด้วยค่ะ

และวันนี้..  “ปู่เปาะ"  ก็แวะมาตัดผมด้วย

“เฮ้ยแป้น..  เมิงตัดผมให้ Goo ด้วย เดี๋ยว Goo จ้างเหล้าขวดนึง” 

ปู่เปาะบอกน้องชาย

“เออๆ..   ใจป้ำนี่หว่าจ้างเหล้า Goo ตั้งขวดนึงแน่ะ ”  ปู่บอกพี่ชายขำๆ

สิบนาทีต่อมา..

ปู่ตัดผมให้พี่ชายเสร็จเรียบร้อย

“ไหนอ่ะเหล้าขวดนึงที่จะให้ Goo อ่ะ”  ปู่มีทวง

“เออ  Goo บอกว่าให้ก็ให้สิ เตรียมมาแล้ว” 

“ปู่เปาะ” ยื่นขวดเครื่องดื่มชูกำลังให้ปู่

ซึ่งภายในขวดมีเหล้าขาวบรรจุอยู่ในนั้น

ตามต่างจังหวัดเรียกว่า 1 กั๊ก

(ไม่รู้ว่าเรียกเหมือนกันหรือเปล่า)

“ไอ้เปาะ  เมิงมาลวดลายกับ Goo  ไหนบอกว่าขวดนึงไงไอ้นี่” ปู่แย้งพี่ชาย

“Goo ไม่ได้บอกเมิงนี่ว่า ขวดอะไร”  ปู่เปาะบอกปู่ขำๆ

สุดท้าย.. 

ทั้งคู่ก็นั่งกินเหล้าขวดนั้นด้วยกันอย่างมีความสุข

 ฉันมองคนแก่พี่น้องสองคนคุยเล่นกัน

ฉันมีความสุขมากค่ะ

ทุกวันนี้..  เหตุการณ์นี้ยังอยู่ในใจฉันเสมอ

 :
:

:
:

เรื่องของปู่มีอีกเยอะค่ะ

เล่ายังไงก็ไม่หมด.. 

หลงๆ ลืมๆ  จะเอาน้ำไปใส่ในตู้เสื้อผ้ายังมีเลย

ดีนะที่แม่มาเห็นก่อน

ปู่กำลังกุลีกุจอเอาสายยางน้ำไปใส่ในตู้เสื้อผ้าพอดี

แม่ถามว่าปู่จะทำอะไร

ปู่ตอบแม่ว่า “เปิดน้ำใส่โอ่ง”  !!!!

ขำมาก.. 

กลัวเหมือนกันค่ะ

ว่าแก่ตัวไปจะหลงๆ ลืมๆ เหมือนปู่

ช่วงนี้ทุกคนเพ่งเล็งไปที่พ่อค่ะว่า

ในอนาคตอันใกล้นี้..  จะเหมือนปู่หรือเปล่า

ส่วนฉัน..  ต้องรอลุ้น เจนเนอเรชั่นต่อไป..

ฝากบอกทุกคนที่มีคนหลงๆ ลืมๆ อยู่ในบ้าน

ต้องเอาใจใส่ให้มากๆ

บางครั้งอาจท้อใจ.. 

บางครั้งอาจหงุดหงิด

อดทน..  และให้อภัย

ไม่มีท่าน..  ก็ไม่มีเรา

“ในความเครียด..  ดูให้ลึกๆมักมีความฮาแฝงอยู่”

เหมือนที่ครอบครัวฉันเคยมองเห็นมาแล้ว

ฮา..  สุดๆ

 :
:

:
: