21 มีนาคม 2551

ฉันและเพื่อนกำลังเดินทางลัดฟ้า

สู่เมือง  “เซินเจิ้น”  ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน

ในช่วงบ่าย..

พวกเรารีบเดินทางมุ่งหน้าสู่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ 

เพราะเรามีนัดกับไกด์ที่จะร่วมเดินทางไปกับเราในทริปนี้ด้วย

“beebee  เค้านัดเราที่ตรงไหนของสุวรรณภูมินะ”

ฉันถามเพื่อน

“ในกำหนดการบอกว่า  ที่เคาน์เตอร์ F 

ของสายการบิน Thai Air Asia นะ”

beebee ตอบฉัน

เราสองคนเดินไปลากกระเป๋าสัมภาระไปเรื่อยๆ

พร้อมสอดส่ายสายตามองหาเคาน์เตอร์ F ที่ว่านั่น

P1 : เพื่อความปลอดภัยบนเครื่อง

“ขอโทษนะครับ ใช่ทริป................. รึป่าวครับ”

มีเสียงชายคนหนึ่งเดินตรงเข้ามาสอบถามฉัน

และฉันพยักหน้าตอบรับเป็นที่เรียบร้อย

“ผมชื่อบีครับ  และเพื่อนผมอีกคนนึงชื่อบอย

เราจะเป็นไกด์ที่ร่วมทริปไปกับพวกคุณในครั้งนี้ด้วยครับ”

เสียงคุณบอยแนะนำตัวเอง

“เราจะแบ่งกันออกเป็นสองกลุ่มนะครับ

กลุ่มแรกจะไปกับผม  ส่วนกลุ่มที่สองจะไปกับคุณบอย

ถ้าสมาชิกแต่ละคนมีอะไรก็บอกบีกับบอยได้เลยนะครับ”

และแล้ว..  ฉันและเพื่อนๆ

ก็แบ่งกันออกเป็นสองกลุ่มตามที่ไกด์บอก

ซึ่งก็มีรายชื่ออยู่ในมือไกด์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

พวกเราไปกันแบบกลุ่มใหญ่

ถ้าเดินกันไปแบบยกโขยง

ก็จะทำให้ลำบากในการคอนโทรลของไกด์

“ถ้าพร้อมกันเรียบร้อยแล้วเชิญตามกันมาเลยครับผม”

เสียงคุณบี และคุณบอย

บอกให้สมาชิกของกลุ่มตนเองเดินตามกันไป

P2 : กินบนที่สูงก็แพงอย่างนี้แหล่ะ

หลังจากที่เราแบ่งกลุ่มกันเรียบร้อยแล้ว

ฉันกับ beebee ก็มาเข้าแถวเพื่อโหลดกระเป๋าใต้เครื่องค่ะ

“beebee ไม่ได้เอาอะไรไปมากหรอกต้นอ้อ  อยู่แค่ 3-4 วันเอง”

นั่นคือเสียงบอกกล่าวของหล่อนก่อนขึ้นเครื่อง

เด๋วเราไปดูน้ำหนักกระเป๋าหล่อนกันค่ะ

beebee ชั่งน้ำหนักกระเป๋าก่อนฉัน

ฉันชะโงกหน้าไปมองน้ำหนักกระเป๋าหล่อน

แต่น..  แตน.. แต๊นนนน   

9.3  กิโลกรัม !!!

( นี่ขนาดไม่ได้เอาอะไรไปมากนะเนี่ย...  555+ )

ส่วนของฉันชั่งได้  7  กิโลเป๊ะๆเลย!!

เอาเสื้อกันหนาวไป 4 ตัว 

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะขนไปไยเยอะแยะ

งงๆตัวเองอยู่เหมือนกัน

บ่อยครั้งค่ะที่ฉันขนของไปเกินความจำเป็น

และทริปนี้ก็คงเป็นเหมือนเช่นเคย

เอาน่า..  เหลือก็ดีกว่าขาด

ไม่ได้เดินหิ้วไปซะหน่อย...  เนอะ

(ฝ่ายสนับสนุนในใจเริ่มให้ท้ายฉัน)

P3 :

18.30 น.

นั่นคือกำหนดเวลาขึ้นเครื่อง

ฉันเดินทางด้วยสายการบิน Thai Air Asia

เที่ยวบินที่ FD3622 

ใช้เวลาในการบินกว่าจะถึง “เซินเจิ้น”  ประมาณ 3 ชั่วโมง

P4 : ถึงแล้วปลุกด้วยนะยัย beebee

คืนนี้อากาศที่บ้านเราดูปลอดโปร่ง

แต่ที่  “เซินเจิ้น”  ก่อนเครื่องลงจอดมีฝนตก

พอให้พื้นสนามบินเปียกเล่นๆ

ทั้งลม..  ทั้งฝน..  อากาศก็เย็น

บ้านเราร้อนสุดขั้ว.. 

พอไปถึงโน่นก็โดนทั้งหนาว ทั้งฝน

ทำให้ร่างกายฉันต้องปรับสมดุลกันพอสมควร!!

P5 : อ้าว..  หวังจะพึ่งดันหลับด้วยซะงั้น!!

22.45 น.

นักบินพาพวกเราถึงที่หมายโดยปลอดภัยดี

ทันทีที่เท้าของฉันเหยียบแผ่นดินจีน

ความแตกต่างระหว่างเมืองไทยกับเมืองจีนเริ่มปรากฏสู่สายตาฉัน

P6 : แอบถ่ายเด็กเมืองจีน

สิ่งที่ฉันสังเกตได้ที่นี่นอกจากอากาศที่เย็นลงแล้ว

ก็เห็นจะเป็นลักษณะหน้าตาท่าทางของคนที่นี่

* เดินกันเร็วมากกกกกกกกกก

ซึ่งก็ไม่รู้จะรีบเดินกันไปไหน 

* ชนเป็นชน  ไม่มีการหันกลับมาขอโทษเลยซักครั้ง!!

* เสียงดัง...  ฉันว่าฉันเสียงดังแล้ว

วันนี้ฉันคงต้องยอมแพ้ศิโรราบให้กับคนที่นี่ค่ะ

* ไม่ค่อยมีวินัยในเรื่องต่างๆ 

เช่น  ทำเสียงขากๆ ถุยๆ  ให้ได้ยินตลอด

และชอบแทรกแถว แซงคิวเป็นที่หนึ่ง

ซึ่งฉันจะเล่าเกี่ยวกับเรื่องนี้ในครั้งต่อไป

เรื่องแซงคิวนี่แหล่ะ  เกือบทำให้ฉันและเพื่อนๆ

เกือบได้เป็นข่าวรายงานพิเศษให้ทั่วโลกได้รับรู้กันแล้ว

งั้น..  ฉันติดเรื่องนี้ไว้ก่อนนะคะ!!

 P7 : ถึงสนามบินเป่าอัน เมืองเซินเจิ้นแล้วค่ะ

เมื่อมาถึงสนามบิน “เป่าอัน”  เมืองเซินเจิ้น

ทางบริษัททัวร์ก็ส่งไกด์ท้องถิ่นมารับเพิ่มอีก 2 คนค่ะ

ก็แบ่งกันไปกลุ่มแรกคนนึง  และกลุ่มสองคนนึงค่ะ

ฉันอยู่กลุ่มสอง  ฉะนั้น  ไกด์ร่วมทริปของฉันพรุ่งนี้คือ

“คุณบอย” ซึ่งเป็นไกด์จากเมืองไทย 

และ  “คุณหลิน”  ซึ่งเป็นไกด์ชาวจีนค่ะ

โดยคุณหลินนี่แหล่ะ ที่จะทำหน้าที่บรรยาย

เรื่องราวเกี่ยวกับเมือง “เซินเจิ้น”  ให้พวกเราได้รับรู้เป็นความรู้กัน

01.00 น.

ถึงโรงแรมที่พักสำหรับค่ำคืนนี้แล้วค่ะ

เราเข้าพักกันที่  Century Kingdom Hotel

P8 : บริเวณโรงแรมตอนกลางคืน

“เดี๋ยวพรุ่งนี้ เรามีนัดกันตอน 9 โมงเช้านะครับ

ตอน 7 โมง จะมี Morning Call ปลุกทุกห้อง

ทำธุระส่วนตัวพร้อมลงไปรับประทานอาหารเช้าให้เรียบร้อย

พรุ่งนี้เราจะไป......................................

ห้องพักที่นี่จะมีโทรทัศน์ให้ดูหลายช่องสัญญาณนะครับ

มีทั้งเป็นสัญญาณปกติของประเทศจีนเอง

หรือจะเป็นสัญญาณจากช่องพิเศษ

หรือหากใครอยากดูหนังพิเศษ แบบหนังคนจน

ประเภทเสื้อผ้าไม่มีจะใส่  ที่นี่เค้าก็มีให้ดูนะครับ

ก็เลือกให้ดีแล้วกัน   เรื่องนึงก็ตกประมาณ 10 หยวน

หรือถ้าเทียบเป็นเงินไทยก็ประมาณ 500 บาท

ถ้าใครเผลอเปิดไปเจอ   ก็ไม่ต้องรีบปิดนะครับ

ช่วยเดินไปตามเพื่อนๆห้องอื่นมาดูด้วย

จะได้มีตัวหาร ไม่ต้องจ่ายคนเดียว”

คำบอกเล่าจากคุณบอย  เรียกเสียงฮาให้กับพวกเราพอสมควร

“เดี๋ยวผมจะแจกกุญแจให้  แล้วแยกย้ายกันไปนอนได้ครับ”

เสียงคุณบอยบอกถึงโปรแกรมพรุ่งนี้

พร้อมชี้แจงรายละเอียดต่างๆให้ทุกคนทราบ

P9 : ง่วง...

br>

ฉันนอนกับ beebee เพื่อนซี้

เหนื่อยล้าเต็มทีกับการนั่งเครื่อง 3 ชั่วโมง

ไหนจะรอนั่น  รอนี่ ..  รอคนโน้น  คนนี้อีก 

เห็นที่นอนนุ่มๆแล้วอยากนอนค่ะ

กว่าเครื่องจะออก

กว่าจะตรวจหนังสือเดินทาง ฯลฯ

P10 : หิวววววว

ขณะนี้เวลา  02.00 น. แล้ว

ชั่วโมงนี้หลับเป็นตาย....

P11 : มีแต่ไอ้นี่..  ไม่ชอบกินซะด้วย

ก่อนหลับตาลง..

ไม่ลืมคิดถึงใครคนหนึ่งที่กรุงเทพฯ

ป่านนี้ไม่รู้เหงาอยู่ที่ไหน

คิดอยากให้มาด้วยกัน..  แต่ทำได้แค่คิดเท่านั้น!

สัญญาณโทรศัพท์ไม่ได้เปิด รูมมิ่งไว้

ใช้ได้เพียง “สัญญาณใจเท่านั้น”

... GOOD  NIGHT ...

คร่อกกกกกก ฟี๊........

คร่อกกกกกก ฟี๊........

ปล.  โปรดติดตามตอนไป  ดูซิว่าไกด์จะพาไปเที่ยวไหนบ้าง

เรื่องและภาพ : ต้นอ้อค่ะ