ค่ำคืนนี้ดูช่างสว่างไสวมากกว่าปกติ

อาจเป็นเพราะ  “แสงไฟ”  และ “แสงแฟลช” 

ที่พากันฉายแสงวับวาวแข่งขันอยู่ก็เป็นได้

ชายหนุ่มผู้หนึ่งกำลังเดินเข้ามาบริเวณจัดงาน

ทุกๆก้าว ที่ก้าวเดินของเขา 

ยังคงมีความเรื่องราวของความภาคภูมิใจอยู่ในห้วงความคิดของเขาเสมอ

ตลอดเวลาการทำงานนับสิบปีในฐานะ  “ฅนแบกเลนส์” 

เขาตั้งใจทำงานมาโดยตลอด 

ทุกๆรายละเอียดของการถ่ายภาพ

ทุกๆ ความมุ่งมั่นในการ “กดชัตเตอร์”

นั่นหมายถึง.. เขาได้ใส่จิตวิญญาณลงไปในงานที่เขารักทุกครั้ง!

ด้วยความมุ่งมั่นในจิตวิญญาณต่องานที่เขารัก

ทำให้เขาหวังลึกๆในใจว่า.. 

 “สักวัน ..  เขาต้องมายืนรับรางวัลภาพยอดเยี่ยมแห่งปี”  ให้จงได้

“ เฮ้ยยยย  แดกซ์   ข้ายินดีด้วยนะเว้ย  ได้ข่าวว่าเอ็งเป็นตัวเต็งของปีนี้นี่หว่า”

เสียงเจ้าโดมเพื่อนซี้รุ่นพี่ทักทาย  เมื่อเห็นเขาเดินเข้าไปภายในบริเวณงาน

 “จริงหรอวะ.. ข้าก็หวังลึกๆอยู่เหมือนกัน  ” 

 เขาตอบเจ้าโดมเพื่อน  พร้อมกับภาวนาในใจให้เป็นดั่งที่เพื่อนซี้บอก

บริเวณอาคารจัดงานแห่งนี้

ล้วนมีผู้คนมากหน้าหลายตามาร่วมงานกันอย่างคับคั่ง

มีทั้งที่คุ้นหน้าคุณตากันเป็นอย่างดี  เนื่องจากคร่ำหวอดอยู่ในแวดวงนี้มานาน

และมีอีกหลายคนเช่นกัน ที่ยังเป็น “มือใหม่”  ที่เพิ่งจะเดินเข้ามาในวังวนอาชีพนี้

ซึ่งก็คงต้องให้กำลังใจในการทำงาน เพื่อพัฒนาฝีมือกันต่อไป..

เขาเดินเข้าไปในห้องจัดงานพร้อมกับเพื่อน

เขาเห็นบนเวทีมีอักษรตัวโตเขียนว่า ...

“งานประกาศผลงานภาพถ่ายยอดเยี่ยมแห่งปี 2551”

อีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้แล้วสินะที่ผลการประกาศรางวัลจะเริ่มขึ้น

เสียงพิธีกรชื่อดัง กล่าวเชิญคณะผู้จัดงานกล่าวเปิดงานครั้งนี้

สิ้นเสียงคำกล่าวเปิดงาน  การแสดงบนเวทีได้เริ่มขึ้น

สลับกับการประกาศผลการตัดสินรางวัลเล็ก รางวัลน้อย

เพื่อเป็นกำลังใจในการทำงานของ  “คนทำงาน”

และรางวัลที่ทุกคนลุ้นกันจนตัวโก่งกำลังจะเริ่มขึ้นในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้

พิธีกรคนเดิมกล่าวแนะนำกรรมการผู้ตัดสินผลงาน

พร้อมทั้งแนะนำผลงานของ  “ผู้เข้ารอบ”  ว่ามีใครพร้อมทั้งโชว์ผลงานที่ได้เข้ารอบ

“ท่านแขกผู้มีเกียรติที่เคารพครับ  ต่อไปนี้ผมจะประกาศรายชื่อของผู้ที่ได้รับรางวัล

ภาพถ่ายยอดเยี่ยมประจำปี 2551"

เขายืนลุ้นด้วยความตื่นเต้น..!!

ลุ้น.. 

ลุ้น.. 

ลุ้น..

“ได้แก่  คุณแดกซ์โฟโต้  จากสำนักข่าว .................................... ครับ”

โอ้พระเจ้า...  

เขาทำสำเร็จแล้ว!!!

เป็นรางวัลที่เขารอคอยมาทั้งชีวิต

เวทีนี้เองที่เขาอยากเดินขึ้นไปอยู่บนนั้นอย่างสง่างาม

และที่สำคัญ... 

รางวัลที่วางอยู่บนแท่นกลางเวทีนั่นต่างหาก ที่เขาอยากสัมผัสมันที่สุด!!

เขาเดินฝ่าฝูงชนพร้อมเสียงปรบมือกึกก้อง ที่ร่วมแสดงความยินดี

เขาค่อยๆเเดินขึ้นบันอย่างสง่างาม.......

..................................................................................................

..................................................................................................

.................................................................................................

................................................................................................

................................................................................................

“พี่แด็กซ์  ..  ตีห้าครึ่งแล้ว  ตื่นไปซื้อแกงให้แม่หน่อยเด่ะ   เดี๋ยวแกงหมด” 

!!!!!!!!!!!!!!!!!!

เสียงน้องสาวของเขาปลุกให้ตื่นจากความฝัน

“โห...   ยัยบ๊องเอ๊ยพี่กำลังฝันดีเลย  เซ็งว่ะ”   เสียงเขาโอดครวญ

“อ่ะจริงอ่ะ...  พี่ฝันไรอ่ะ”   น้องสาวร้องถาม

เขาจึงเล่าความฝันให้น้องสาวฟัง

................................................

...............................................

...............................................

“อะโห...  พี่  ....   แล้วเค้าประกาศชื่อพี่ยังอ่ะ”

น้องสาวถาม

“ ประกาศเรียบร้อยแล้วโว๊ย  เหลือแค่กำลังจะเดินขึ้นไปรับแค่นั้นเอง

แกอ่ะ..  มาเรียกพี่ไปซื้อแกงซะก่อน”  (5555+)

“อ้าวหรอ....   แล้วพี่โดมเพื่อนพี่ไปด้วยป่าวอ่ะ” 

น้องสาวถามขำๆ  

“ไปเด่ะ....  ช่างภาพเค้าไปกันหมดแหล่ะ” 

 เขาตอบน้องสาวขำๆเช่นกัน

“เออ...  งั้นก็ไม่เป็นไรหรอกพี่  ให้พี่โดมขึ้นไปรับแทนก็ได้

ส่วนพี่ต้องไปซื้อแกงให้แม่ก่อน”

อิอิ

เรื่อง : ต้นอ้อ

Jamwainaja