14  กรกฎาคม  2551

วันนี้...
เป็นวันที่ถึงกำหนดเวลาที่วารสาร  "สาละวินโพสต์" 
ได้เดินทางมาอยู่ในมือของฉันเหมือนเช่นเคย

อย่างที่ฉันเคยเล่าไว้ในลิงค์ก่อนๆ
http://www.oknation.net/blog/jamwainaja/2008/01/15/entry-1


ว่าวารสารเล่มนี้  เป็นอีกหนึ่งวารสาร  "สุดโปรด" ของฉัน
ไม่ว่ากี่วัน...  กี่เดือน... กี่ปี...
ทีมงานของหนังสือเล่มนี้  ก็ไม่เคยทำให้ผู้อ่านอย่างฉันผิดหวังแม้สักครั้งเดียว

หลังจากที่ฉันเปิดอ่านเนื้อในของวารสารไปเรื่อยๆด้วยความสนใจ
ฉันก็ไปสะดุดใจอยู่ที่คอมลัมน์  "เล่าสู่กันฟัง"
เนื้อเรื่องอ่านแล้วให้ความรู้สึกที่ทั้งลุ้น  ทั้งยินดี  ทั้งแสนเศร้าใจในความรัดทด
จึงอดไม่ได้ที่จะนำมาให้ผู้ที่แวะเวียนมาเยี่ยมฉันใน บ้านblog แห่งนี้ได้อ่านกัน
เผื่อจะมีใครประทับใจเรื่องนี้เหมือนอย่างฉันบ้าง...

วินาทีที่ลืมตาดูโลกท่ามกลางพายุของ "เด็กชายนาร์กิส"

แปลโดย : Numripan
คอลัมน์ : เล่าสู่กันฟัง
วารสารสาละวินโพสต์ ฉบับที่47 (16 พ.ค.-31 มิ.ย.51)
หน้า : 36-37


หมู่บ้านเหย่ตวีนกง จากที่เคยมีบ้านเรือนกว่า 245 หลังคาเรือน
และมีชาวบ้านอาศัยจำนวนกว่า 1,200 คน
บัดนี้เหลือแต่ซากปรักหักพังระเนระนาด  พายุไซโคลานนารืกิสได้ทำลายบ้านเรือนเสียหายเกือบหมด
และยังทำให้ชาวบ้านในหมู่บ้าน เหย่ตวีนกง เสียชีวิตกว่า 126 คน
ทุกอย่างที่เคยมีในอดีต เหลือไว้เพียงแค่ความทรงจำในวันนี้เท่านั้น

ฉันอายุครบ 25 ปีแล้ว
ในปีนี้ ฉันและสามีได้สร้างครอบครัวที่อบอุ่น
ถึงแม้ครอบครัวเราจะเป็นครอบครัวเล็กๆ ก็ตาม
สามีของฉันมีอาชีพเป็นชาวประมงเหมือนกับชาวบ้านคนอื่นๆทั่วไป
ลูกชายคนโตของฉัน ตอนนี้อายุได้ 5 ขวบแล้ว

ประมาณสี่ทุ่มของคืนที่เกิดพายุถล่ม มีฝนตกหนักมาก
ระหว่างนั้นเองฉันเริ่มรู้สึกปวดท้องคลอดขึ้นมา
ก่อนหน้านี้ฉันได้ฝากท้องไว้กับหมอตำแยคนหนึ่งในหมู่บ้าน
ถึงแม้ว่าหมอตำแยได้บอกฉันและสามีว่า  ฉันมีกำหนดคลอดลูกในเร็ววันนี้
แต่ไม่ได้บอกว่าจะคลอดวันไหน  ฉันไม่คาดคิดว่าจะคลอดลูกเร็วขนาดนี้
และต้องคลอดท่ามกลางพายุไซโคลนพัดถล่อมอย่างนัก

ในขณะที่ฝนพัดกระหน่ำอย่างไม่ลืมหูลืมตา
ฉันเริ่มปวดท้องคลอดรุนแรงมากขึ้น
สามีของฉันก็ไม่รู้จะทำอย่างไร เพราะจะไปเรียกหมอตำแยก็มืดแล้ว
และหมอตำแยก็คงจะเก็บข้าวของอยู่
ทันใดนั้นลมแรงมาก  พายุกำลังจะพัดเข้ามาในหมู่บ้าน
สักพักน้ำก็ขึ้นมาอย่างรวดเร็วมาก  ในคอนแรกนั้นฉันและสามีคิดว่ายังคงอยู่บนบ้านได้
แต่สักพักบ้านก็พังลงไปพร้อมๆกับลมพัดกระหน่ำและน้ำท่วมขึ้นอย่างรวดเร็ว

สามีของฉันเอาลูกคนแรกขี่หลังและส่งมือมาจับฉัน
เราต้องจับมือกันแน่นมาก เพื่อไม่ให้ร่างของเราทั้งหมดถูกพัดตามกระแสน้ำไป

ระหว่างนั้นเอง...
เราได้ไปเจอต้นมะพร้าวต้นหนึ่ง
ฉันและสามีจึงรีบไปกอดต้นมะพร้าวนั้นไว้
ในเวลานี้..  มองไปทางไหนก็ดูมืดไปหมดจนมองไม่เห็นอะไรสักอย่าง
ในขณะที่น้ำก็ท่วมสูงขึ้นเรื่อยๆ จนถึงระดับอกของเราแล้ว


ฉันเองเริ่มใจไม่ดี !!!


ฉันเริ่มทนปวดท้องไม่ไหวแล้ว
สุดท้ายจึงต้องเบ่งคลอดในน้ำ!!!
ลูกของฉันได้ออกมาลืมตาดูโลก และตกลงไปในน้ำ
มือข้างหนึ่งของฉันจับสามีไว้
และเอามือกับเท้าอีกข้างหนึ่งดันลูกขึ้นมาจากในน้ำ!!

หลังจากที่ฉันเอาลูกขึ้นมาได้แล้ว
จึงจัดการห่อลูกไว้กับชุดคลุมท้อง
แต่ขณะนั้นสายสะดือก็ยังไม่ออกมาจากท้องของฉันสักที
ฉันจึงต้องบีบเอาสายสะดือไว้และเบ่งอีกประมาณ 30 นาที
จนสายสะดือออกมา

ฉันจำเป็นต้องนำสายสะดือมาห่อกับเด็กและชุดคลุมท้องนานประมาณหนึ่งชั่วโมงครึ่ง
และพวกเราพ่อ แม่ ลูก ต้องกอดต้นมะพร้าวไว้อย่างนั้นจะเช้ามืด
พอเริ่มสว่าง...  สามีของฉันก็ให้ฉันรออยู่ตรงต้นมะพร้าว
และเอาลูกคนโตขี่หลังแล้วไปหาบ้าน
เราหวังว่าอาจจะมีบ้านสักหลังที่เหลืออยู่  แต่ก็ไม่เหลือบ้านเลยสักหลัง
และเราพบว่าบ้านทุกหลังในหมู่บ้านได้เสียหายไปเกือบหมด

ระหว่างนั้น... เราก็เห็นเรือลำหนึ่งลอยมา
จึงดึงเอาเรือนั้นขึ้นปก และตักน้ำออกจากเรือ
สามีให้ฉันและลูกทั้งสองคนไปนั่งบนเรือแล้วเอาถุงพลาสติกที่ลอยเกลื่อนกลาดอยู่บนน้ำ
มาคลุมเราทั้งสามแม่ลูกเอาไว้
หลังจากนั้นก็ไปเก็บเอาเชือกที่ติดกับแห มามัดสายสะดือ
และตัดสายสะดือออกจากลูกที่เพิ่งคลอดเมื่อคืนนี้

ถึงแม้เหตุการณ์เลวร้ายนั้นได้ผ่านพ้นไปแล้ว
และเราทุกคนก็ปลอกภัยดีในท้ายสุด
แต่ในชีวิตของฉันกับสามีไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน
และคงไม่อาจลืมไปได้ง่ายๆ

ฉันกับสามีตัดสินใจที่จะตั้งชื่อลูกคนเล็กว่า  "เด็กชายนาร์กิส"
เพราะเค้าเกิดตอนไซโคลนนาร์กิสพัดถล่ม จนพวกเราทั้งเกือบเอาชีวิตไม่รอด

เวลานี้...
"เด็กชายนาร์กิส"  ได้อยู่กับพ่อแม่และพี่ชาย อบอุ่นพร้อมหน้า พร้อมตา
และได้อยู่กับชาวบ้าน เหย่ตวีนกง
ที่ยังมีชีวิตรอดผ่านค่ำคืนอันโหดร้ายคืนนั้น

ถึงแม้ตอนนี้ความช่วยเหลืออาจจะมาไม่ถึงหมู่บ้านเท่าที่ควร
แต่  "เด็กชายนาร์กิส"  ก็มักจะได้รับค่าขนม และสิ่งของบริจาค  เสื้อผ้า
จากผู้คนที่มาช่วยเหลือหมู่บ้าน เหย่ตวีนกง อยู่เสมอๆ