วันนี้เรา ๆ ท่าน ๆ ก็มีรัฐบาลชุดใหม่กันแล้วอ่ะนะ

แต่ไม่พ้นหน้าเดิม ๆ ทั้งนั้น ก็หวังว่าท่าน ๆ ช่วยเห็นแก่ประเทศ

ชาติและประชาชนบ้างก็แล้วกันนะคะ

บางทีในความขัดแย้งแต่ละคนก็มีเหตุผลของตัวเองกันทั้งนั้น

ก็วันนี้อุตส่าห์ใจดีพาหลานตัวแสบ พี่อาร์ม (13 ขวบ) และ น้องแป้ง (9 ขวบ)

ไปตลาดนัด ก็ให้ออกอาการระริกระรี้กันได้ซักพักนึง จู่ ๆ ความไม่เข้าใจหลานทั้ง

2 ก็เกิดขึ้นมาครามครัน พี่น้อง 2 คนออกอาการง้องแง้งกัน มันเรื่องอะไรกันหรือ

หลังจากสอบถามได้ความว่า พี่กะน้องซื้อขนมมากินกัน แต่ซื้อมาคนละอย่างตาม

ความชอบของตนเองแต่ไอ้ตัวแสบน้องแป้งอยากลองชิมของพี่อาร์มหน่อยปะไร

 รสชาดจะแตกต่างกันไหมน้อ

ส่วนพี่อาร์ม ทำไมน้องต้องมาแบ่งของตัวเองด้วย ก็ต่างคนต่างซื้อแล้วนี่

ของตัวเองก็กินไปซีจะมาชิมของเค้าอีกทำไม เหตุผลคือไม่อยากแบ่งอ่ะ

พอเรื่องราวกระจ่าง อารมณ์ความต้องการสันติและความสามัคคี

ก็เกิดขึ้นมากระทันหัน เรียกหลานแสบทั้งสองมาคุยต่อหน้า

ถามพี่อาร์มก่อน

"ทำไมเป็นพี่น้องกันแท้ ๆ ของกินแค่นี้แบ่งน้องบ้างไม่ได้หรือ"

คำตอบคือ

การประชดของพี่อาร์ม ยกให้น้องหมดเลย แล้วร้องไห้

 (น้ำตาไหลเฉย ๆ ไม่มีเสียงร้อง)

กลับไปถามน้องแป้งอีกคน

"ในเมื่อต่างคนต่างซื้อของที่ตัวเองชอบแล้วทำไมยังอยากชิมของเขาอีก"

คำตอบคือ

"ก็แค่อยากชิมนิดเดียวเอง ไม่ได้หวังอยากได้ทั้งหมด"

สรุป ของนั้นก็เหลือไม่มีใครกินลง

นี่เป็นเรื่องเล็กน้อยในบ้านซึ่งเราอาจคุยกันได้

แต่ถ้าถามความรู้สึกของแต่ละฝ่าย ต่างคนต่างก็คิดว่าตัวเองไม่ได้ผิดซะหน่อย

แล้วทำไมต้องยอมเป็นคนผิดด้วยล่ะ

แม้แต่เราเองซึ่งเป็นผู้ใหญ่เราก็คงถูกพี่อาร์มมองว่าลำเอียง

ทั้งที่แท้จริงแล้ว ความต้องการของเราก็คือ อยากปลูกฝังให้พี่น้องรักกัน

 แบ่งปันกันได้ไม่ว่าเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่ในอนาคตจะได้พึ่งพากัน

แล้วท่านละคะคิดอย่างไร....

อะไรที่อภัยให้กันได้ ก็อย่าเก็บไปหมกมุ่นให้เจ็บใจเลยนะคะ