พิมพ์หน้านี้
|
ใช่ไหมที่คุณคือคนของประเทศ บนสะพานคอนกรีตชื่อ"มิตรภาพ" วางตีนสองข้างบนสองฟากฝั่งน้ำโขง รถราแล่นขวักไขว่ซ้าย-ขวา ไม่ชนหรืออาจชนกัน...ธรรมดา เดินทางและเหยียบย่ำสุขทุกข์ อยู่บนแผ่นดินริมฝั่ง ในเกลียวน้ำ-โตรกหิน ซึมลงในเม็ดน้ำ...น้ำโขงไหลริน ละล่องไปไกลไร้พรมแดนประเทศกางกั้น และที่โชยมาใช่ไหมนั่น...กลิ่นกำจายดอกจำปา ภายใต้สายกระแสน้ำเชี่ยว ว่ายวนอยู่ในวังน้ำ ปลาที่อยู่ในหม้อต้มไม่มีสัญชาติ เรา-เอร็ดรสชีวิตไม่มีสัญชาติ ใช่ไหมนั่น..คนของประเทศ ถือกลไกเหล็ก กระสุน อย่างระแวดระวัง ใครที่มิใช่คนของประเทศ ปลอมแปลกแทรกเข้าตามรอยแตกเม็ดดิน เม็ดดินที่มีผู้ครอบครองและมีราคา ใช่ไหมนั่น..กลิ่นดอกจำปาที่เขาสูดดม ใช่ไหมที่คุณคือคนของประเทศ ในอาณาปกครอง ขีดเส้นลากผ่าน ต้นไม้,ร่องน้ำ,ตีนภู บนแผ่นกระดาษว่างเปล่า กลิ่นดอกจำปายังลอยล่อง เคล้าลมสายแห่งน้ำโขง จากฝั่งสู่อีกฟากฝั่ง..กว้างไกลกว่าฝั่งชีวิตสักคน จากสะพานมิตรภาพทะยานสู่มหาชะเล ใช่ไหมนั่น กลิ่นดอกจำปาไม่มีสัญชาติ เวียงจันทน์ ต.ค.50 แจ้ง ใบตอง
|
| << | ตุลาคม 2007 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | |
| 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |
| 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 |
| 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 |
| 28 | 29 | 30 | 31 | |||