พิมพ์หน้านี้
|
(1) เปลื้องผ้าเดินถนน ท่ามสายตา...ผู้คน พ่นพิพากษาโชนไฟ
เส้นทางที่เห็นตรงไป เลี้ยวหัวจักรถไฟ อาจไม่ตกราง
ละมุนกลิ่นบุปผาจาง จาง ฝุ่นผงควะคว้าง ยังหวานบางลิ้นผีเสื้อ
(2) สักลมหนาวบาดผิวเนื้อ ลึกห่มทะเลเหนือ จมใบเรือ ข้า ไม่เคยจำ
คาเฟ่ ตลก ขื่นขำ กวีขับลำ- ชื่นหน้าสบตาตัวเอง
บ้าใบ้ร้องร่ำรำเพลง บอดบื้อบรรเลง ตามไปในคืนอึกทึก
ไหวสั่นตึกราม รู้สึก ราตรีสำนึก รู้ค่าความหมายเพียงน้อย
(3) ชายหนุ่มเพียรเฝ้ารอคอย ละเหี่ยละห้อย คอยนางที่จางทรงจำ
ความเงียบกล่าวคำซ้ำ ซ้ำ กระต่ายตื่นตาม สบความพอใจใคร่ครวญ
จึงอาภรณ์สวมใส่ไห้หวน หาบหามสำนวน ทบทวนถามตอบตามใจ
ฝนสาดซัดเซเปลไกว เปียกปอนผิวกาย ผิวใจไม่สั่นหวั่นหวาม
คฤหาสน์ป้องปกอกทราม สายตาลวนลาม นมนางในใบโฆษณา
จึงมีเพียงเราหยาบช้า ผรุสวาจา รกบนใบหน้าครึ้มเครา
(4) ตะวันเร้นแสง-แฝงเงา ฤดูกาลบอกกล่าว ให้เราเลือกมองตรองดู
เธอ ฉัน เอ็ง ข้า มึง กู ต่างตะเบงก้องกู่ ตื่นรู้ หาหัว ตัวตน
จึงบางเราเปลื้องผ้าเดินถนน ท่ามสายตา...ผู้คน มิสนพิพากษาใดๆ (จึงบางเราห่มผ้าสวมตน เดินบนถนน ทว่า ร้างไร้สายตาคนมอง) แจ้ง ใบตอง |
| << | พฤษภาคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | ||||
| 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 |
| 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 |
| 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 |