จุดประกายแสงไฟทางออกของปัญหาความขัดแย้งระหว่างรัฐบาลและพันธะมิตร เริ่มมีเค้าจะเห็นทางออก  คงเร็วๆนี้ภาพของการหันหน้า หาทางลงให้ทุกฝ่ายคงจะสงบลงได้ในบัดดล  สงครามเดินทางมากว่า 3 เดือน หากเปรียบและประเมิน ความชนะ ความพ่ายแพ้ ก็ต้องตอบได้ว่า โดนกันทั้นสองฝ่าย แต่ฝ่ายที่โดนหนัก และหนักที่สุด ก็คือประชาชนชาวไทยผู้เสียภาษี ก้มหน้าทำมาหากิน  ที่ถูกชะตาเศรษฐกิจซัดเอาอย่าง ข่าวพันธะมิตรและรัฐบาลกลบเงียบฉี่  หลายโรงงานปิดตัว เจ้าของบริษัทขนเงินออกไปต่างประเทศ นักท่องเที่ยวปิดจ๊อบหลังโอลิมปิค พนักงาน ลูกจ้างรายวันถูกปรับออก ลดเงินเดือน เลิกจ้าง  รวมถึงข่าวน้ำท่วมขนาดประกาศภัยพิบัติกว่า 20 จังหวัดยังไม่ปลุกกระแส สำนึกให้กลับมามองบ้านเมืองของเรา   มีจม.ของน้องที่เล่าถึง การรอคอยถึง 4 วันที่ลพบุรีว่า ต้องแก้ปัญหาเฉพาะหน้า ทนหิว ทนถ่ายทุกข์ ทนหลับ กว่าเจ้าหน้าที่บ้านเมืองจะเข้ามาช่วย  ใครไม่โดนไม่เข้าใจ เวลากลางคืนไม่มีไฟฟ้าใช้ ไม่มีแอร์  น้ำดื่มก็ต้องนับแก้ว การผจญภัยเช่นนี้  หากวันหนึ่งเกิดกับคนในเมือง คนที่ไม่เคยเตรียมพร้อมกับการต่อสู้แห่งสัญชาติญาณ  ปัญหาเหล่านี้ดูจะเป็นเรื่องใหญ่ก็ว่าได้ 

กลับมาที่พันธะมิตร ต้องขอบคุณ ในการเริ่มสร้างบรรยากาศการพูดคุย การแก้ปัญหาทางออกให้กับคนไทย  ที่รอแสงแห่งการเดินทาง รอแสงแห่งโอกาสในการพัฒนาประเทศ  ปัญหาของชาติถ้าไม่มีทุน ไม่มีกิน ประชาชนคงไม่นิ่ง หรือสงบสุขได้ 

เปิดทางเสด็จ เพื่องานสมเด็จพระพี่นาง บนถนนราชดำเนิน ด้ายการรื้อเวทีบนสะพานมัฆวาน

ในกลุ่มก้อนย่อมมีข้อแตกแยก แม้นจะเป็นก้อนดินเดียวกัน