พิมพ์หน้านี้
|
ความรักเปรียบเสมือนลูกอมรสกาแฟ ข้างนอกเคลือบด้วยน้ำตาลหวาน ข้างในสอดใส้ผงกาแฟที่ขมเอาไว้ แต่จะกินได้รสแบบใดมันขึ้นอยู่กับวิธีในการกิน ถ้าเราค่อยๆอมให้น้ำตาลค่อย ๆ ละลาย แม้จะถึงชั้นของกาแฟ แต่น้ำตาลที่เหลือติดอยู่ที่ลิ้นนั้นก็ยังพอบรรเทาความขมได้บ้า ง แต่ถ้าเรากัดแล้วเคี้ยวเลย เราก็จะได้รสขมของกาแฟอย่างเต็มที่ เพราะลิ้นยังไม่ทันได้รับรู้รสชาติความหวานของน้ำตาลเลย ถ้าลองเอามาเปรียบกับความรัก
ลองมานึกถึงคนที่จะมาใช้ชีวิตร่วมกัน แบบที่รู้จักกันไม่นานก็ขอเป็นแฟนเลย ไม่ได้ศึกษากันให้ดีเสียก่อน พอถึงบทที่ต้องเจอกับผงกาแฟ มันก็จะขมทันที เพราะมันไม่มีความหวานคอยหล่อเลี้ยง เหมือนเรากัดแล้วเคี้ยวลูกอมทันทีนั่นแหละ แต่ถ้าเราค่อย ๆ ศึกษากัน จนแน่ใจความรู้สึกของตนเองและอีกฝ่าย มันก็จะเหมือนเราค่อย ๆ อมลูกอม ให้น้ำตาลมัยละลายช้า ๆ เมื่อเจอกับอุปสรรคของความรักที่เหมือนผงกาแฟ ความรู้สึกที่ดีต่อกันในอดีตก็ยังพอบรรเทาความขมลงไปได้บ้าง เพราะว่าความรักมันไม่ได้มีแต่ความหวานอย่างเดียว แต่มันมาได้พกพาความขมมากับมันด้วยเสมอ
|