รถบรรทุกคันนี้ ขับมานานมากเวลาผ่านไป ความคิดถึงก็มากขึ้นตามลำดับ………มากขึ้น….มากขึ้น และมากขึ้นจนเต็มคันรถ เลยหลังคาหน้ารถออกมาถึงแม้หนทางจะยาวไกล ฝนจะตก ฟ้าจะร้องหนัก ถึงจะหนัก แต่เจ้าของไม่เคยเลย ที่จะปล่อยให้ความคิดถึง ร่วงหล่นเลยสักความคิดถึง……จนรถบรรทุกคันนี้ได้มาเจออุโมงใหญ่ แต่เพดานต่ำแค่ผ่านอุโมงค์ เจ้าของรถก็จะได้ไปส่งเอาความคิดถึงอันมหาศาลให้กับเธอคนนั้น

                                             

……แต่อุโมงค์มันต่ำ ต่ำกว่ากองแห่งความคิดถึง เพียง 1 นิ้วแค่หยิบเอาเศษเสี้ยว ความคิดถึงนั้น ออกไป…….ออกไปสัก 1 นิ้ว เจ้าของรถก็จะได้เจอเธอคนนั้นดังใจหมาย

                                        

แต่เขาไม่ยอม ไม่ยอมแม้แต่จะเอาความคิดถึงออกไปสักนิดเดียวเพราะเขารู้ดีว่า มันมีค่ามากแค่ไหน……..หนทางอีกแค่ ระยะ 300 เมตร แต่เขากลับไปไม่ได้เขาจะทำยังไง จะขน 2 รอบหรือ แล้วมันหล่นไประหว่างทางหรือไม่ ???
เขาจะทำยังไงที่จะเอาความคิดถึงไปให้เธออันเป็นที่รักโดยที่ไม่ เอากองแห่งความคิดถึงออกไปเขาคนนั้นได้ตัดสินใจที่จะปล่อยยางขอ งรถลงล้อละ 1 นิ้ว

ถึงแม้ว่าจะวิ่งช้าลง…….ทำให้ถึงช้าขึ้นแต่ความมั่นคง……ที่มีจุ ดหมายปลายทาง.ถึงแม้ว่าจะใช้เวลานาน…เขาก็พร้อมที่จะเผชิญที่จะ รอจนกว่า เจอเธอ…….ดีกว่าที่จะทิ้งความคิดถึงที่มีต่อเธอคนนั้นออกไปแม้แ ตเสี้ยวหนึ่งก็ตาม...