หลังจากที่ทุกคนนั่งประจำที่รถก็เคลื่อนออกไปตามถ.วิภาวดี ถนนเส้นหลักที่ใช้สัญจรเพื่อขึ้นเหนือและล่องอีสานเป็นภูมิภาคที่มีประชากรมากเสียด้วย ในวันศุกร์สิ้นเดือนแถมฝนตกอีกทำให้วิภาวดีขาออกเป็นอัมพาตทันที เส้นทางที่เราจะไปคือ ‘หล่มสัก’

            แต่ก็ไม่ใช่อุปสรรคเพราะเราไม่ได้แร่งรีบที่จะไปไหนกันอยู่แล้วแม้เวลาออกเดินทางจะเลยกำหนดการเดิมไปหลายชั่วโมงแล้วก็ตาม เราไม่ต้องเร่งไปไหนเพราะจุดหมายที่เราไปคือได้ ‘ไปด้วยกัน’จะหาความสุขใดเท่าการเดินทางไปเที่ยวและรู้จักกันหมดทั้งคันไม่มีอีกแล้ว

            แต่ความสุขก็ต้องสะดุดลงเมื่อคนใดคนหนึ่งหรือหลายคน(แต่ไม่กล้าเอ่ยปาก)ในรถเกิดเป็นทุกข์เพราะของแหลวในร่างกายต้องการขับออกมาเพราะอากาศที่เย็นจากเม็ดฝนบวกกับแอร์ทำให้ขนลุกขนพองยากแก้การสะกัดกั้นเอาไว้ได้อีกต่อไปจะระบายออกมาเป็นลมบรรเทาก็คงไม่ได้

            ‘ฉางปวดฉี่....’ ปั้มมมมม คือจุดหมายที่เราจะแวะในทันทีที่เห็นรูปหอย เสือ ดาว ใบจาก หรือโลโก้ฯลฯ อะไรก็ได้ หลังจากที่เปล่งวาจาออกมาแล้วรถวิ่งไปได้สัก 10 นาทีก็ไม่มีวี่แววว่าจะมีปั้มในป่าของข้างทางเลย

            ชายอาวุโสสูงสุดชักจะทนไม่ไหวแล้ว พวกเราก็ได้แต่ภาวนาขอให้มีปั้มทันไดนั้นเอง ราวกับปั้มถูกเนรมิตขึ้นมาไฟสีฟ้าขาวส่องสว่างให้เห็นแต่ไกล(ปตท.) มักเป็นที่พึ่งยามฉุกเฉินตามป่าเขาได้เสมอ

            อ้าวแล้วกัน!!

            พอเลยโค้งมาปั้มความหวังของพวกเราฝั่งหนึ่ง มันมักจะเป็นอย่างนี้เสมอ

            เห็นอยู่ข้างหน้าแท้ๆไม่แวะก็เห็นทีจะต้องอาศัยขวดแล้วล่ะแต่น้าเขาบอกว่าฉี่ใส่ขวดไม่ได้ต้องตัดปากขวดก่อน จะสื่ออะไร...........

            โชว์เฟอร์คนเก่งของพวกเราไม่รอช้าชิดขวากลับรถโชคดีมากที่ยูเทริน์ไม่เลยไปไกลจึงไม่มีเสียงประท้วงจากคนไม่ปวด

            เขาว่ากันว่า“ขอให้น้ำไหลไฟสว่างเป็นใช้ได้” (เขาคือพี่คนหนึ่งกระซิบบอก)

            เมื่อรถเลี้ยวเข้ามาในปั้มทุกคนในรถต่างพากันกวาดสายตามองหาห้องน้ำปวดหรือไม่ปวดก็ต้องขอเข้าก่อนเพื่อจะไม่ต้องเสียเวลาจอดอีกหลายเที่ยว

            ว่าแต่ห้องน้ำอยู่ไหน?????

            และแล้วรถก็เลี้ยวมาจอดหน้าห้องน้ำได้สำเร็จ ,,,,, ช่างวิเศษจริงๆ

           “โห........วู้...........ว้า.........” เมื่อห้องน้ำปรากฎขึ้นตรงหน้า แน่ใจหรือว่านี่คือห้องน้ำ

            น้ำจะไหลหรือเปล่าไม่รู้  แต่ที่แน่ๆไฟโครตสว่างเลย ฉะนั้นน้ำก็ต้องไหลแน่นอน

            ทุกคนในรถไม่รอช้า พากันกรูลงจากรถทั้งคัน ปวดไม่ปวดก็ขอลงไปชมหน่อยก็ยังดี

            ห้องน้ำที่ตกแต่งราวกับเป็นบ้านหลังที่ประดับด้วยแสงไฟสีเหลืองนวลกระทบกับวัสดุสีขาวมองดูสะอ้านสะอ้านน่าเขาไปปลดทุกข์เสียเหลือเกิน

            ระหว่างทางเดินไปบ้านห้องน้ำนั้นก็ต้องผ่านสวนที่ถูกตกแต่งและไม่ขาดการดูแลรักษาเพิ่มบรรยากาศความเอาใจใส่ของเจ้าของได้เป็นอย่างดี มีฮิปโปยืนอ้าปากค้างที่ไม่มีวันะหุบลงได้ กับช้างน้อยสองตัวที่ชูงวงขึ้นตลอดเวลา

            เห็นความตั้งใจของคนสร้างซึ่งคงต้องมีการต่อเติมมากกมายปลูกสร้างออกแบบเองทั้งหมด เมื่อผ่านอ่างหน้าแล้วก็ถึงทางเข้าห้องน้ำแสนสวยเสียที

            ดูเหมือนว่าใครๆก็อยากจะมาสัมผัสกับห้องน้ำแห่งนี้แต่ละคนฝากรอยเท้าไว้เต็มพื้นห้องน้ำรอยเล็กรอยใหญ่เต็มไปหมด

            อย่างไรก็ตามก็ต้องขอขอบคุณห้องน้ำน้านหลังนี้อย่างน้อยก็ไม่ต้องให้ใครบางคนต้องไปแวะข้างทางหรือทิ้งลงขวดเพราะหลังจากที่ออกจากปั้มมาแล้วพวกเราก็เลี้ยวซ้ายแต่ไม่ลืมกลับรถออกเดินทางต่อระหว่างนั่นเองพวกเราก็สังเกตุว่า ไม่มีปั้มอีกเลยในระยะทาง 50 กิโลเมตรที่ผ่านมา