The Story Of Jigko

วันอังคารที่ 14 ตุลาคม 2551

jigko
ranking : สมาชิกทั่วไป
email : ked.naja@gmail.com
วันที่สร้าง : 2008-02-04
จำนวนเรื่อง : 40
จำนวนผู้ชม : 9373
จำนวนผู้โหวต : 84
ส่ง msg :

Harry Potter

Tip และอื่นๆ คอมพิวเตอร์

MobilePhone

ตำนานจอมกษัตรย์เทพสวรรค์

ทั่วไป

ขำขำ

นานาสาระ

Games

แฮร์รี่ พอตเตอร์

The Story Of Jigko

(*-*)กรุณาอย่าอ่านอย่างเดียว ช่วยกดโหวตซักที่นึง เม้นให้หน่อยนึง(*-*)
Permalink : http://www.oknation.net/blog/jigko

วันอาทิตย์ ที่ 25 พฤษภาคม 2551

เรื่องย่อ ตำนานจอมกษัตริย์เทพสวรรค์ ตอนที่ 23

Posted by jigko , ผู้อ่าน : 426 , 12:25:26 น. | หมวดหมู่ : ตำนานจอมกษัตรย์เทพสวรรค์

พิมพ์หน้านี้

ยอนโกจำต้องบอกรายละเอียดทั้งหมด “ธนูสวรรค์ เป็นอาวุธส่วนพระองค์ของราชาแห่งจูซิน สามารถใช้ช่วยชีวิตหรือแม้แต่สังหารเหล่าเทพก็ยังได้ มีอยู่เท่านี้พ่ะย่ะค่ะ” “จำได้ว่าข้าเคยใช้มาแล้วครั้งหนึ่ง ตอนอยู่เมืองกวานบี” “แต่ยังมีปัญหาตามมาอีก นั่นคือ....มันสามารถทำลายกระทั่งของวิเศษทั้ง 4 อย่างได้” “หรือก็แปลว่า ถ้าจะทำลายของวิเศษทั้ง 4 ก็ต้องใช้ธนูสวรรค์ ทำยังไงน่ะ แค่เล็งไปที่เป้าหมายหรือ” “ง่ายมากพ่ะย่ะค่ะ ทำลายธนูซะ ก็เท่ากับทำลายของวิเศษด้วย ถ้าทุกอย่างถูกทำลายหมด ราชาแห่งจูซินก็จะตายด้วย ของวิเศษ....รวมถึงเทพทั้ง 4 ที่ถูกพันธนาการ และผู้เป็นเจ้าของก็ต้องตายตามไม่มีเหลือพ่ะย่ะค่ะ ถึงได้เก็บอยู่ในด้ามกระบี่เล่มนี้ มีแต่หัวใจของราชาแห่งจูซินถึงจะปลุกให้ตื่นได้” “ความลับนี้จะให้คนนอกรู้ไม่ได้เด็ดขาด เพราะฉะนั้น ขอทรงอนุญาตให้ทำลายหลักฐานดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ” ผู้เกี่ยวข้องคนหนึ่งท้วงขึ้นมา “พวกท่านไม่นึกแปลกบ้างหรือ” ทัมต๊อกบอก “แปลกอะไร” “ทำไมสวรรค์ ต้องส่งพลังมายังโลกมนุษย์ และทำไมฮวางวุงต้องกักขังเทพทั้ง 4 สุดท้ายก็เหลือเพียงด้ามจับกระบี่ เป็นเพราะอะไร....ข้าคงคิดมากไปเองใช่ไหม” ทัมต๊อกยิ้มมีความหมายขึ้นมา ในเวลาต่อมา ทัมต๊อกได้รับรายงานเพิ่มเติมจากทหารว่า “ฝ่าบาท มีข่าวด่วนมาจากแดนใต้ แพ่กเจยกทัพมาตีเรา กำลังเคลื่อนมาทางเมืองซูกุกพ่ะย่ะค่ะ นี่คืออาณาเขตเมืองซูกุก ตอนแรกเรานึกว่าพวกเขาจะยึดเมืองกวานบีกลับคืน แต่จริง ๆ ไม่ใช่” ยอนโกเอาแผนที่มาให้ดู “เพราะพวกเขารู้ว่าตอนนี้เปลี่ยนเจ้าเมืองใหม่ มีท่านคากึนรักษาการอยู่” “ฝ่าบาท ทุกฝ่ายเตรียมพร้อมแล้วพ่ะย่ะค่ะ เพื่อให้เคลื่อนทัพโดยเร็วเราจะส่งหน่วยอาชานำหน้าไปก่อน” “ท่านอาจารย์” “พ่ะย่ะค่ะ” “แม่ทัพแพ่กเจที่มาคือแม่ทัพชินใช่ไหม” “พระราชาอาซินนำทัพหลวง 5 พันมาด้วยตัวเองพ่ะย่ะค่ะ” “แน่ใจหรือเปล่า” “พวกเขาคงตั้งใจจะรบให้ชนะโดยเร็ว” “สั่งไปที่เมืองซูกุก ยังไงก็ต้องป้องกันเมืองไว้ ข้าจะนำทัพไปด้วยตัวเอง” “นี่....ฟังนะ ข้าจะแบ่งงานให้ทำ” แม่ทัพโกสั่งการทหาร “เมืองซูกุกมีเขาล้อมรอบสามด้าน ยกเว้นทางใต้ที่เป็นพื้นราบ ทำให้ยากแก่การป้องกัน ไม่รู้ว่าก่อนเราจะไปถึง สามารถต้านได้นานแค่ไหน” ทหารแต่ละคนรับฟัง “พระเจ้าอาซินแห่งแพ่กเจ เป็นผู้กระหายในสงคราม และทุกครั้งฝ่าบาทของเราก็จะทรงนำทัพเอง ใช้กำลังให้น้อยเพื่อรับมือศัตรูให้มาก” “ตอนนี้เวลาที่ฝ่าบาททรงรอคอยได้มาถึงแล้ว ตามข่าวรายงานว่าพระเจ้าอาซินกำลังรับสมัครทหารใหม่จำนวนมาก และพยายามทุกวิถีทางที่จะสรรหายุทธปัจจัยไปใช้ในกองทัพให้มากที่สุด หนุ่มน้อยคนหนึ่งเข้ามารายงานเพิ่มเติม “มีข่าวจากชิลลา คนที่ไม่อยากเป็นทหารที่แพ่กเจได้หนีไปรวมตัวที่ชิลลา แต่กลับถูกทางการชิลลาขับไล่ จึงขอความช่วยเหลือมายังเราพ่ะย่ะค่ะ” “เมืองกวานบีเป็นไงบ้าง” ทัมต๊อกถาม “ตอนนี้เห็นบอกว่าสร้างเรือรบได้อีก 30 ลำ รวมทั้งเร่งฝึกทหารเรือด้วยพ่ะย่ะค่ะ” “เผ่าซิตานล่ะ” “เรื่องนี้ทรงวางพระทัยได้ ตอนนี้ทุกชนเผ่ากำลังหมกมุ่นอยู่กับเรื่องการค้า จนแทบไม่มีเวลาสนใจเรื่องอื่นพ่ะย่ะค่ะ” “แล้วชิลลาล่ะ” “ทหารชิลลาที่เราแอบติดต่อไว้ กำลังเคลื่อนไปทางเผ่าคาย่า เพื่อกันไม่ให้พวกเขาไปช่วยเสริมทัพให้แพ่กเจพ่ะย่ะค่ะ” “ตอนนี้เราจะสู้กับแพ่กเจต่ออีก ทหารชุดแรกให้ไปทางบกจนถึงริมฝั่งอาลีซูเพื่อรอรับคำสั่งพร้อมกับเบี่ยงเบน ความสนใจของทหารแพ่กเจส่วนทัพใหญ่ของเราจะออกจากเมืองกวานบีล่องเรือไป ทางตะวันตกแล้วแบ่งเป็นสองสาย สายแรกให้ไปทางแม่น้ำอาลีซูจนขึ้นฝั่งเมืองฮันซอง ส่วนสายที่สองคือหน่วยอาชา ตามไปสมทบแล้วตีเมืองฮันซองพร้อมกัน ระหว่างทางอาจผ่านหมู่บ้านต่าง ๆ ให้ปักธงแล้วจากไปเงียบ ๆ พร้อมกันนี้ยังมีทหารอีกชุดที่รอคำสั่งอยู่ริมแม่น้ำอาลีซู ถึงเวลาข้าจะสั่งการให้เข้าจู่โจมฮันซองเมืองหลวงของแพ่กเจเช่นกัน” ในที่สุดได้เวลาเคลื่อนทัพของโกคูรยอ เป้าหมายหลักเป็นการทำศึกกับแพ่กเจ กองทัพโกคูรยอเต็มไปด้วยความฮึกเหิมเพราะแท้จริงแล้วสงครามนี้เราเตรียมการมานาน กว่า 4 ปี และเป็นไปตามที่ทัมต๊อกคาดการณ์เอาไว้ แคว้นแพ่กเจเริ่มส่อแววบาดหมางภายใน โดยเฉพาะที่พระราชาอาซินเร่งให้มีการเกณฑ์ทหาร ก่อนจะถูกโจมตีพระองค์ถูกราษฎรต่อต้านอย่างหนัก ไม่นานจากนั้นทัมต๊อกก็บุกเข้าตีเมืองฮันซองได้สำเร็จ ยึดเมืองหลวงของแพ่กเจไว้ได้ จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น พระราชาอาซินแห่งแพ่กเจไม่ยอมขี่ม้าหรือนั่งเกี้ยว ใช้วิธีการเดินเพื่อมาพบทัมต๊อกด้วยตัวเอง “ผู้ที่มาร้องขอชีวิตสมควรคุกเข่าต่อหน้าพระพักตร์ไม่ใช่หรือ” แม่ทัพโกบอก อาซินพูดขึ้นว่า “ก่อนที่จะคุกเข่าลง พระราชาผู้พ่ายแพ้มีเรื่องจะขอวิงวอนต่อพระราชาผู้ได้รับชัยชนะ” “เชิญพูดมาได้” “เผ่าคาย่าซึ่งบัดนี้ยังเป็นเมืองขึ้นของเราอยู่ ฝั่งหนึ่งของพวกเขาติดกับแพ่กเจตะวันตก ถ้าฝ่าบาทจะยึดครองทั้งหมด อาจต้องใช้เวลาสู้รบอีกหนึ่งปี และทุกฝ่ายก็จะอยู่ภายใต้การเข่นฆ่าอีก” ฮึกแกแย้งแทน “นี่....พูดแบบนี้หมายความว่าไง ทุดครั้งที่ก่อให้เกิดสงครามคือแพ่กเจของท่านทั้งนั้น และคนที่อภัยโทษให้ทหารแพ่กเจที่พ่ายศึกคือโกคูรยอของเราต่างหาก” “ได้ยินว่าฝ่าบาทไม่หวังขยายอาณาเขต เพียงแต่ต้องการผูกมิตรเท่านั้น ฉะนั้นหม่อมฉันจึงอยากขอร้องให้คงชื่อแพ่กเจไว้ อย่าให้นองเลือดอีก” “สิ่งที่ท่านต้องการคือคงชื่อแพ่กเจไว้ หรือว่าจะให้ข้าไว้ชีวิตท่านกันแน่” “อาซินคุกเข่าลง “อาซินแห่งแพ่กเจขอคำนับต่อพระราชาโกคูรยอ นับแต่วันนี้ไปจะขอสวามิภักดิ์ไม่แปรเปลี่ยน สวรรค์เป็นพยานได้ แพ่กเจจะเป็นเมืองน้องของฝ่าบาท ส่วนหม่อมฉัน....ก็คือบ่าวของพระองค์” พูดจบก็ก้มลงคำนับ ทัมต๊อกประกาศเป็นการหยั่งเชิง “ปลิดชีพตัวเองซะ....ข้าจะได้แต่งตั้งพระราชาที่ข้าเลือกเองและคงชื่อแพ่กเจไว้เหมือน เดิม” “พระเมตตาของฝ่าบาท หม่อมฉันขอตอบแทนในชาติหน้า....ขอกระบี่ให้ข้าได้ไหม” แม่ทัพโกส่งดาบอันหนึ่งให้ อาซินรับดาบมาแล้วเตรียมปิดชีพตัวเองเหมือนอย่างที่บอกเอาไว้ ทันใดทัมต๊อกปากระบี่อีกอันเข้ามาเพื่อเป็นการขัดขวาง ทุกคนตกใจ ทัมต๊อกประกาศ “โกคูรยอกับแพ่กเจเดิมเป็นอาณาจักรที่พระราชาจูมงทรงรวบรวมเพื่อให้ลูกหลานแห่ง จูซินได้ อยู่อย่างสงบสุข” “เดี๋ยว....เอ่อ....ฝ่าบาท อย่าไปเชื่อเขานะพ่ะย่ะค่ะ ถ้าตอนนี้ไว้ชีวิต พอเรายกทัพกลับเมื่อไรเขาก็จะรวบรวมทหารอีก จากนั้นก็ไล่หลังเรามา กวาดล้างให้สิ้นซากหมดเรื่องหมดราว” ฮึกแกท้วงขึ้น “ช่วยข้าดูแลแพ่กเจด้วย” ทัมต๊อกบอกอาซินแล้วสังการทหารของตัวเอง “สั่งทุกฝ่ายให้ถอนทัพ เราจะกลับเมืองหลวงเดี๋ยวนี้” “พ่ะย่ะค่ะ” ขณะที่มีเวลาอยู่ด้วยกัน ยอนโกไม่วายถามทัมต๊อกด้วยท่าทางเป็นกังวล “ฝ่าบาท จะเหลือชื่อแพ่กเจไว้แล้วเราถอนทัพจริงหรือพ่ะย่ะค่ะ” “ทำไมจะไม่จริง” “หม่อมฉันว่า พวกเขาอาจจะ....ตามมาตลบหลังก็ได้ ถ้าเราประมาท” “มันก็อาจใช่” “แล้วไม่เปลี่ยนพระทัยหรือ” “ข้ารู้สึกทำผิดไป” “ถ้าอย่างงั้นทำไมยังทรงยืนกรานอีก” “เพราะอะไรหรือ ? จริง ๆ ข้าก็นึกสงสัยเหมือนกัน....ข้าอาจจะกำลังแข็งข้อต่อสวรรค์ก็ได้” “แข็งข้อ....ต่อสวรรค์หรือ” “เพราะคำว่าราชาแห่งจูซินและของวิเศษ 4 อย่างที่ค้ำคออยู่ ท่านรู้มั้ยว่า ข้ารู้สึกอัดอั้นตันใจขนาดไหน คำพูดเหล่านี้ทำให้ข้าสูญเสียหลายอย่างในชีวิตไป ทั้งพ่อและแม่ของข้า....และคนที่ข้ารัก” “ฝ่าบาท....” “ข้าอยากจะ....ไม่ต้องอาศัยพลังใด ๆ จากสวรรค์เลยก็สามารถสร้างเมืองจูซินขึ้นมาได้ด้วยตนเอง” “ทรงคิดว่า ด้วยลำพังพระองค์โดยไม่มีสวรรค์ช่วยจะไปได้ไกลแค่ไหน และจะมีหนทางให้เดินหรือพ่ะย่ะค่ะ” “ท่านคิดอย่างงั้นหรือ” “ใช่” “มนุษย์มักชอบขอให้สวรรค์ช่วยโน่นช่วยนี่ วิงวอนสารพัดเรื่องราว นั่นเป็นสิ่งที่สวรรค์ต้องการหรือเปล่า ใช่ไหม” ทัมต๊อกบอกอย่างขมขื่นและอดไม่ได้ที่จะคิดถึงซูจินีขึ้นมา ทางด้านคีฮานั้น สั่งการให้ลูกน้องออกตามหาซูจินี แต่ก็ยังไร้วี่แวว ลูกน้องคีฮายังบอกอีกว่าตอนนี้ทหารโกคูรยอก็ออกตามหาซูจินีอยู่เช่นกัน แต่ก็ยังไม่พบ “ไม่แน่ว่า นางจะรู้ว่าตัวเองคือหงส์ไฟ เลยรีบหนีไปหรือเปล่า....นางอาจปกปิดชื่อแซ่ก็ได้ เท่าที่รู้คือเชี่ยวชาญการยิงธนู ไปหากลุ่มผู้หญิงที่อายุไล่เลี่ยกับนาง ดูว่าคนไหนเก่งเรื่องธนูบ้าง ให้พลิกทั่วแผ่นดินก็ต้องหาให้พบ เพราะนางเป็นน้องสาวข้า” “ทราบแล้วครับ” ลูกน้องรับคำแล้วเลี่ยงออกไป From กศน.ผักไห่ อีกแค่ตอนเดียวก็จบแล้วครับ

ยอนโกจำต้องบอกรายละเอียดทั้งหมด

“ธนูสวรรค์ เป็นอาวุธส่วนพระองค์ของราชาแห่งจูซิน สามารถใช้ช่วยชีวิตหรือแม้แต่สังหารเหล่าเทพก็ยังได้ มีอยู่เท่านี้พ่ะย่ะค่ะ”

“จำได้ว่าข้าเคยใช้มาแล้วครั้งหนึ่ง ตอนอยู่เมืองกวานบี”

“แต่ยังมีปัญหาตามมาอีก นั่นคือ....มันสามารถทำลายกระทั่งของวิเศษทั้ง 4 อย่างได้”

“หรือก็แปลว่า ถ้าจะทำลายของวิเศษทั้ง 4 ก็ต้องใช้ธนูสวรรค์ ทำยังไงน่ะ แค่เล็งไปที่เป้าหมายหรือ”

“ง่ายมากพ่ะย่ะค่ะ ทำลายธนูซะ ก็เท่ากับทำลายของวิเศษด้วย ถ้าทุกอย่างถูกทำลายหมด ราชาแห่งจูซินก็จะตายด้วย ของวิเศษ....รวมถึงเทพทั้ง 4 ที่ถูกพันธนาการ และผู้เป็นเจ้าของก็ต้องตายตามไม่มีเหลือพ่ะย่ะค่ะ ถึงได้เก็บอยู่ในด้ามกระบี่เล่มนี้ มีแต่หัวใจของราชาแห่งจูซินถึงจะปลุกให้ตื่นได้”

“ความลับนี้จะให้คนนอกรู้ไม่ได้เด็ดขาด เพราะฉะนั้น ขอทรงอนุญาตให้ทำลายหลักฐานดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ” ผู้เกี่ยวข้องคนหนึ่งท้วงขึ้นมา

“พวกท่านไม่นึกแปลกบ้างหรือ” ทัมต๊อกบอก

“แปลกอะไร”

“ทำไมสวรรค์ ต้องส่งพลังมายังโลกมนุษย์ และทำไมฮวางวุงต้องกักขังเทพทั้ง 4 สุดท้ายก็เหลือเพียงด้ามจับกระบี่ เป็นเพราะอะไร....ข้าคงคิดมากไปเองใช่ไหม” ทัมต๊อกยิ้มมีความหมายขึ้นมา

ในเวลาต่อมา ทัมต๊อกได้รับรายงานเพิ่มเติมจากทหารว่า

“ฝ่าบาท มีข่าวด่วนมาจากแดนใต้ แพ่กเจยกทัพมาตีเรา กำลังเคลื่อนมาทางเมืองซูกุกพ่ะย่ะค่ะ นี่คืออาณาเขตเมืองซูกุก ตอนแรกเรานึกว่าพวกเขาจะยึดเมืองกวานบีกลับคืน แต่จริง ๆ ไม่ใช่” ยอนโกเอาแผนที่มาให้ดู

“เพราะพวกเขารู้ว่าตอนนี้เปลี่ยนเจ้าเมืองใหม่ มีท่านคากึนรักษาการอยู่”

“ฝ่าบาท ทุกฝ่ายเตรียมพร้อมแล้วพ่ะย่ะค่ะ เพื่อให้เคลื่อนทัพโดยเร็วเราจะส่งหน่วยอาชานำหน้าไปก่อน”

“ท่านอาจารย์”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“แม่ทัพแพ่กเจที่มาคือแม่ทัพชินใช่ไหม”

“พระราชาอาซินนำทัพหลวง 5 พันมาด้วยตัวเองพ่ะย่ะค่ะ”

“แน่ใจหรือเปล่า”

“พวกเขาคงตั้งใจจะรบให้ชนะโดยเร็ว”

“สั่งไปที่เมืองซูกุก ยังไงก็ต้องป้องกันเมืองไว้ ข้าจะนำทัพไปด้วยตัวเอง”

“นี่....ฟังนะ ข้าจะแบ่งงานให้ทำ” แม่ทัพโกสั่งการทหาร “เมืองซูกุกมีเขาล้อมรอบสามด้าน ยกเว้นทางใต้ที่เป็นพื้นราบ ทำให้ยากแก่การป้องกัน ไม่รู้ว่าก่อนเราจะไปถึง สามารถต้านได้นานแค่ไหน”

ทหารแต่ละคนรับฟัง

“พระเจ้าอาซินแห่งแพ่กเจ เป็นผู้กระหายในสงคราม และทุกครั้งฝ่าบาทของเราก็จะทรงนำทัพเอง ใช้กำลังให้น้อยเพื่อรับมือศัตรูให้มาก”

“ตอนนี้เวลาที่ฝ่าบาททรงรอคอยได้มาถึงแล้ว ตามข่าวรายงานว่าพระเจ้าอาซินกำลังรับสมัครทหารใหม่จำนวนมาก และพยายามทุกวิถีทางที่จะสรรหายุทธปัจจัยไปใช้ในกองทัพให้มากที่สุด

หนุ่มน้อยคนหนึ่งเข้ามารายงานเพิ่มเติม

“มีข่าวจากชิลลา คนที่ไม่อยากเป็นทหารที่แพ่กเจได้หนีไปรวมตัวที่ชิลลา แต่กลับถูกทางการชิลลาขับไล่ จึงขอความช่วยเหลือมายังเราพ่ะย่ะค่ะ”

“เมืองกวานบีเป็นไงบ้าง” ทัมต๊อกถาม

“ตอนนี้เห็นบอกว่าสร้างเรือรบได้อีก 30 ลำ รวมทั้งเร่งฝึกทหารเรือด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

“เผ่าซิตานล่ะ”

“เรื่องนี้ทรงวางพระทัยได้ ตอนนี้ทุกชนเผ่ากำลังหมกมุ่นอยู่กับเรื่องการค้า จนแทบไม่มีเวลาสนใจเรื่องอื่นพ่ะย่ะค่ะ”

“แล้วชิลลาล่ะ”

“ทหารชิลลาที่เราแอบติดต่อไว้ กำลังเคลื่อนไปทางเผ่าคาย่า เพื่อกันไม่ให้พวกเขาไปช่วยเสริมทัพให้แพ่กเจพ่ะย่ะค่ะ”

“ตอนนี้เราจะสู้กับแพ่กเจต่ออีก ทหารชุดแรกให้ไปทางบกจนถึงริมฝั่งอาลีซูเพื่อรอรับคำสั่งพร้อมกับเบี่ยงเบน
ความสนใจของทหารแพ่กเจส่วนทัพใหญ่ของเราจะออกจากเมืองกวานบีล่องเรือไป
ทางตะวันตกแล้วแบ่งเป็นสองสาย สายแรกให้ไปทางแม่น้ำอาลีซูจนขึ้นฝั่งเมืองฮันซอง ส่วนสายที่สองคือหน่วยอาชา ตามไปสมทบแล้วตีเมืองฮันซองพร้อมกัน ระหว่างทางอาจผ่านหมู่บ้านต่าง ๆ ให้ปักธงแล้วจากไปเงียบ ๆ พร้อมกันนี้ยังมีทหารอีกชุดที่รอคำสั่งอยู่ริมแม่น้ำอาลีซู ถึงเวลาข้าจะสั่งการให้เข้าจู่โจมฮันซองเมืองหลวงของแพ่กเจเช่นกัน”

ในที่สุดได้เวลาเคลื่อนทัพของโกคูรยอ เป้าหมายหลักเป็นการทำศึกกับแพ่กเจ กองทัพโกคูรยอเต็มไปด้วยความฮึกเหิมเพราะแท้จริงแล้วสงครามนี้เราเตรียมการมานาน
กว่า 4 ปี และเป็นไปตามที่ทัมต๊อกคาดการณ์เอาไว้ แคว้นแพ่กเจเริ่มส่อแววบาดหมางภายใน โดยเฉพาะที่พระราชาอาซินเร่งให้มีการเกณฑ์ทหาร ก่อนจะถูกโจมตีพระองค์ถูกราษฎรต่อต้านอย่างหนัก ไม่นานจากนั้นทัมต๊อกก็บุกเข้าตีเมืองฮันซองได้สำเร็จ ยึดเมืองหลวงของแพ่กเจไว้ได้

จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น พระราชาอาซินแห่งแพ่กเจไม่ยอมขี่ม้าหรือนั่งเกี้ยว ใช้วิธีการเดินเพื่อมาพบทัมต๊อกด้วยตัวเอง

“ผู้ที่มาร้องขอชีวิตสมควรคุกเข่าต่อหน้าพระพักตร์ไม่ใช่หรือ” แม่ทัพโกบอก

อาซินพูดขึ้นว่า “ก่อนที่จะคุกเข่าลง พระราชาผู้พ่ายแพ้มีเรื่องจะขอวิงวอนต่อพระราชาผู้ได้รับชัยชนะ”

“เชิญพูดมาได้”

“เผ่าคาย่าซึ่งบัดนี้ยังเป็นเมืองขึ้นของเราอยู่ ฝั่งหนึ่งของพวกเขาติดกับแพ่กเจตะวันตก ถ้าฝ่าบาทจะยึดครองทั้งหมด อาจต้องใช้เวลาสู้รบอีกหนึ่งปี และทุกฝ่ายก็จะอยู่ภายใต้การเข่นฆ่าอีก”

ฮึกแกแย้งแทน “นี่....พูดแบบนี้หมายความว่าไง ทุดครั้งที่ก่อให้เกิดสงครามคือแพ่กเจของท่านทั้งนั้น และคนที่อภัยโทษให้ทหารแพ่กเจที่พ่ายศึกคือโกคูรยอของเราต่างหาก”

“ได้ยินว่าฝ่าบาทไม่หวังขยายอาณาเขต เพียงแต่ต้องการผูกมิตรเท่านั้น ฉะนั้นหม่อมฉันจึงอยากขอร้องให้คงชื่อแพ่กเจไว้ อย่าให้นองเลือดอีก”

“สิ่งที่ท่านต้องการคือคงชื่อแพ่กเจไว้ หรือว่าจะให้ข้าไว้ชีวิตท่านกันแน่”

“อาซินคุกเข่าลง “อาซินแห่งแพ่กเจขอคำนับต่อพระราชาโกคูรยอ นับแต่วันนี้ไปจะขอสวามิภักดิ์ไม่แปรเปลี่ยน สวรรค์เป็นพยานได้ แพ่กเจจะเป็นเมืองน้องของฝ่าบาท ส่วนหม่อมฉัน....ก็คือบ่าวของพระองค์” พูดจบก็ก้มลงคำนับ

ทัมต๊อกประกาศเป็นการหยั่งเชิง “ปลิดชีพตัวเองซะ....ข้าจะได้แต่งตั้งพระราชาที่ข้าเลือกเองและคงชื่อแพ่กเจไว้เหมือน
เดิม”

“พระเมตตาของฝ่าบาท หม่อมฉันขอตอบแทนในชาติหน้า....ขอกระบี่ให้ข้าได้ไหม”

แม่ทัพโกส่งดาบอันหนึ่งให้ อาซินรับดาบมาแล้วเตรียมปิดชีพตัวเองเหมือนอย่างที่บอกเอาไว้ ทันใดทัมต๊อกปากระบี่อีกอันเข้ามาเพื่อเป็นการขัดขวาง ทุกคนตกใจ ทัมต๊อกประกาศ

“โกคูรยอกับแพ่กเจเดิมเป็นอาณาจักรที่พระราชาจูมงทรงรวบรวมเพื่อให้ลูกหลานแห่ง
จูซินได้
อยู่อย่างสงบสุข”

“เดี๋ยว....เอ่อ....ฝ่าบาท อย่าไปเชื่อเขานะพ่ะย่ะค่ะ ถ้าตอนนี้ไว้ชีวิต พอเรายกทัพกลับเมื่อไรเขาก็จะรวบรวมทหารอีก จากนั้นก็ไล่หลังเรามา กวาดล้างให้สิ้นซากหมดเรื่องหมดราว” ฮึกแกท้วงขึ้น

“ช่วยข้าดูแลแพ่กเจด้วย” ทัมต๊อกบอกอาซินแล้วสังการทหารของตัวเอง “สั่งทุกฝ่ายให้ถอนทัพ เราจะกลับเมืองหลวงเดี๋ยวนี้”

“พ่ะย่ะค่ะ”

ขณะที่มีเวลาอยู่ด้วยกัน ยอนโกไม่วายถามทัมต๊อกด้วยท่าทางเป็นกังวล

“ฝ่าบาท จะเหลือชื่อแพ่กเจไว้แล้วเราถอนทัพจริงหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“ทำไมจะไม่จริง”

“หม่อมฉันว่า พวกเขาอาจจะ....ตามมาตลบหลังก็ได้ ถ้าเราประมาท”

“มันก็อาจใช่”

“แล้วไม่เปลี่ยนพระทัยหรือ”

“ข้ารู้สึกทำผิดไป”

“ถ้าอย่างงั้นทำไมยังทรงยืนกรานอีก”

“เพราะอะไรหรือ ? จริง ๆ ข้าก็นึกสงสัยเหมือนกัน....ข้าอาจจะกำลังแข็งข้อต่อสวรรค์ก็ได้”

“แข็งข้อ....ต่อสวรรค์หรือ”

“เพราะคำว่าราชาแห่งจูซินและของวิเศษ 4 อย่างที่ค้ำคออยู่ ท่านรู้มั้ยว่า ข้ารู้สึกอัดอั้นตันใจขนาดไหน คำพูดเหล่านี้ทำให้ข้าสูญเสียหลายอย่างในชีวิตไป ทั้งพ่อและแม่ของข้า....และคนที่ข้ารัก”

“ฝ่าบาท....”

“ข้าอยากจะ....ไม่ต้องอาศัยพลังใด ๆ จากสวรรค์เลยก็สามารถสร้างเมืองจูซินขึ้นมาได้ด้วยตนเอง”

“ทรงคิดว่า ด้วยลำพังพระองค์โดยไม่มีสวรรค์ช่วยจะไปได้ไกลแค่ไหน และจะมีหนทางให้เดินหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“ท่านคิดอย่างงั้นหรือ”

“ใช่”

“มนุษย์มักชอบขอให้สวรรค์ช่วยโน่นช่วยนี่ วิงวอนสารพัดเรื่องราว นั่นเป็นสิ่งที่สวรรค์ต้องการหรือเปล่า ใช่ไหม” ทัมต๊อกบอกอย่างขมขื่นและอดไม่ได้ที่จะคิดถึงซูจินีขึ้นมา

ทางด้านคีฮานั้น สั่งการให้ลูกน้องออกตามหาซูจินี แต่ก็ยังไร้วี่แวว ลูกน้องคีฮายังบอกอีกว่าตอนนี้ทหารโกคูรยอก็ออกตามหาซูจินีอยู่เช่นกัน แต่ก็ยังไม่พบ

“ไม่แน่ว่า นางจะรู้ว่าตัวเองคือหงส์ไฟ เลยรีบหนีไปหรือเปล่า....นางอาจปกปิดชื่อแซ่ก็ได้ เท่าที่รู้คือเชี่ยวชาญการยิงธนู ไปหากลุ่มผู้หญิงที่อายุไล่เลี่ยกับนาง ดูว่าคนไหนเก่งเรื่องธนูบ้าง ให้พลิกทั่วแผ่นดินก็ต้องหาให้พบ เพราะนางเป็นน้องสาวข้า”

“ทราบแล้วครับ” ลูกน้องรับคำแล้วเลี่ยงออกไป
From กศน.ผักไห่

อีกแค่ตอนเดียวก็จบแล้วครับ

แสดงความคิดเห็น | ส่งเรื่องนี้ให้เพื่อน

แสดงความคิดเห็น

เข้าสู่ระบบ | สมัครสมาชิก

ชื่อ:
อีเมล์:
เว็บไซต์:
ความคิดเห็น:

ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้ ห้ามทำ - การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้ - การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น สามารถทำได้ - เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน - การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์ OKNATION กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น 1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ 2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร 3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น 4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน 5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่" OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
		กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน

<<	พฤษภาคม 2008					>>
อา	จ	อ	พ	พฤ	ศ	ส
				1	2	3
4	5	6	7	8	9	10
11	12	13	14	15	16	17
18	19	20	21	22	23	24
25	26	27	28	29	30	31