"หลีกไปน่ะ หึ ไอ้พวกสารเลวนั่น ฆ่าคนเกือบทั้งเมืองแล้วปล่อยให้ทิ้งร้าง หึ เราจะทำไงกับมันดี โอ๊ย น่าโมโหจริงๆ ข้าอยากจะฆ่าพวกมันซะ ไอ้พวกเดนมนุษย์ เฮ่ย แค้นนัก เฮ่ย"
"พาเด็กไปกับข้าดีกว่า รับรองว่าพวกเจ้าจะปลอดภัย" ทัมต๊อกสั่ง

ผู้เฒ่าพรรคอัคคีนำกำลังบางส่วนบุกไปยังหมู่บ้านของฮยอนโกเพื่อช่วงชิงพยัคฆ์ขาวและยอนมูซึ่งเป็นของวิเศษ
นายกองกล่าวกับยอนโฮเกว่า
"ทหารเยี่ยนกำลังจะมาที่นี่ และมีเชลยศึกมาอีก 500 คน แต่ว่า กองทัพโกคูรยอกลับไม่มีความเคลื่อนไหว เราจะฆ่าคนเปิดทางไปเรื่อยๆ เพื่อล่อให้พวกมันมามั้ยครับ"
"นางบอกว่าอยากให้เรื่องนี้รีบยุติซะ สังหารราชาแห่งจูซิน เพื่อนำพลังแห่งสวรรค์กลับคืน หลังจากนั้นก็ถือว่าบรรลุหน้าที่ที่เราทำงานให้นาง โดยไม่หันไปมองความวุ่นวายในโลกอีก และต่อไปคงไม่มีอะไรให้นางอาลัยอาวรณ์ด้วย เพราะฉะนั้น ถึงเวลาเชื่อว่านางคงบอกลาข้าอีกคน นางไม่รู้จริงหรือว่า ข้าน่ะ ไม่เคยต้องการพลังจากสวรรค์หรืออะไรเลย เพราะต่อให้ได้มา ข้าก็ไม่รู้จะทำเพื่อใคร"

เวลาเดียวกันแม่ทัพโกก็กล่าวกับทุกคนว่า
"พวกเขาจงใจให้เดินตามรอยศพ เหมือนเป็นหลุมพรางที่วางไว้เพื่อรอเราอยู่แล้ว"
"จะเป็นหลุมพราง กับดักหรืออะไรก็ช่างเถอะ ถึงเรามีทหารแค่ 7 พันก็มีปัญญารับมือพวกมันได้ ก็แค่ทหารเมืองเยี่ยนเท่านั้น ขนาดจับอาวุธยังไม่มั่น จะมาสู้พวกเจนศึกอย่างเราได้ไง ฝ่าบาท หม่อมฉันว่าเรารีบไป"
"ท่านอาจารย์ ยังไม่มาอีกหรือ" ทัมต๊อกรอจนฮยอนโกเข้ามาและถามต่อว่า
"ทหารพุกวีไปทางไหน มีรายงานมาหรือยัง"
ฮยอนโกร้องไห้ "ฝ่าบาท ฮือ ทหารพุกวี ฮือ"
"ทำไมหรือ"
"ฮือ หมู่บ้านไม้กล้า ถูกกวาดล้างจนสิ้นซาก แม้แต่ของวิเศษ ทั้งสองอย่างก็ถูกชิงไปด้วยพ่ะย่ะค่ะ ในฐานะผู้นำหมู่บ้าน หม่อมฉันรู้สึกละอายนัก ไม่กล้ามองหน้าพี่น้อง และไม่กล้าสู้หน้าฝ่าบาท ฮือ โปรดอภัยให้หม่อมฉันด้วย หม่อมฉัน ละอายใจนัก ฮือๆๆ"
"แล้วคนที่หมู่บ้านล่ะ" ทัมต๊อกถาม
"ฮือ หม่อมฉันไม่ทราบ คาดว่าคงไม่มีใครเหลือรอด จึงไม่อาจถามให้รู้ว่า เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ฮือ ไม่ถูก ต้องเป็นฝีมือพรรคอัคคีแน่นอน เพื่อให้เรา เดินทางไปวัดอาบูลาน เพราะตอนนี้พวกมันได้ของวิเศษ 4 อย่างแล้ว รอเพียงฝ่าบาทไปหาเท่านั้น พวกมันจะได้หลอกใช้ฝ่าบาท เพื่อปลดปล่อยพันธนาการ แห่งเทพทั้งสี่ให้เป็นอิสระ หรือไม่ก็คือ"
"ควักหัวใจข้าออกไปแล้วพวกเขาจะปล่อยเอง"
"พ่ะย่ะค่ะ ถูกแล้ว"
ดัลคูเข้ามา "ฝ่าบาท ข่านซิตานส่งทหารมาช่วย 1 หมื่นนายพ่ะย่ะค่ะ"
"ยินดีต้อนรับท่านทั้งหลาย" ทัมต๊อกกล่าว
"ฝ่าบาท เราได้กำลังจากซิตาน 1 หมื่น บวกกับที่มีอยู่ 7 พันคน และระดมจากละแวกนี้ได้อีก 1 หมื่น 2 พันนายพ่ะย่ะค่ะ"
"เผ่า “ไมกา” ส่งคนมาช่วยฝ่าบาทเหมือนกัน มีประมาณ 5 พันคน จะให้เข้าร่วมมั้ยพ่ะย่ะค่ะ" จูมูจีรายงานต่อ
แม่ทัพโกเสริมว่า "ถ้าอย่างงั้น เราจะมีกำลังถึง 3 หมื่น 4 พันคนได้ แต่ว่า ศัตรูน่าจะมีถึง 1 แสนนะพ่ะย่ะค่ะ"

ทัมต๊อกยินดีที่จะควักหัวใจให้ แต่ฮยอนโกค้านว่า
"ฝ่าบาท หม่อมฉันขอร้อง โปรดอย่าไปหาพวกเขาดีกว่า ถึงพวกมันจะได้ของวิเศษ 4 อย่างไป แต่ถ้าไม่มีเลือดของราชาแห่งจูซินจะไม่อาจปลดปล่อย 4 เทพได้ ถ้าฝ่าบาทยังคิดจะนำทหารไปสู้กับพวกเขาอีก นั่นก็เท่ากับ ควักหัวใจตัวเองไปมอบให้คนอื่นนะพ่ะย่ะค่ะ"

ขณะที่ซูจีนีคุยกับเชโรนั้น ผู้เฒ่าอัคคีก็ให้นายกองมาพาตัวอาจิกไป โดยบอกว่ามีคนให้มารับ อาจิกก็ยอมไปด้วยแต่โดยดี จนทหารยามร้องบอก ซูจีนีได้ยินก็ตกใจมาก และพอรู้ว่าเป็นอาจิกที่ถูกลักพาตัวนางก็ร้องไห้ออกมา
"หา ฮือ ฮือ ไม่ได้นะ ฮือ"
ทหารยามบอกว่า "มีทหารคนหนึ่งมาอุ้มไป บอกว่าท่านเป็นคนสั่ง"
ซูจีนีร้องไห้ "ฮือ ปล่อยข้านะ ฮือ เด็กจะมีอันตราย"
"คงยังไปไม่ไกลหรอก" เชโรว่า
"ถูกพรรคอัคคีจับตัวไป ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้" ซูจีนีร้องลั่น

ทัมต๊อกได้ยินก็เข้ามาถาม "พรรคอัคคีทำไม? เกิดอะไรขึ้นหรือ"
ซูจีนีร้องโวยวาย "ข้าจะไปหาเด็ก"
"ทำไมพวกเขาต้องจับเด็กไปด้วย"
"เพราะว่า ฮือ เด็กคนนี้ ฮือ เด็กคนนี้ ฮือๆๆ"
ซูจีนียังไม่ทันได้บอกอะไร ทัมต๊อกก็สั่งให้ตามหาเด็กให้เร็วที่สุด
ผู้เฒ่าพรรคอัคคีทิ้งจดหมายฉบับหนึ่งไว้ให้ทัมต๊อก
"จดหมายนี่เขียนถึงข้าใช่ไหม"
ซูจีนีพยักหน้าตอบ "ฮือ"
"บอกว่าเขาเป็นลูกของข้า ในนี้ ยังเขียนอีกว่า จะพาลูกของราชาแห่งจูซินไป ถ้าไม่อยากให้เด็กถูกควักหัวใจก็รีบมาหาเราซะ"
ซูจีนีเอาแต่ร้องไห้ "ฮือๆๆ"
"ราชาแห่งจูซินก็คือข้า เท่าที่รู้คงไม่มีคนอื่น เรื่องเป็นมายังไง" ทัมต๊อกงงมาก
"หม่อมฉันก็กลัวเป็นแบบนี้ เลยไม่ได้บอกฝ่าบาท ฮือ หม่อมฉันนึกกลัวแต่แรก ถึงได้หนีมาโดยตลอด"
"ข้าถามเจ้าว่านี่มันหมายความว่าไง"
"ฮือ เด็กคนนั้น อาจิก ฮือ เป็นลูกของฝ่าบาทจริงๆ และเป็นลูกของพี่สาวหม่อมฉันด้วย ฮือ"
"เด็กคนนั้น เจ้าบอกว่าเป็นลูกข้า ผู้หญิงคนนั้นก็คือพี่เจ้าหรือ"
"หม่อมฉันก็อยากให้เป็นเรื่องไม่จริง ถ้าหาก ทั้งหมดนี้เป็นการโกหกก็คงดีไม่น้อย"
"ที่แล้วมา เจ้าพยายามปกป้องเด็กมาตลอด โดยลำพังคนเดียว แล้วข้าจะทำไงดี สิ่งที่เจ้าทำ ข้าควรจะตอบแทนแบบไหน"
แม่ทัพโกเข้ามา "ฝ่าบาท เราหาทั่วเมืองหลวงแล้ว ไม่พบร่องรอยพ่ะย่ะค่ะ"
"ป่านนี้น่าจะหนีออกนอกเมืองไปแล้ว ถึงเราตามหา ก็ไม่พบร่องรอยพวกมันซักนิด"

ทัมต๊อกออกมาบอกฮยอนโกว่า
"ข้าจะไปวัดอาบูลานเดี๋ยวนี้"
"ฝ่าบาท"
"ไม่มีเวลาแล้ว ไปก่อนค่อยคิดวางแผนรับมือเถอะ"
"ฝ่าบาท ทำไมจู่ๆ นึกเปลี่ยนพระทัยขึ้นมา ไหนว่าจะรออีกหน่อยไง ให้พวกเขาทนไม่ไหว เป็นฝ่ายมาหาเราก่อน"
"เพราะลูกข้าถูกจับตัวไป เด็กที่เป็นสายเลือดแห่งสวรรค์มากำเนิด ถ้าใครได้หัวใจของเขา ก็เท่ากับได้พลังแห่งสวรรค์ด้วย"

เลือดของลูกชายทัมต๊อกสามารถเบิกอิทธิฤทธิ์สวรรค์ได้ เพื่อช่วยชีวิตลูกชายไว้ รวมทั้งยับยั้งการเบิกอิทธิฤทธิ์สวรรค์ ทำให้ทัมต๊อกต้องนำกำลังทหารกวาดล้างพรรคอัคคี
หลังจากแม่ทัพฮึกแกมาถึง ทหารของฝ่าบาทก็มีกำลังถึง 4 หมื่นนาย แม้จะยังไม่ได้ครึ่งของฝ่ายศัตรู แต่พวกเราก็มีกำลังใจที่ฮึกเหิม เพราะนี่คือศึกใหญ่ ที่ราชาแห่งจูซิน ต้องการนำของวิเศษกลับคืนมา

คีฮามีแผนการช่วงชิงของวิเศษทั้งสี่รวมทั้งดวงใจของทัมต๊อกแล้ว นางคุยกับยอนโฮเกว่า
"ตอนนี้ ถึงเวลาที่จะสรุปทุกอย่างแล้ว เราจะเอาหัวใจของทัมต๊อกมาเป็นเครื่องสังเวย ข้าจะช่วยท่านเอง"
"เราจำเป็นต้องทำ เพื่อนำหัวใจของราชาแห่งจูซินมาปลุก 4 เทพ"
"เป็นหน้าที่ของท่าน งานนี้อย่าให้ผู้เฒ่าชิงได้พลังจากสวรรค์ก่อน ท่านต้องทำให้สำเร็จ" คีฮากล่าว
"เพื่อให้ข้าได้พลังจากสวรรค์แทนหรือ เมื่อก่อนข้าคิดว่าเจ้าจะไม่ทำแบบนี้ แต่แล้ว เจ้ายังคิดตายพร้อมเขาอยู่ดี เหมือนที่สมัยก่อนเจ้าเคยใช้กระบี่แทงเข้าสู่หัวใจเขา ข้าจะทำไงถึงให้เจ้าอยู่ต่อไปได้"
"คนที่ได้พลังจากสวรรค์ จะไม่มีวันแก่เฒ่า มีความเป็นอมตะ ถึงตอนนั้น ท่านจะรอข้ามั้ย ชาตินี้ใช้หนี้กรรมให้หมด แล้วชาติหน้ามาเกิดใหม่ แล้วเราจะได้พบกัน สัญญาแล้วนะ"

ฮึกแกเข้ามาบอกกับทัมต๊อกว่า
"ฝ่าบาท ตอนนี้ขอแค่ออกคำสั่งเท่านั้น พวกเราทุกคนเตรียมพร้อมหมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ"
"เดี๋ยวซี่ อย่าเพิ่งก่อน ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง ไม่ได้เตรียมตัวเลย ใช่หรือเปล่า"
ทัมต๊อกกล่าวว่า "ศัตรูมีกำลังมากกว่าเรา แต่ว่า ชัยชนะต้องเป็นของเราแน่ เพราะอะไรหรือ เพราะเราไม่เคยรู้จักคำว่าแพ้"
ฮึกแกกับพวกทหารหัวเราะ
"ข้าจะนำหน้าออกไปเป็นคนแรก ทุกคนตามหลังมา แล้วเราจะสู้พร้อมกัน" ทัมต๊อกประกาศ
พวกทหารน้อมรับ"พ่ะย่ะค่ะ"
"กองทัพของข้าและพี่น้องทั้งหลาย"
"พ่ะย่ะค่ะ"
"ทุกคนเห็นข้าหรือเปล่า"
"เห็น เย้"
"พวกเราสู้ตาย สู้" ฮึกแกร้องนำ พวกทหารโห่ร้อง
"ได้เวลาแล้วใช่ไหม" ฮยอนโกว่า
"ทุกคนพร้อมแล้วหรือยัง" ฮึกแกร้องถามเสียงดัง
"พร้อมแล้วครับ"

ระหว่างที่พวกทหารต่อสู้ ผู้เฒ่าอัคคีก็กล่าวว่า
"ใต้ก้อนหินนี้มีพลังแห่งสวรรค์ถูกจองจำอยู่ ซึ่งไม่นานจะเป็นของเรา หลังจากผ่านวันเวลาที่ยาวนานนัก"

ขณะที่คีฮาก็ถามทัมต๊อกว่า "ยังทรงจำได้หรือเปล่า"
"เรื่องคืนนั้นข้าลืมไปหมดแล้ว ตอนนี้ ใจข้าได้ตายไปด้วย" ทัมต๊อกกล่าว

ผู้เฒ่าอัคคีสั่งลูกน้องว่า "อย่าให้ใครเข้ามาได้ อย่าให้ใครมาทำลายพิธีของเรา อย่ามัวรีรออยู่อีกเลย ไม่นานทหารของทัมต๊อกจะเข้ามาถึงนี่แล้ว"
คีฮาเห็นเด็กชายก็ร้องถามว่า "เด็กคนนี้ หึ เด็กคนนี้เป็นใคร หึ ข้าถามว่าเขาเป็นใคร"
"สิ่งที่จะทำให้เราได้พลังที่รอมานาน" ผู้เฒ่าตอบ
คีฮาตกใจ "หา"
"ตื่นได้แล้ว ธิดาอัคคีคาจิน เห็นทียอนโฮเกจะไม่สามารถควักหัวใจของราชาแห่งจูซินมาให้เราได้ เด็กคนนี้สืบเชื้อสายมาจากสวรรค์เหมือนกัน" ผู้เฒ่ากล่าว
"สืบเชื้อสายจากสวรรค์?"
"เขามีสายเลือดแห่งเทพและมารดาก็เป็นแม่แห่งธรณี"
คีฮารู้ในบัดดลว่าต้องเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของนางเอง
"สายเลือดแห่งเทพ ฮือ ฮือ หรือว่า หรือว่าเด็กคนนี้ก็คือ ฮือ ฮือๆๆ ฮือ ฮือ" คีฮาร้องไห้ออกมา
"ลำพังตัวข้าทำร้ายเด็กคนนี้ไม่ได้หรอก แต่ชีวิตคนสั้นนัก ใช่ว่าจะอยู่ได้ยืนยาว เรารอมา 2 พันปีกว่าจะมีวันนี้ ข้าไม่อยากให้เสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์อีก เด็กคนนี้คงภูมิใจที่ชีวิตเขาสามารถแลกกับการฟื้นคืนของ 4 เทพได้ เพราะฉะนั้น รีบควักหัวใจของเด็กออกมาเร็วๆ"
คีฮาร้องไห้ "ฮือ เฮ่อๆๆ ข้าเป็นแม่เขาแท้ๆ จะให้ควักหัวใจลูกตัวเองได้ยังไง ฮือ ข้าทำไม่ได้หรอก"
"ถ้าตอนนี้เป็นข้าจะรู้สึกภูมิใจมากกว่า ที่ได้สละชีวิตตัวเอง โอ๊ะ"
ซูจีนีเข้ามา "หึ ห้ามทำร้ายเด็กนะ"
คีฮาร้องไห้ "ฮือ"
"เด็กคนนี้ เป็นลูกของพี่ข้า"
"ฮือ พี่หรือ" คีฮามองซูจีนี
"หึ โปรดอย่าทำร้ายเขาเลย ฮึ่ม โอ๊ะ" ซูจีนีได้รับบาดเจ็บ

ด้านแม่ทัพโกต่อสู้จนตัวตาย ทัมต๊อกหันมาเห็นพอดี เขาร้องเรียกแม่ทัพโกแต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้ ขณะที่คีฮาเองก็ทรมานกับการต่อสู้และปกป้องลูกชาย
"ราชาแห่งจูซินจงฟังให้ดี หน้าที่ของพรรคอัคคีตลอด 2 พันกว่าปีมานี้ จะไม่ยอมจบลงง่ายๆ หรอก" ผู้เฒ่าสู้
"คีฮา จงหยุดแค่นี้เถอะนะ สิ่งที่เจ้าทำไม่ได้ก็ให้ข้าสานต่อ" ทัมต๊อกกล่าว
"ช่วยหยุดยั้งพี่ข้าหน่อยเถอะ ตอนนี้ยังไม่สายนะ" ซูจีนีร้องบอกอีก
ทัมต๊อกกล่าวต่อว่า "ข้าเพิ่งรู้เดี๋ยวนี้ ว่าข้าควรทำอะไรบ้าง เพราะข้าไม่เชื่อคำพูดของเจ้า คีฮา ข้ายอมรับผิดแล้ว มนุษย์ใครบ้างไม่เคยทำผิด ข้าอยากไปพูดกับสวรรค์แบบนี้ นี่แหละคือมนุษย์ ขอเพียงผิดแล้วรู้จักแก้ไข ไม่รู้อะไรก็เรียนรู้ซะ ถึงสมกับที่เกิดมาชาติหนึ่ง สวรรค์คงอยากถามเราเต็มที ว่าพวกเจ้าสามารถอยู่ด้วยตัวเองได้หรือเปล่า หรือว่า ต้องให้สวรรค์คอยลิขิตให้อยู่เรื่อย คนที่จะตอบคำถามนี้ได้ คือราชาแห่งจูซิน และนี่คือภารกิจอันสำคัญของเขาด้วย คำตอบจากข้าก็คือ ข้าเชื่อในความเป็นมนุษย์ และเชื่อว่าเมืองจูซินต้องได้ถือกำเนิดอีกครั้ง สิ่งที่ข้าทำไม่ได้ ยังต้องให้ชนรุ่นหลังรับช่วงต่ออีก พลังจากสวรรค์ก็คืนให้สวรรค์ไปเถอะ หลังจากนี้ ทุกอย่างจะได้จบซะที"

ผู้เฒ่าพรรคอัคคีทำร้ายลูกของคีฮา ด้วยความโกรธของคีฮา ทำให้คีฮาไม่สามารถควบคุมตนเองได้จึงกลายเป็นหงส์ดำขึ้นมา

ทัมต๊อกพบว่ามาช้าไปจนไม่สามารถยับยั้งการเบิกอิทธิฤทธิ์สวรรค์ ทัมต๊อกตัดสินใจทำลายของวิเศษทั้งสี่เพื่อให้อิทธิฤทธิ์สวรรค์กลับสู่สวรรค์ดังเดิม ท้ายที่สุดมีเพียงซูจีนีเท่านั้นที่เลี้ยงดูลูกของทัมต๊อกอยู่บนโลกมนุษย์

เป็นที่รู้กันว่า พระราชาจูมงคือผู้สถาปนาราชวงศ์โกคูรยอ และเชื่อว่าพระองค์คือโอรสแห่งสวรรค์ ส่วนมารดาเป็นธิดาหัวหน้าเผ่าฮาแบ ต่อมาภายหลัง พระราชาองค์ที่ 19 แห่งโกคูรยอ ได้ขยายดินแดนไปอย่างกว้างขวาง สร้างความผาสุกให้แก่ทวยราษฎร์ เป็นที่แซ่ซ้องสรรเสริญไปทั่ว จนได้รับการยกย่องว่าเป็น แทวัง หรือมหาราชาองค์หนึ่งในประวัติศาสตร์ พระปรีชาญาณของแทวังมีมากล้น เลื่องลือไปทั่วแดน นำความร่มเย็นเป็นสุขให้แก่ราษฎรทั่วหน้า ทำให้บ้านเมืองในช่วงนั้นมีแต่ความรุ่งเรือง เก็บเกี่ยวบริบูรณ์ ไพร่ฟ้าหน้าใส กิจการค้าก็ขยายขอบเขตไปยังหัวเมืองต่างๆ แต่มีคนกล่าวว่า เพราะแทวังไปริดรอนอำนาจแห่งสวรรค์เข้า บ้างก็ว่าพระองค์ได้รับพลังจากสวรรค์ แต่ต้องการปลดเปลื้องพันธนาการนี้ซะ ซึ่งจริงเท็จไม่เป็นที่ประจักษ์ แต่ว่ามีประกาศิตจากองค์แทวัง ซึ่งเป็นที่กล่าวขานในเวลาต่อมาว่า "บัดนี้ถึงเวลาที่สวรรค์จะรอคอยมนุษย์บ้าง มนุษย์ทุกผู้นามถ้าหันหลังไปมองจะรู้ว่าสวรรค์อยู่เบื้องหลังเรานี่เอง"

จบแล้วครับ