A tribute concert for all the disappeared

August 30 , 2007 UP film Institute

 University of Philippine

30 สิงหาคม 2550 เป็นครั้งแรกตั้งแต่มาอยู่ที่ประเทศฟิลิปปินล์ ได้ สองเดือน ที่ได้มีโอกาสสัมผัสกลิ่นไอดนตรีที่มีชีวิต มีพลัง แน่นอนครับ งานนี้เป็นคอนเสริต์ และเป็นคอนเสริต์ขนาดย่อมๆครับคนประมาณ 150-200 คน จัดที่มหาวิทยาลัยฟิลิปปินล์ (University of Philippine)

รูปแบบและเนื้อหาในการจัดงานคงหนีไม่พ้นการรณรงค์ รวมถึงการรำลึกผู้ที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยจากผู้มีอำนาจหรือจ้าหน้าที่ในรัฐบาล ภาษาในงานนี้ใช่คำว่า " Agency of Government " ถ้าเป็นบ้านเราก็คง "ถูกอุ้ม  นั้งยาง" แน่ๆ

การรณรงค์ในครั้งนี้น่าจะทำเหมือนกันในหลายๆประเทศ มีความพยายามในการลงนามสนธิสัญญา : Draff Convention on the Protection of All Persons from Enforced or Involuntary Disappearances :

แต่ก็นั้นแหละครับในเมือเจ้าหน้าที่ของรัฐเป็นผู้ทำเสียเอง แล้วการลงนามในสัญญานั้น จะยอมลงกันง่ายๆคงยากอยู่ครับ จึงจำเป็นต้องสร้างกลไกเครือข่ายในระดับภูมิภาคและข้ามทวีปในการกดดันรัฐบาลในแต่ละประเทศ

คอนเสริต์เริ่มด้วยการเดินถือตะเกียงดวงเล็กๆ โดย REP. Risa Hontiveros Akbayan Party-List แน่นอนครับ พรรค Akbayan เป็นพรรคการเมืองที่เติบโตมาจากการรวมตัวของกลุ่มคน ที่ทำงานทางสังคมในรูปแบบต่างๆ มีตัวแทนเข้าไปอยู่ในสภา 1 คน(ก็คือคนนี้แหละครับ เป็นผู้หญิงด้วย) และมีบทบาทในการต่อสู้ ตรวจสอบการทำงานของรัฐบาลอย่างเข็มข้นครับรวมถึงการสร้างและจัดตั้งการทำงานในระดับท้องถิ่นด้วย(น่าสนใจประเด็นนี้ครับ)วันหลังค่อยเขียนอีกที่สำหรับประเด็นพรรคการเมืองทางเลือก /พรรคของประชาชน ในประเทศฟิลิปปินล์

หลังจากตะเกียงดวงน้อยได้ถูกแขวนกับกิ่งไม้ เสียงไวโอลินที่บรรเลงควบคู่กันไป ทำให้รู้สึกเยือกเย็น รู้สึกได้ถึงอารมภ์ ความรู้สึกในจังหวะนั้นเป็นอย่างมาก เสียงบรรยาย การเล่าเรื่องราว อันอ่อนโยน แต่แผงด้วยพลัง ของจิตวิญานจากส่วนลึกของความรู้สึก ต่อ การหายตัวไปของบุคคลที่ต่อสู้กับโครงสร้างอำนาจรัฐ ซึ่งเล่าได้อย่างกระชับและได้ใจความ

กีตาร์โปร่ง กับนักดนตรี เริ่มบรรเลง บทเพลงที่มีฐานมาจากการต่อสู้ การปลอบประโลม การให้กำลังใจ ได้ถูกนำมาเล่าขานควบคู่ไปกับแสงตะเกียงดวงน้อยๆที่สลับกับคอนเสริต์ ได้อย่างสมดุล

Noel Cabangon : Cookie Chua : Susan Fernandez : Jess Santiago :Manases Esmero and Brownman Revival เหล่านี้เป็นกลุ่มนักดนตรี ที่สลับกันในการนำเสนอบทเพลง( เพลงที่มีชีวิต ครับ ) ผมเองหรือพวกเราคนไทยอาจไม่รู้จักพวกเขาหรอกครับ แต่ด้วยอุดมการณ์ในการต่อสู้ ความทรงจำร่วมสมัย ทำให้พวกเขา และเรา (หมายรวมถึงผมด้วย)สามารถเข้าถึงภาษาของมิตรภาพได้ ดีกว่าข้อจำกัดของภาษากระแสหลัก ถ้าใครเคยอ่านโจนาธาร ลิฟวิ่ง ของ ริชาด บาร์ก ก็คงได้เห็นประโยคหนึ่งที่ผมคิดว่าสำคัญน๊ะครับ "จงอย่าเชือในสิ่งที่ดวงตาบอกเรา เนืองจากมันมีข้อจำกัดอยู่มาก แต่จงใช้ความรู้สึก ใช้หัวใจในการมอง แล้วเราจะเห็นสิ่งต่างๆที่มากกว่าดวงตาบอกเรา"น่าจะประมาณนี้ครับ ถ้าผิดพลาดต้องขออภัยแฟนๆของริชาด บาร์ก ด้วยครับ

เมือดนตรีกับกีตาร์หยุดลง ความมืดเข้ามาแทนที่ แสงเทียนน้อยๆทยอยออกมาจากมุมมืดพร้อมกับญาติๆของผู้สูญหายอย่างไรร่องรอย การรำลึกถึงการหายสาบสูญ กับบทเพลงที่บรรเลงอย่างนุ่มนวล แน่นอนครับการประกาศเจตนารมย์ของกลุ่มญาติ เครือข่ายที่ทำงานในการณรงค์ ก้องกังวาลไปทั่วหอศิลปะ และหวังว่าเสียงเล็กๆเหล่านี้ จะสามารถสร้างคลืนขนาดใหญ่ในการทำลายกำแพงที่ขวางกันระหว่างสิทธิเสรีภาพ ของประชาชน

........................ แด่ผู้ที่หายสาบสูญไปจากการกระทำของเจ้าหน้าที่รัฐและโครงสร้างทางอำนาจรัฐและทุนที่ป่าเถื่อน

จิตคาราวะ

โอฬาร อ่องฬะ

Matalino st, Metro Manila