"น้องๆๆอาทิตย์นี้เขามีวันหยุดยาวกันนะเราไปเที่ยวกาญจ์กันป่ะ"
เป็นเสียงเพื่อนสนิทโทรหา....พร้อมกับเล่านิยาย(โปรแกรมเที่ยว)ให้ฟังอีกสองตอน
"พอๆไม่ต้องพูดมาก.....ว่าง"ฉันตอบไปแบบเรียบๆแต่เสียงของเพื่อนฉันตื่นเต้นมาก
เพราะนาน...มากแล้วที่ฉันหาเวลาไปเที่ยวต่างจังหวัดกับเพื่อนๆไม่ได้เลย
อาจจะเป็นเพราะเวลาของฉันว่างไม่ตรงกับคนอื่นหรือว่าฉันไม่มีเวลาให้เขากันแน่....
...บ่ายวันศุกร์.........
เพื่อนคนเดิมโทรตามตั้งแต่บ่ายต้นๆ
"พร้อม...ยังวะ  นี่รอนานแล้วนะ".......
"นัดห้าโมงไม่ใช่เหรอพี่...นี่พึ่งบ่ายสามเอง"ฉันต่อว่านิดๆ
"ตื่นเต้น...ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ต้องรอเพื่อน"......
ปกติแล้วเพื่อนคนนี้เวลาจะไปเที่ยวไหนหล่อนจะเป็นคนสุดท้ายที่มาตามนัด
ซึ่งบางครั้งมาสายเป็นชั่วโมงแต่เพื่อนที่รอก็ไม่เคยโกรธเขาเลย
จะมีบ้างก็แต่...พูดกระแนะกระแหนบ้างนิดๆหน่อยๆพอขำขำ
เขาจะได้นับจำนวนครั้ง(ที่สาย)ได้แต่หล่อนก็ไม่เคยนับเลย...เพราะมันนับไม่ถ้วน..
วันนี้กว่าจะเคลื่อนล้อได้ก็เกือบจาหกโมงเข้าไปแล้ว....
****************************
สองทุ่มครึ่งแวะรับประทานอาหารที่ริมแม่น้ำ....
กลับถึงบ้านเพื่อนประมาณตีสองครึ่งทั้งๆที่บ้านเพื่อนอยู่ห่างจากตัวเมืองแค่20กิโลฯ
****************************
ตื่นมาเช้าวันเสาร์.....
ฝนตกทั้งวัน......
จะไปถ่ายรูปที่สะพานประวัติศาสตร์ซักหน่อยก็ไม่ได้
เพราะเพื่อนบอกให้นั่งดูน้ำตกที่บ้านมัน.....
น้ำ(ฝน)ตกที่นี่สวยมาก(เพื่อนบอก)บางครั้งตกเป็นม่านหนา
แล้วเบาบางตามกาลเวลา..จนถึงมีมาทีละหยด แม่ะ แม่ะไม่ถึงสิบนาทีก็มีน้ำตกลงมาเป็น
ม่านหนา.......
***************************
ตื่นเช้าวันอาทิตย์แล้วฝนเจ้ากรรมยังไม่หยุดตก...
เออ..ฉันไม่รอแกก็ได้..อยากตกก็ตกไป......
สรุปกลับกรุงเทพทันทีที่ทานอาหารเช้าเสร็จ....
ปล.นี่เป็นครั้งแรกที่ไปเที่ยวแล้วไม่ได้ถ่ายรูปเลย
        เป็นครั้งแรกที่เคยนั่ง(ยกแก้ว)ดูสายฝนตั้งแต่แปดโมงเช้าถึงสี่ทุ่ม
        เป็นครั้งแรกที่ไปบ้านพี่ตู่(ขอบคุณพี่ตู่กะพี่สาค่ะ)
       เป็นครั้งแรกที่ทานไข่เจียวแสนอร่อย(รึเปล่า)โดยฝีมือพี่กัล
ปล.ที่สองพี่ตาหวานต้องขยันไปตามหามุกบ่อยๆนะทีหลังจะได้ทันเพื่อน