เหนื่อย.........................ไหม

ช่วงนี้ไม่รู้ว่าเป็นอะไรพอมีเรื่องมากระทบจิตใจหน่อยเดียว
ฉันรู้สึกได้ว่าหัวใจ "กระตุก"
เมื่อสองสามวันก่อนดูละครก่อนนอน"เรไรลูกสาวป่า"
ฉากสุดท้าย "พระเอกแก่" สบตากับเด็กสาว "รุ่นลูก"
สายตาของฉันจับจ้องที่หน้าจอทีวีแต่หัวใจรู้สึกได้กระตุกแป๊บบบบบบ
**************************
เมื่อคืนดู "สวรรค์เบี่ยง"
ฉากที่ "คาวี" เห็นหน้าลูกครั้งแรก.....
สายตามีประกายวาวและใบหน้าปลื้มปิติ(ฉันรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ)
แล้วหัวใจของฉันก็กระตุกอีกครั้ง
***************************
วันนี้ฉันมีโอกาสดีได้คุยกับเพื่อนรุ่นพี่
เพื่อนของฉันแต่งงานแล้วเมื่อสามปีก่อน.......
ตอนนี้มีลูกที่น่ารักหนึ่งคนฉันชอบเรียกหลานว่า "สเตฟาน" บ้านทุ่ง
ชีวิตคู่ตั้งแต่แต่งานมาก็มีปัญหาครอบครัวตลอดแต่เพื่อนของฉันก็ "ทน"
เพราะคิดถึงลูกกลัวลูกไม่มีพ่อ
ฉันก็คิดไม่ออกว่าจะเป็นครอบครัวได้อย่างไร "ในเมื่อ"
ทั้งสองแต่งงานกันแล้วสามีอยู่ต่างจังหวัดภรรยาอยู่เมืองหลวง
(ทั้งสองไม่มีมือที่สามหรือสี่มาเกี่ยวข้อง)
"ลูก"พี่สาวของภรรยาเป็นคนเลี้ยง....
พ่อชึ่งมีบ้านอยู่ห่างกันแค่ 50 เมตรนานครั้งจะมาช่วยดู(ซึ่งมันคงช่วยอะไรมากไม่ได้)
"สเตฟาน"ของฉันจึงอยู่กับป้าและตาเดือนนึงแม่จะไปหาและอยู่ด้วยครั้งละสี่-ห้าวันตามแต่โอกาส

....นานมากแล้วที่เราไม่ได้คุยกัน...
ครั้งสุดท้ายเห็นจะเป็นปีที่แล้วที่เขามาหาฉันที่ร้านซึ่งดูซูบผอมมาก
"พี่ไม่กินข้าวเหรอ" ฉันถามด้วยความเป็นห่วง
"ก็....เหมือนเดิมแหละมันไม่อร่อยบางครั้งก็กินไม่ค่อยลง"......
ครั้งนั้นเราคุยกันได้ไม่นานเพราะฉันมีลูกค้าตลอดเพื่อนจึงลากลับ...
หลังจากนั้นก็ต่างคนต่างยุ่งกับชีวิตของตัวเองได้แต่ถามข่าวผ่านเพื่อนๆ
เราจึงไม่ตกข่าวซึ่งกันและกัน
*************************
ฉันซึ่งตอนนี้ชีวิตกำลัง"สะดุด" ย้ำ"สะดุด"ไม่ได้ล้ม
แต่มันมีอะไรบางอย่างเข้ามาแล้วทำให้ชีวิตเปลี่ยน
ดูดีดีอาจจะเหมือนเรากำลังวิ่งไปข้างหน้าแต่ว่าบังเอิญต้นไม้ใหญ่
โค่นล้มมาขวางถนนทำให้เราเดินไปไม่ได้
"ถามว่า"ถ้าจะเดินไปจริงๆก็คงจะได้...
อาจจะมีการลอดกิ่งใหญ่หรือกระโดดข้ามกิ่งเล็กๆช้าบ้าง
ลำบากหน่อยแต่มันก็จะผ่านไปได้ในที่สุด.....
แต่ฉันเลือกที่จะเปลียนเส้นทาง.....
และจากวิ่งเปลี่ยนมาเดิน (หวังจะพักเหนื่อยไปในตัว) เมื่อทรงตัวพร้อมค่อยออกตัววิ่งใหม่
**************************
วันนี้ฉันจึงโทรหาเพื่อน
ถามไถ่กันพอสมควรและถามหา "สเตฟาน"ของฉัน
"สบายดี" เพื่อนตอบมา..หลานพูดเป็นประโยคได้แล้ว
มีอยู่วันหนึ่งพ่อเขามาหา "สเตฟาน"วิ่งไปหาแม่พร้อมพูดว่า "แม่กลัว"
เพื่อนฉันอึ้งนิดหน่อยแล้วบอกว่าไม่ต้องกลัว....
ฉันกับเพื่อนคุยกันสักพักแล้วฉันก็บอกว่าจะกลับไปทำงาน"ที่เดิม"
เพื่อนมีน้ำเสียง"ดีใจ"และบอกว่าดีแล้วมาอยู่ใกล้ๆฉัน
"พี่ใกล้-ไกลไม่สำคัญหรอกนะ"เพราะเราคุยกันรู้เรื่อง.....
และฉันก็พูดไปเรื่อยเปื่อย...นานจนไม่มีเสียงตอบ(นึกว่าสายหลุด)
"พี่"
"พี่"
"พี้"ฟังอยู่เปล่า......
"แก..ฉันร้องไห้......"
"อ้าวววววว"
วันหลังหนูจะเข้าไปหาก็แล้วกันนะ....
****************************
วันนี้ทั้งวันหัวใจฉันจึงทำงานหนัก......
หัวสมองไม่รู้คิดอะไรบ้าง.....
พูดกะใครน้ำตาก็พาลจะไหล............