วันนี้มีเจี้ยล้อเลียนคนเหนือที่พูดภาษากรุงเทพไม่ชัด

เนื่องจากภาษาเหนือเป็นภาษาเฉพาะถิ่น

ซึ่งคนท้องถิ่นมักจะพูดภาษากลางได้ไม่ค่อยถูกต้องนัก

เจี้ยจึงเป็นเครื่องมือในการล้อเลียนกันเองอย่างสนุกสนานเมื่อมีคนอู้ผิด

ที่คนเมืองเรียกว่า "อู้ไทย...ผะ- เลิด" อันหมายถึงคนเหนือที่

พูดภาษากลางโดยยังคงสำเนียงท้องถิ่นไว้ได้อย่างครบครัน

เช่น  คำว่า ไม่ใช่ เด็กคนเมือง จะใช้คำว่า บ่-ไจ้-ไจ้..... เวลาพูดภาษากลาง

จึงมีหลายคนทับศัพท์เป็น.....ไม่ใช่...ใช่.....ซึ่งก็แปลได้ว่าไม่ใช่....นั่นแหล่ะ....

(ภาษาเหนือจะออกเสียง ช.ช้าง เป็น จ.จ้าง  หรือ พ. พาน เป็น ฟ.ฟัน เช่น อำพร...ก็จะกลายเป็น...อำฟอน...ไป)

ทีนี้ก็มีครูฝึกโฮงเฮียนตำหนวด(ครูฝึกโรงเรียนตำรวจ)

เพื่อป้องกันการฟ้องหมิ่นประมาทเราจึงสงวนนามของโรงเรียน ครูฝึก และนักเรียน

เช้าวันหนึ่งครูฝึกจะปล่อนแถว นร. ตำหนวดกลับบ้าน

สังเกตเห็นว่า มีนักเรียนคนหนึ่งไม่สวมหมวก

ก็เลยถามขึ้นว่า "นร.ตำหนวด แก้ว......หมวกมีไหน" (แก้ว....หมวกอยู่ที่ไหนซะล่ะ....ประมาณนี้)

นายแก้ว   :   "ผมยองไว้ตี้บนตู้.....เจ้ามามันก็บ่มีแล้วครับ" (ผมวางไว้บนหลังตู้....เช้ามาก็หายแล้วครับ)

ครูฝึก   :  "แย่มาก......หมวก....แก่นเดียวก็รักษาไม่กุ้ม.......ยึดพื้น....10  เตื้อ.....ปฏิบัติ"

                "แย่มา....หมวกใบเดียวก็ยังรักษาไว้ไม่ได้.....ยึดพื้น 10 ที  ปฏิบัติ"

ตกลงก็อู้ไทย ผะ - เลิด ตึงครู ตึงนักเฮียน.......

เหมือนอี่หน้อยจั๋นตา....(สาวน้อยจั๋นตา)

หล่อนไปอยู่กรุงเทพฯเมิน.....(นาน)

กลับบ้านก็ทำเป็นลืม......อู้กำเมืองบ่จ้าง.....(พูดภาษาเหนือไม่เป็น)

เวลาคุยกับใครหล่อนก็จะยืดอก.....พูดจาภาษากรุงเทพฯอย่าง

ภูมิอก ภูมิใจ.....

จนกระทั่งวันหนึ่ง.....ขณะที่ยืนซื้อของอยู่ที่ตลาด

หนุ่มบ้านนาก็เอิ้นถาม......จั๋นตา......จะปิ๊กกรุงเทพฯ....เมื่อใด....จา....

(จั๋นตา.....จะกลับกรุงเทพเมื่อไหร่.....เหรอ)

จั๋นตาฝั่งเอิ้นตอบ(รีบตะโกนตอบ)ด้วยเสียงอันดังว่า

.........แถมบึ้ด......(อีกซักพัก.....ในเจี้ยนี้หมายถึงตอนเย็น)

.....โอ้ะ.....บ่าลุกละจั๋นตาเห้ย........(ไม่ได้เรื่องแล้วหล้ะจั๋นตา)

เนื่องจากการที่คนเหนือบางคน

อายที่จะต้องพูดภาษาคำเมืองของตน

จึงมีเจี้ยเป็นเครื่องมือล้อเลียนให้บรรดาลูกหลานคนเมือง

อย่าได้ประพฤติตนอย่างนางสาวจั๋นตาหรือคนอื่น ๆ ในเจี้ย

ที่ไม่ยอมพูดคำเมือง ไม่ยอมใช้ภาษาท้องถิ่น....

หรือขาดความภาคภูมิใจในภาษาของตน

จนมีคนเมืองหลาย ๆ คน สอนลูกให้ "อู้ไทย"

ดังคำที่ว่า "ป้อก็เมือง......แม่ก็เมือง.....ลูกอู้เมืองบ่จ้าง"

(พ่อก็คนเมือง(เหนือ)......แม่ก็คนเมือง.....ลูกพูดภาษาท้องถิ่นที่เรียกว่า "คำเมือง" ไม่เป็น)

ซึ่งจะทำให้คำเมือง ศัพท์ นิทาน วัฒนธรรม คตินิยมของชาวบ้าน ค่อย ๆ หายไปจากคนเมือง

เจี้ย....ล้อเลียนคนอู้ไท ผะ - เลิด จึงเป็นการวางกุศโลบายให้ลูกหลานคนเมือง

ระมัดระวังที่จะพูดให้ถูกทั้งเมืองทั้งไทย.....

และยังคงรักษาภาษา "กำเมือง" ไว้ให้อยู่คู่กับล้านนาต่อไป

ขอ......ฮักษา....ฮีต...ฮอย....ไว้หื้อลูกหลานตวยคน.....เจ้า....

(ขอ...รักษา....จารีต...ประเพณี....ไว้ให้ลูกหลานด้วยคนค่ะ)