เมื่อวานบ้านข้าเจ้าฝนตก......แบบมีคุณภาพ

คือเม็ดใหญ่....ตกถี่.....ตกนาน

ระหว่างกลับบ้านมองทางแทบไม่เห็น

ลูกชายมองออกนอกกระจกรถ

แม่.....น้องขอเล่นน้ำฝนได้ก่อ......ครับ

(ขอเล่นน้ำฝนได้ไหม....ครับ)

ถึงบ้านฝนก็ยังไม่หยุด

ได้เล่นน้ำฝนสมใจ......

ตักน้ำใส่โอ่งหื้อแม่ตวยเน้อ....

(ตักน้ำฝนใส่ตุ่มให้แม่ด้วยนะ)

แม่เสียดายน้ำฝน

จะเอาไว้ซักผ้า.....ล้างถ้วยชาม.....

ลูกชายพยักหน้าหงึกหงักแล้วก็เล่นต่อ

วิชาเล่นน้ำฝนนี้ข้าเจ้าได้รับการสืบทอดมาจาก....

........พ่อ.....ชาวปักษ์ใต้......

พอฝนตกมาก ๆ พ่อจะเรียกลูกทุกคนมา

ตักน้ำราดหัวแล้วปล่อยให้ๆไปวิ่งเล่นกลางสายฝน

จะกลิ้งเกลือก......ขุดร่องน้ำ......สร้างเขื่อน......ทำน้ำตก.....

ได้ทุกอย่าง.......แต่มีข้อแม้คือ.....ช่วยกันรองน้ำฝน

และให้ซักผ้าที่ตัวเองทำเปื้อนไว้เอง

ลูกชาย ลูกสาวข้าเจ้า สองพี่น้อง

กำยำ.....ล่ำสัน.....

หากฝนตก.....แบบมีคุณภาพ....

ทั้งคู่จะได้เล่นน้ำฝนอย่างสนุกสนาน

ภายใต้เงื่อนไขเดียวกับที่ข้าเจ้าเคยได้รับ

ช่วยกันรองน้ำฝนไว้ใช้....     

โดยมีลูก ๆ ของพี่สาวนั่งมองตาละห้อย

เนื่องจากเป็นโรคหอบ หืด

พอได้กลิ่นละอองฝนก็จาม......วิ่งหาผ้าหนา...หนา....

มาห่ม....คลุม

วันหลังจึงมีข้อตกลงในครอบครัวของเรา

วันไหนฝนตกแล้ว.....พี่เต้......พี่ตาล.....มาบ้านเรา....

เราจะไม่เล่นน้ำฝน....สงสารพี่....

ทุกคนยอมรับได้....

เวลาผ่านพ้นไป.....พี่เต้.....พี่ตาล....

ที่จามฟืดฟาด.....หอบฮัก ๆ .....

เข้าโรงพยาบาลเพราะหายใจไม่ออกทีละคู่

เติบโตขึ้น......หลานชาย.....ปั่นจักรยานเสือภูเขา…

เข้าแข่งขันแบบไม่ง้อถ้วยรางวัล.....แทบจะทุกสนาม

สูงใหญ่.....แข็งแรง......มีภูมิต้านทานความผิดหวังอย่างสูง….

เพราะแข่งมากี่สนามก็เกือบได้ทุกที

หลานสาวก็เติบโต......เริ่มเป็นสาวรู้จักรักษารูปร่าง…..

เหลือแต่.....ลูก ๆ ของข้าเจ้า.....

ที่ยังตื่นเต้นทุกครั้งที่เห็นฝนเม็ดใหญ่.....

ฝนมีคุณภาพ......แม่......

ฝนเย็น......เล่นได้......ลูกชาย.....บอกแม่.....

ยินดีเจ้า