กลัวอดตาย

"การศึกษาคือการลงทุน" คำกล่าวนี้มักได้ยินบ่อยๆ
เป็นช่องทางหนึ่งของการยกระดับทางสังคม
ถึงมีสตังค์น้อย ก็ต้องดิ้นรน ดอกเบี้ยแพงก็ยอมกู้
จะได้ไม่หวนกลับไปแบกคราด / ไถ / จอบ / เสียม
อย่างที่บรรพบุรุษเคยตรากตรำ

อยากไปเป็นเจ้าคนนายคนให้เขาไหว้สา
อยากใส่สูทผูกไทด์นั่งห้องแอร์ในเมืองใหญ่
สังคมไทยตระหนักด้านการศึกษามากขึ้น
มิได้หมายความว่าเด็กซาบซึ้งคุณค่าในการแสวงหาความรู้นะคะ
แต่เป็นวิสัยทัศน์ของพ่อแม่ที่ต้องการช่วงชิงโอกาสในการแข่งขันให้ลูก

เด็กรุ่นใหม่หลังเบบี้บูม ต้องปริญญาตรีเป็นอย่างต่ำ
จะได้ไม่เป็นตัวประหลาดของสังคม
ครอบครัวคหบดี ถ้าไม่มีใบปริญญา
กลัวว่าชาวบ้านจะนินทา
อิ๊บอ๋ายไม่ว่า อย่าให้เสียหน้าก็แล้วกัน
ถึงลูกจะไม่เอาไหน ก็ต้องช่วยเข็น
ถ้าเห็นทีไม่ไหวจริงๆ
ส่งไปดัดสันดานเมืองนอก
ชุบตัวกลับมา ให้สังคมเกรียวกราว

แพทย์ วิศวะ บัญชี นิติ หรือด้านการตลาด
เป็นสาขาที่วาดหวังว่าไม่ตกงาน
สิ้นเดือนมีเงินหมื่นอยู่ในมือ
มากกว่าครึ่งของสังคมตกใน "บ่วงค่านิยม" นี้

ภูมิปัญญาทักษะชำนาญงานไร่สวนที่สั่งสม
นับถอยหลังล่มสลายในเร็ววัน
เพราะทัศนคติที่เราร่วมกันสร้าง
ตอนนี้ก็ยังชะล่าใจ
เพราะอยู่ในแถบความหลากหลายทางชีวภาพสูง
มีความอุดมสมบูรณ์ของทรัพยากรอันเป็นมรดก
แต่มิได้รับประกันว่าจะยั่งยืน มิใช่หรือ

กลไกตลาดช่วยเพิ่มโอกาสของความอดอยาก
เห็นจากพื้นที่ปลูกข้าว ปลูกผัก ลดลง
ถูกแทนที่ด้วยพืชพลังงาน หรือยางพารา
ซัดตบด้วยแรงจูงใจอันริบหรี่สู่ภาคเกษตรของไทย
นี่เรากำลังเดินไปสู่ "วิกฤตอาหาร" หรือ

(มีแว่วเสียงคัดค้าน)
ไม่จริ๊ง
ไม่จริง
ระบบการศึกษาไทยสนับสนุนแรงงานภาคการเกษตรสุดตัว
มองดูดีดีสิ
เด็กจบปริญญาตรีเดินดุ่มๆไปกินหญ้าจนสนามเตียนแย้ว
มอ..... มอ