|
(สาวรำวง)เจอรักที่นรก วาเลนไทน์ 2550
ฉลองความโสดพร้อมหน้าพร้อมตาในมื้อค่ำ
พวกเรารู้จักกันนานแล้ว
ไม่ใช่ว่าจะรักอะไรกันนักหนาหรอกน่ะ
ก็หมายังเมินที่จะสบตา นับประสาอะไรกับชาวบ้านดีดีเค้าจะลดตัวมาคบ
ผ่านการสัญกรรมปากมาเป็นอย่างดี
ISO เป็นประกัน
เห่าเก่งทุกตัว !! เจอกันโดยบังเอิญ เมื่อครั้งเราจัดอยู่ในกลุ่มพ่อแม่จำใจส่งไปผจญภัย
ยิม สาวตัวโตผิวเข้ม ฉลาดจิ๊ด พ่อพาครอบครัวใหม่เข้าบ้าน หล่อนไม่ชอบหน้าแม่เลี้ยง
ก็เลยใช้ส้นรองเท้าทุบหน้าเมียพ่อ แถมขู่ว่าจะเผาบ้านให้วอด
ถูกไสหัวออกจากรังนอนโดยไม่ร้องสักแอะ
เฮนรี่ อายุมากกว่าใคร หน้าตาดี และคงสันดานของเพศผู้ได้ครบถ้วน
เกียรติประวัติของชีวิตคือเกรดเฉลี่ย 0.88 โรงเรียนชื่อดังก็เลยอันเชิญให้ไปพักผ่อนที่บ้าน
มันชอบอะดิ เล่นนินเทนโดเฉยเฉยตลอดหนึ่งปี แต่พ่อแม่ส่ายหัว
เจเจ นังคนนี้โง่ซื่อบื่อที่สุด เข้าขั้นขายวัวส่งควายเรียน
ติดบ้าน น้ำตาไหลเป็นเผาเต่า แต่ทำไงได้ล่ะญาติญาติเขาส่งลูกไป
แม่ก็ต้องกัดฟันส่งลูกไปบ้าง กลัวน้อยหน้าบ้านอื่นมั้ง ที่มาของเฮนรี่ :: เพราะไอ้ไก่ อยากมีชื่อเป็นฝรั่ง
ก็ให้สองสาวเพื่อนใหม่ตั้งชื่อให้ ด้วยความอ่อนด้อยศัพท์เลยเรียกมันว่า " เฮนรี่ "
ทั้งที่เฮนแปลว่าไก่ตัวเมีย ตอนหลังไอ้ไก่หายโง่เลยประท้วงเล็กเล็ก
"พวกมึงเอาโครโมโซม XX มาประเคนให้กูทำไมวะ" อายุยังไม่บรรลุนิติภาวะ พวกเราก็เลยต้องอยู่ในความดูแลของโฮสท์แฟมิลี่
มีปัญหาเหมือนกันคือพูดฝรั่งไม่ได้ ทำงานบ้านไม่เป็น
สามโง่รวมตัว ซวยหมู่ล่ะสิ สะกดคำว่าบรรลัยเป็นกิจวัตรเลย
โชคซวยอีกขั้นคือ สามคนนิสัยเหมือนกัน
เอาแต่ใจตัวเองทั้งนั้น
วันแตกหักคือเฮนรี่เอาซุปเปอร์แบล๊คของยิมไปใส่
ปรี๊ดหมื่นฟาเรนไฮต์
เฮนรี่ตัวโตกว่า สองสาวต้องใช้แผนเข้าข้างหลัง แมนมะ
ปิดตาพาโชค เจเจคว้าชอลคลุมกะโหลกเฮนรี่
ยิมได้ทีรุมซัดไม่ยั้งทั้งมือทั้งตีน
แป๊บแป๊บเฮนรี่ก็กุมตัวทรุดแบบไร้เสียงตอบรับใดใด
(โปรดแซบ-โปรดแซบอาการของท่านขณะนี้คงจุกแย้ว 555) สองคืนผ่านไปก็ยังไร้เสียงของเฮนรี่
เฮ้ย มันกล้าโกรธพวกเราด้วยเว้ย
ไปซ้ำอีกทีดีมั้ยเนี่ย ไหนไหนก็วอร์มตีนได้ที่แล้ว
เดินไปบ้านแกรนด์มา ซุบซิบแผนการครั้งใหม่ ค่อยค่อยคลานเข่าไปที่เตียงเฮนรี่.....ช้าช้า
เฮนรี่ เฮนรี่ เฮนรี่
สองมือพนมก้มกราบบนร่างที่คลุมโปง
"ยิมขอโทษค่ะ"
"เจเจขอโทษค่ะ"
วัยรุ่นชายกระชากผ้าออก พร้อมสะบัดเสียงว่า
"พวกมึงรู้ป่าว กูเจ็บนะโว้ย"
ก็รีบหายโกรธหน่อยเด่ะ พรุ่งนี้จะได้ไปเที่ยวพอร์ทแลนด์กัน
ยังเว้ย ต้องมีของแลกเปลี่ยน
มะมีปังหา พวกชั้นเตรียมไว้ให้แกแล้ว 
แต่น แตน แต๊น....
อายุสิบห้าได้มาเป็นสาวรำวง
มาใส่กระโปรงวับ ๆ แวม ๆ
ไฟสลัวมัวเหมือนคืนเดือนแรม
อร้าแอร่มอยู่บนฟลอร์เต้นรำ
เราเกิดมาเป็นคนต้อยต่ำ
กระด่างกระดำดั่งเม็ดดินเม็ดทราย
...
...
...
...
...
จากคืนนี้คงต้องมีวันพบเจอ
แล้วใครที่เหม่อ คราวโบกมืออำลา (บ้ายบายด้วยจิ๊) นึกภาพเองละกัน สองสาวทำท่าถือไมค์ แหกปากร้องไปเต้นไป
ไว้ลายเชียร์ลีดเดอร์เก่า ที่แม่ยัดเงินให้โรงเรียนแหละ ชิบหายอะไรกันวะ ให้กูทนดู
ยังก๊ะเต้นแก้บน
แล้วเสียงหัวเราะเล็กเล็กก็เล็ดออกมา
เฮ้ออออออออออออออ
ภารกิจนี้ผ่านไปด้วยดี สามคนในวัยที่เติบใหญ่ขึ้น
หลังอาหารมื้อค่ำ ไปต่อที่คาราโอเกะ
ลองเดาซิ
พวกเราเลือกร้องเพลงอะไร
............... นั่นแหละ เพลงของวาเลนไทน์ที่ไม่ได้ซาบซึ้งหวานแหวว
สำหรับพวกเรามันคือเพลงรักค่ะ
รักแบบเด็ก รักแบบเพื่อน
ออกแบบรักที่จะเรียนรู้กันและกัน
"สาวรำวง" เพลงของเรา มันรวมความรู้สึกได้หลากหลาย ณ เวลานั้น
ทั้ง สำนึกผิด /ขอโทษ / ให้อภัย / มิตรภาพ
พิเศษตรงเป็นเพลงที่ร้อยใจเล็กเล็กสามดวงด้วยกัน
ยาวนานกระทั่งทุกวันนี้ คุณตูบมีเอ็มวีให้ดูค่ะ แต่เป็นเวอร์ชั่นดัดแปลง เจเจชอบเวอร์ชั่นมีเสียงฉิ่งฉาบมากกว่า แต่ก็ดูได้ คลิกพอให้หายคิดถึง
|
พิมพ์หน้านี้
