ปิดเทอมใหญ่หัวใจว้าวุ่น
ลิเกเปิดโรงทำให้น้องน้องหนูหนูตะลึงพอควร
ผู้หลักผู้ใหญ่สถานะทรงเกียรติสร้างบรรทัดฐานใหม่ของสังคม
การสื่อสารผิดภาวะของอารยชนทำให้เด็กเด็กมองด้วยความไม่เข้าใจ

จำต้องโชว์ทราม
เพราะสิ้นไร้ซึ่งทางออกด้วยเหตุผล ?
ทำไมล่ะในเมื่อคุณอุตส่าห์พากเพียรเรียนศึกษา
กอปรกับอายุที่เลยล่วงครึ่งชีวิตมาแล้ว
ก็ยังมิสามารถคุมครอบสติตั้งมั่นได้ ?
อย่างนี้จะเป็นแบบอย่างให้เด็ก ?

น่าอนาจที่หนูหนูถูกสนตะพายทางความคิด
ถูกเข้าคอกจับฉลากเพราะเขาบอกว่า"เท่าเทียมกัน"
หายช้ำได้ไม่นานก็ต้องเจอถ้อยร้อยคำบริภาษจากปากผู้บริหารประเทศ
เสมือนหนึ่งว่าเป็นวิสัยคู่ควรแก่การสรรเสริญ
หนังหน้าใบนั้นไม่เคยยอมรับผิด
ไม่เคยหาญกล้าออกมาขอโทษ
ทุกวันที่ฟังซ้ำคือการเสพมาตรฐานอันตกต่ำของสังคม
เยี่ยงนี้คือคุณสมบัติผู้นำ ?
เห็นใจท่านท่านจังเลยที่ต้องแบกภาระไร้ยางมากขนาดนี้

ล่าสุดนี่สิ : ใครถูก - ใครผิด
พูดไม่รู้เรื่อง
ก็เลยออกมาวางมวยกัดกันซะงั้น
แล้วยังเจ๋อเรียกกริยานี้ว่า"เจ๋ง"
ลูกผู้ชาย ? เคยรู้จักมั้ยคะคำว่าอาย
รับผิดชอบภาวะว้าวุ่นทางอารมณ์ตนเองไม่ได้
แล้วจะรับผิดชอบบริหารประเทศ ?
พฤติกรรมนี้เป็นซัมเมอร์บรรณาการให้เด็กเด็ก ?
เพื่อสอนให้รู้จักว่าต่างต่างที่เห็นคือปกติ
คืออนาคตของสังคม ?

กรุณามองแววตาแห่งความเดียงสาอีกครั้ง
ก่อนที่พวกคุณจะกล้ายัดเยียดกริยาอันทรงเกียรติให้พวกเขาได้รับรู้

รูป : เสม / ซาบ๊ะ / เล็ก / มาน
เด็กเด็กจากชุมชนลำไทร หนองจอก กรุงเทพนี่เองค่ะ