คืนนี้ผมนอนไม่ค่อยหลับแฮะ

ทั้งๆ ที่หลังจากอาบน้ำ + ทานข้าวแล้ว

ก็ตั้งใจว่าจะเตรียมตัวพักผ่อนเอาแรง

เอ ... หรือจะเป็นเพราะแปลกที่ก็ไม่น่าใช่

เพราะปกตินั้นคนอย่างผมกินง่ายนอนง่าย

เอ ... หรือจะแปลกๆ ที่คืนนี้ต้องนอนคนเดียว

ก็อาจจะมีส่วนบ้างนิดหน่อยนะผมว่า

ว่าแล้วผมก็เลยหยิบเจ้าโน้ตบุ๊คคู่ใจออกมา

เพราะนึกได้ว่าทางโรงแรมที่ผมพักในตอนนี้

เค้ามี  wireless  ไว้บริการลูกค้าด้วยนี่นา

มองออกไปนอกระเบียงห้องพัก

คืนนี้ท้องฟ้ามีแต่เมฆสีเทาๆ 

มองไม่เห็นดาวเลยสักดวง

วิวบนชั้น 19 จากโรงแรมกลางเมืองกรุงนี้

ดูสวยแปลกๆ ไปอีกแบบจากคอนโดชั้นที่ 7

กลางเมืองเชียงใหม่ที่ผมอาศัยอยู่ทุกวันนี้

อืม ... คิดถึงเธออีกแล้วสิ

หลังจากที่ได้อ่านบล็อกของเธอไปเมื่อสักครู่นี้

ถ้าตอนนี้ผมได้อยู่กับคนที่ผมรัก

ในบรรยากาศแบบนี้ก็ดีสิ 

ใครจะว่าผมเป็นคนติดแฟนก็ช่างเถอะ

เฮ้อ !! อะไรอีกแล้วนะเนี่ย

จริงๆ ผมเองก็ไม่ชอบความรู้สึกที่ต้องไกลกัน

แต่ด้วยเพราะหน้าที่การงานของเราทั้งคู่

จึงทำให้เราปฏิเสธความห่างไกลไม่ได้เลยจริงๆ

พรุ่งนี้ผมต้องมีเคสผ่าตัดใหญ่แต่เช้า

กะว่าจะพักผ่อนแต่หัวค่ำเสียหน่อย

แต่หลังจากอ่านบล็อกเสร็จแล้ว

มันก็อดไม่ได้ที่จะส่งความรู้สึกดีๆ

ตอบกลับไปให้เธอในค่ำคืนนี้

ด้วยระยะทางที่ห่างกันเกือบ 700 กิโลเมตร

กะว่าอัพบล็อกนี้เสร็จก็จะข่มตานอนแล้วครับ

หลับเถอะนะ .. แก้วตาจงนอนหลับใหล 

จะอยู่ตรงนี้ไม่จากไปไหน

หลับตาพักวางดวงใจไว้กับฉัน

เหนื่อยพอแล้ว  - -  เจ็บพอแล้ว

สิ่งเลวร้ายให้แล้วล่วงไปเป็นเพียงแค่ฝัน

จะกอดเธอไว้จวบจนสิ้นแสงจันทร์

จากนี้เธอไม่มีวันเดียวดาย

จะเคียงข้างเธอทุกคืนและจะคอยสบตาเมื่อตื่น

อย่าคิดอย่านึกกังวลกับสิ่งใด

จะคอยกล่อมให้ฝันดี

จะไม่ยอมให้เธอฝันร้าย

หลับตาพักให้สบายคนดี

หลับเถอะนะ .. แล้วฉันจะพาเธอข้ามคืนนี้

จะกอดเธอไว้  - -  จะอยู่ที่ตรงนี้

กล่อมเธอให้นอนฝันดีตลอดคืน

ป.ล.  หลับฝันดีนะครับคนเก่งของผม

รักและคิดถึงเสมอเช่นกันครับ