- หมอเจี๊ยบ
- ranking : สมาชิกทั่วไป
- email : jnares_surgeon@hotmail.com
- วันที่สร้าง : 2008-01-15
- จำนวนเรื่อง : 51
- จำนวนผู้ชม : 7919
- จำนวนผู้โหวต : 64
- ส่ง msg :
- แค่เครื่องมือก็.......แล้ว ( แมงป่องจำศีล )
- " ตึกเก่าแค่ไหน... ซ่อมได้ " (ตอนที่ 2) พร้อมรูปภาพประกอบ ( สำเริง_ฤทธิ์พริ้ง )
- ตะลุยวัด กับสองเฒ่า...และ คณนาย (ตอนสอง) ( buppha )
- ท้องฟ้าสบาย หมายเลขสี่ ( เด็กหญิงหว่านกล้า )
- เมื่อหมอพูดถึงพระและวัด-เสาะหาสังคมต้นแบบ ( วานิชสุนทรนนท์ )
- ทฤษฏีหม้อแปลง ( NARASAK )
- Transformer ( NARASAK )
- " ตึกเก่าแค่ไหน... ซ่อมได้ " (ตอนที่ 1) พร้อมรูปภาพประกอบ ( สำเริง_ฤทธิ์พริ้ง )
- Knowledge is Free ( thitimedia )
- ค่ำคืนแห่งแจซ TheG-String ( นาราด้า )
Permalink : http://www.oknation.net/blog/jnares
พิมพ์หน้านี้
|
ผมเป็นเด็กมีปัญหาตั้งแต่เกิด แต่ไม่ได้หมายความว่าผมเป็นเด็กเกเร ครอบครัวของผมนั้นเรียกได้ว่าอบอุ่น มากถึงมากที่สุดเลยก็ว่าได้ แต่ปัญหาที่ว่านี้ก็คือปัญหาส่วนตัว ของผมต่างหากหล่ะ กะโหลกศรีษะของผมนั้น ไม่เปิดเหมือนเด็กคนอื่นๆ เค้า หมอบอกว่าต้องผ่าตัดและโอกาสหายนั้น ก็มีเพียง 50 : 50 เท่านั้น แต่มีคนๆ หนึ่งที่ไม่ใช่หมอ สามารถทำให้ผมเป็น 50% ที่โชคดีนั้น พ่อ ของผมเองครับ พ่อ (ป๊า) บอกว่า .. การผ่าตัดมันเสี่ยงและอันตรายมากเกินไป สำหรับเด็กตัวเล็กๆ ที่น่ารักอย่างผม ป๊ากับมาจึงพากันไปตระเวนหาหมอ ไม่ว่าจะเป็นหมอไทย หมอจีน ฯลฯ ที่ใครบอกว่าเก่งแกไปหามาหมด จนสุดท้ายแกไปได้ยาอะไรมาให้ผมกินก็ไม่รู้ ปรากฏว่า หาย ครับเพราะอาการของผม ดีขึ้นเรื่อยๆ จนหายเป็นปกติ ปาฏิหาริย์ครั้งนี้เกิดขึ้นได้เพราะ พ่อ แท้ๆ ตอนเด็กๆ ผมเรียนที่เบ็ญจะมะฯ อุบลฯ ผมไม่ใช่คนที่เรียนเก่งอะไรมากมาย แต่ก็สามารถสอบเข้าเรียนเตรียมอุดมได้ แล้วเมื่อถึงช่วงใกล้สอบเอ็นทรานซ์ ผมซึ่งเป็นคนเรื่อยๆ ไม่ได้หวังอะไร แต่ป๊าผมนี่สิ .. หวังเอามากๆ แกจึงตระเวน (อีกแล้ว) เสาะหาที่กวดวิชา จนในที่สุดผมก็เอ็นทรานซ์ติดดังใจแก ในคณะเดียวกันกับพี่ชายทั้ง 3 คนของผม ขอย้ำอีกทีนะครับ .. ว่าผมไม่ใช่คนเรียนเก่ง แต่ผมเอ็นทรานซ์ติดในคณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ปาฏิหาริย์ครั้งนี้เกิดขึ้นได้เพราะ พ่อ แท้ๆ ผมยังจำใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มของป๊าและม๊า ในวันที่ผมเข้ารับพระราชทานปริญญาบัตร ได้เป็นอย่างดีทีเดียว .. หรือนี่คือสิ่งที่ท่าน รอคอยมาตลอดชีวิตของผม !! ทุกวันนี้ผมเรียนจบและทำงาน รับใช้ประชาชนมานานกว่าสิบปีแล้ว มีชีวิตครอบครัวกับคนที่ผมรักเท่าชีวิต และกำลังจะได้เป็น พ่อคน กับเค้าบ้างแล้ว แต่ถึงกระนั้นผมก็ยังคงดูเป็นเด็ก ในสายตาของป๊ากับม๊าอยู่เสมอ ไม่ว่าผมจะอยู่ที่ไหน ทำอะไร ท่านทั้งสองก็จะคอยเป็นห่วงตลอดเวลา ผมไม่สนใจว่าใครๆ จะมองผมเป็นลูกแหง่ แต่ผมไม่เข้าใจว่าความรักความห่วงใย ระหว่าง พ่อ-แม่-ลูก ที่แสดงออกให้กันนั้น มันมีวันหมดอายุด้วยหรือ ??? จำเป็นหรือเปล่าครับ ??? ที่ว่า พอลูกบรรลุนิติภาวะแล้วเราจะต้อง อยู่ห่างกันเสียบ้าง แสดงความรักที่มี ต่อกันให้น้อยลงบ้าง หรือรู้จักอายเสียบ้าง ที่ต้องคอยโทรฯ รายงานตัวกับ พ่อ-แม่ ทุกวี่ทุกวัน ใครๆ อาจคิดเช่นนั้น แต่สำหรับผมนั้น ผมเห็นตรงกันข้าม การแสดงออกถึงความรักที่มีต่อป๊ากับม๊า จนกระทั่งวันนี้มันยังไม่หมดอายุ และไม่มีวันจะหมดด้วย เพราะทุกสิ่งที่ผมมี ทุกอย่างที่ผมเป็น นั่นคือผลที่เกิดจากความรักของป๊ากับม๊า ปาฎิหาริย์รัก ทำให้ผมมีวันนี้ และผมเชื่อว่ามันจะดำเนินต่อไปเรื่อยๆ เป็นวัฎจักรจากรุ่นสู่รุ่นอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ปาฎิหาริย์รัก ทำให้ผมมีวันนี้ วันที่ผมได้รู้ว่าในอีกไม่นานเกินรอ ผมจะมีลูกสาวตัวเล็กๆ ที่เกิดจากความรัก มาให้อุ้ม ชื่นชม มอบปาฎิหาริย์รักให้ และเรียกผู้ชายธรรมดาๆ อย่างผมคนนี้ ว่า พ่อ ...... ขอบคุณป๊ากับม๊าครับ ที่มีส่วนผลักดันให้ผมมีชีวิตครอบครัว ที่สมบูรณ์แบบอย่างในวันนี้ และสุดท้ายผมขอขอบคุณ ปาฎิหาริย์รัก ที่คอยอยู่ข้างๆ ผมเสมอมา สัญญาว่าผมจะดูแลมันให้ดีที่สุดครับผม |
| << | เมษายน 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | |||
- เดือน ย้อนหลัง
- กันยายน 2551
- พฤษภาคม 2551
- เมษายน 2551
- มีนาคม 2551
- กุมภาพันธ์ 2551
- มกราคม 2551