ตลอด 30 กว่าปีที่ผ่านมาของผม

จนกระทั่งถึงวันนี้ ..

วันครบรอบปีที่ผมได้ถือกำเนิดขึ้นมา

มีผู้หญิงคนหนึ่งที่รักผมมากที่สุด

ผู้หญิงคนนั้น ...

ที่สองตาเธอมีไว้เพื่อมองมาที่ผม

อย่างอ่อนโยนและสองมือของเธอนั้น

ได้ทำอะไรเพื่อผมมามากมาย

ทั้งโอบกอด  ป้อนข้าว  ป้อนน้ำ 

คอยยื่นเข้ามาช่วยเหลือ 

แม้กระทั่งเงื้อมาตีผม

บางทีที่ผมทำตัวเหลวไหล

ตั้งแต่จำความได้ 

ผมมักจะเห็นเธออยู่ข้างๆ 

ไม่ว่าจะวันไหน  เวลาใด 

เธอมักจะวนๆ เวียนๆ อยู่แถวห้องครัว 

โต๊ะอาหารในบ้านทุกเช้าเย็น 

และไม่เคยมีเย็นวันไหนเลย

ที่ผมจะไม่เห็นเธอยืนคอยรับพวกเรา

ทั้ง 6 คนพี่น้องอยู่ที่สนามหน้าบ้าน

ตอนที่กลับมาจากโรงเรียน

ถึงแม้ในปัจจุบันนี้ 

เธอก็จะยังบ่นมากเป็นพิเศษ

เป็นประจำทุกครั้งที่เธอโทรมา

แล้วได้รับทราบว่าผมยังคงทำงานหนัก 

ไม่ค่อยได้มีเวลาพักผ่อน 

แต่ผมก็รู้ว่าเธอก็บ่นๆ ไปอย่างนั้นแหละ

เพราะทุกครั้งหลังจากที่เธอบ่นผม

จนเสร็จสมอารมณ์หมาย 

คำพูดที่เหลือก็จะต่อด้วยถ้อยคำห่วงใย

มากมายเสียทุกทีไป

เธอเป็นผู้หญิงที่เก่งมากในสายตาของผม

ภาพที่ผมเห็นจนชินตาก็คือ

ความร่าเริงและรอยยิ้ม

อันเปี่ยมด้วยเมตตากรุณาของเธอ 

บางครั้งที่ผมเสียอีกที่ชอบทำโน่นทำนี่

ให้เธอไม่สบายใจ 

แต่เธอก็ไม่เคยว่าอะไร 

ทุกครั้งที่ผมมีปัญหา

สิ่งที่ได้รับจากเธอคือรอยยิ้ม 

แล้วก็มีหนทางแก้ไขดีๆ ให้ผม

แทบทุกครั้งเช่นกัน 

เวลาที่ผมมีเรื่องร้อนใจ 

ผมก็ได้รอยยิ้มของเธอนั่นแหละ

ที่ทำให้ผมเย็นลงได้

16 พฤษภาคม ..

เป็นวันครบรอบวันเกิดของผม 

แต่ผมยกให้วันนี้เป็นวันของเธอก็แล้วกันครับ 

เพราะถ้าไม่มีเธอ  - -  ผมก็คงไม่มีวันนี้

ภาพของเธอที่อยู่ในความทรงจำของผม

มาตั้งแต่เด็กๆ ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย

ถึงแม้ว่าวันนี้ผมจะมีครอบครัวของตัวเอง

ที่แสนจะอบอุ่น  มีภรรยาที่แสนดีอยู่ข้างๆ

และกำลังจะมีลูกสาวตัวเล็กๆ น่ารัก

ออกมาให้เธอได้ชื่นชม ...

แต่ผมก็ยังดูเป็นเด็กชายตัวน้อยๆ

ที่เธอต้องคอยห่วงใยไถ่ถามสารทุกข์สุขดิบ

อยู่สม่ำเสมอ

ถ้าจะให้ผมหาคำจำกัดความ

เพื่อบ่งบอกถึงความเป็นเธอคนนี้  

คงมีไม่กี่คำที่ผมพอจะนึกได้ 

ใจดี  อ่อนโยน  คอยดูแล  เอาใจใส่ 

คงสลับไปสลับมาวนเวียนอยู่อย่างนี้ 

และสุดท้ายก็คงไม่พ้นคำว่า  ผมรักม๊า  ครับ 

ขอบคุณนะครับม๊าที่ทำให้ผมมีวันนี้ 

และผมก็รู้นะว่าเธอก็รู้ว่าผมรัก  J