พิมพ์หน้านี้
|
สำหรับผม ... เดือนพฤษภาคมนั้นมีวันสำคัญอยู่วันหนึ่ง นั่นก็คือวันคล้ายวันเกิดของผมนั่นเอง วันเกิด ... เป็นเหมือนวันที่ระลึกถึง การเดินทางมาเหยียบย่ำโลกเบี้ยวๆ ใบนี้ ของผมเป็นครั้งแรก แม้ว่าเมื่อตัวเลขของอายุมากขึ้น ความตื่นเต้นดีใจก็ดูเหมือนจะถูกลดทอน ลงไปด้วยพร้อมกัน ถ้าถามว่าในวันเกิด คนเราจะคิดถึงอะไรกันบ้าง คำตอบที่ได้ก็คงไม่ผิดแผกแตกต่างกัน ไปมากมายเท่าไรนัก ของขวัญ งานเลี้ยง เค้กวันเกิด และคำอวยพรจากใครๆ ผมเองก็ผ่านงานวันเกิดมาก็ 30 กว่าหน พูดได้เต็มปากว่าขณะนั้นเราก็มักจะคิดถึง แต่ตัวเอง หมกมุ่นอยู่กับความสุข ในวันที่เป็นของเราเท่านั้น จะมีใครจำวันเกิดเราได้ไหม ?? จะได้ของขวัญจากใครบ้าง ?? จะไปเลี้ยงที่ไหนดี ?? ฯลฯ แต่ในทางกลับกัน จะมีสักกี่คนที่ฉุกคิดได้ว่า ในวันดีๆ ของเราวันนี้ คนที่ควรจะได้รับของขวัญ และคำอวยพรดีๆ ทั้งมวลนั้น ควรจะเป็น ผู้หญิงที่เป็นผู้ให้กำเนิด และให้ชีวิตเรามาอย่าง แม่ มากกว่า แม่ ... ในช่วงเด็กๆ ของผมนั้น คือผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งทุ่มเททำทุกอย่าง ให้เราทั้ง 6 คนพี่น้องได้กินดีอยู่สบาย คอยดูแลเอาใจใส่อย่างชนิดที่ คำว่าพิเศษนั้นยังดูน้อยไป แม่ ... ในช่วงวัยรุ่นของผมนั้น คือผู้หญิงคนหนึ่งที่คอยใส่ใจในเรื่องต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นการเรียน การคบเพื่อน การวางตัว การเข้าเรียนต่อในมหาวิทยาลัย เรื่องของความรัก ฯลฯ เรียกได้ว่าแม่นั้นเป็นตัวแปรสำคัญ และมีอิทธิพลอย่างมากในชีวิตของ ผู้ชายธรรมดาๆ อย่างผมคนนี้เลยก็ว่าได้ ผมไม่สนใจว่าใครจะว่าพวกผมเป็นลูกแหง่ เพราะตลอดทั้งชีวิตที่ผ่านมา ผู้หญิงคนนี้ได้พิสูจน์ให้พวกผมเห็นแล้วว่า สิ่งที่เธอมอบให้นั้นเป็นสิ่งที่ดีที่สุด ในทุกๆ เรื่องเลยทีเดียว แม้กระทั่งเรื่องของความรักของผม ที่เริ่มต้นขึ้นเมื่อ 13-14 ปีที่แล้ว ก็ได้แม่อีกนั่นแหละที่คอยเป็นกุนซือ และพี่เลี้ยงสำหรับผมมาโดยตลอด จนกระทั่งความรักแบบเด็กๆ ในวันนั้น เจริญเติบโตงอกงามมาสู่คำว่า ครอบครัวที่อบอุ่นในวันนี้ งานนี้ผมยกเครดิตให้แม่ผม ที่อยู่เบื้องหลังครับ แม่ ... ในช่วงที่ก้าวสู่ครึ่งหลังของชีวิต และอยู่ในวัยผู้ใหญ่แล้ว คือผู้หญิงคนหนึ่งที่ทำให้ผมได้รู้จัก เหลี่ยมมุมต่างๆ ของชีวิต ได้ค้นพบแล้วว่าในโลกนี้ สิ่งเดียวที่มีอยู่จริงและสัมผัสได้นั่นก็คือ ความรักของแม่ ไม่ต้องขวนขวายหาหลักฐานใดๆ เพื่อมาพิสูจน์ผมก็เชื่อในทฤษฎีนี้ อย่างเต็มหัวใจเพราะได้ทดลอง มากับตัวเองแล้วนับครั้งไม่ถ้วน กี่ครั้งของความผิดหวัง กี่คราวของความท้อแท้ กี่หนของอุปสรรค ก็มีแต่ความรักของแม่นี่แหละ ที่เป็นจุดอ้างอิงของความอบอุ่น และกำลังใจทั้งมวลได้ วันเกิดของผมปีนี้ ผมมานั่งนึกเล่นๆ ถึงของขวัญชิ้นพิเศษ ที่ผมอยากจะมอบให้แม่ นั่นคือ โล่รางวัลชนะเลิศแม่ที่ดีที่สุดในโลก มันอาจไม่ใช่ของขวัญราคาแพง หรืออาจไม่ใช่ของขวัญที่ดีที่สุด แต่ผมคิดว่ามันเป็นของขวัญที่แม่ ควรจะได้รับมากที่สุดแล้ว ที่สำคัญคุณค่าของมันไม่ได้อยู่ที่ราคา แต่อยู่ที่ว่ามันคือตัวแทนของผม ในการบอกรักแม่ บอกให้แม่รู้ว่าผมยินดีและภูมิใจแค่ไหน ที่ได้เกิดมาเป็นลูกของท่าน และได้รับความรักอันมีค่า มาเป็นเกราะป้องกันตัวเองมาจนถึงทุกวันนี้ ผมหวังว่าแม่ของผมต้องดีใจมาก กับของขวัญชิ้นนี้และผมหวังว่า เมื่อกลับไปเยี่ยมแม่ที่อุบลฯ คราวหน้า ผมจะได้เห็นเจ้าโล่ห์อันนี้ตั้งเด่นเป็นสง่า อยู่ในตู้โชว์อย่างน่าภาคภูมิใจ และอะไรก็ไม่สำคัญเท่ากับว่า ของขวัญชิ้นนี้มีเพียงหนึ่งเดียวในโลก ไม่สงวนลิขสิทธิ์นะครับ หากใครคิดที่จะทำแบบผมบ้าง พรุ่งนี้ทำเลยก็ยังได้ครับ ไม่ต้องรอให้ถึงโอกาสพิเศษใดๆ อย่าช้านะครับ ... เพราะเราไม่สามารถรู้ได้เลยว่า ตื่นขึ้นมาในวันพรุ่งนี้นั้น แม่จะยังอยู่ข้างๆ เราเหมือนในวันนี้ หรือเปล่า !! ป.ล. ขอบคุณครับแม่ที่ทำให้ผมมีวันนี้ ผมรักแม่ครับ |
| << | พฤษภาคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | ||||
| 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 |
| 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 |
| 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 |