ผมได้อ่านเจอบนความที่ได้เขียนโดย คุณ  กาลัญ วรพิทยุต  มติชนรายวัน วันพุธที่ 06 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 ปีที่ 29 ฉบับที่ 10194 ในเรื่อง คนไทย กับ จิตสำนึกทางการเมือง โดนประเด็นที่ผมสนใจคือ ความคิดเห็นเกี่ยวกับบทบาทของนักศึกษาไทย เพราะ ผมเป็น นักศึกษาคนหนึ่งซึ่ง ผิดหวังกับสังคมในมหาวิทยาลัย ในแง่ของความรู้สึกร่วมในการ สนใจต่อเหตุการณ์บ้านเมือง โดย ตัวอย่างจากบทความที่ผมยกมาคือ

เป็นที่น่าสังเกตว่าในทุกยุคทุกสมัยที่มีการเรียกร้อง "จิตสำนึกทางการเมือง" กลุ่มคนที่ถูกตั้งคำถามถึงในช่วงเวลา 20-30 ปีที่ผ่านมาคือกลุ่ม "ปัญญาชน" หรือ "กลุ่มพลังนักศึกษา" ที่เป็นกลุ่มคนจำนวนมาก เป็น "ความหวัง" ที่คนรุ่นเก่าๆ ต่างมองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึก "ผิดหวัง"

ความผิดหวังที่กลุ่มปัญญาชนที่มีการศึกษาสูงกลุ่มนี้ กลับเป็นกลุ่มทางสังคมที่ขาด "จิตสำนึกทางการเมือง" เป็นกลุ่มคนที่ไม่มีความกระตือรือร้น หรือสนใจกับ "ปัญหาของประเทศ" เพราะในอดีตที่ผ่านมา สังคมไทยได้อาศัย "พลังของนักศึกษา" เป็นกลุ่มคนที่ขับเคลื่อนทางสังคมมาโดยตลอด

นักศึกษาในปัจจุบันต่างให้ความสนใจกับโลก "ส่วนตัว" ที่มีวงอันจำกัด สนใจในกลุ่มของตนเอง สนใจในเรื่องราวของตนเอง และมองสิ่งที่นอกเหนือจากกลุ่มของตนเป็น "เรื่องอื่น"

เมื่อสังคมไทยขาดพลังนักศึกษา ที่ควรจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่มีความรับผิดชอบ สังคมไทยจึงเข้าสู่สภาวะการขาดซึ่ง "จิตสำนึกทางการเมือง" อย่างสมบูรณ์แบบ

นี่คือส่วนหนึ่งของบทความ ที่ผมเห็นด้วย ผมไม่ได้บอกว่าตัวเองดีหรือมีความรุ้ความสนใจมากกว่าคนอื่นแต่ ในตอนที่ผม รู้ว่าตัวเอง ได้อยู่ในธรรมศาตร์ ความคาดหวังคือ สังคม ที่ ไม่ต้องถึงขนาดจะ บ้าการเมืองจ๋า แต่สิ่งที่ได้เรียนรู้มาคือ นักศึกษา สมัยนี้ น้อยคนมากที่จะสนใจและเห็นเรื่องราวบ้านเมืองเป็นสิ่งสำคัญ คนที่สนใจก็มีบ้างแต่น้อยมาก

น้อยใจเหลือเกิน... ที่เพื่อนคนนึงบอกว่า อ่านร่างรัฐธรรมนูญ ทำไม ดูข่าวทำไม ไร้สาระ ดูaf ดีกว่า เฮ้อ สงสาร คนเดือนตุลา และ ประวัติศาตร์ ที่ รุ่นเก่าๆสร้างมา

ถ้าวันใด นักการเมืองชั่วช้า ครองอำนาจบ้านเมืองอีก ก็คงจะมีแต่ นักวิชาการนั่งด่า และ สุดท้าย ทหารก็จะ รัฐประหารอีก คราว..