ดวงใจนี้มีแต่ปีศาจแดง...Manchester United

จริงๆแล้วไม่อยากเขียนถึงสโมสรฟุตบอลทีมที่ผมโปรดที่สุดเท่าไรนักเพราะทราบว่า ในโอเคเนชั่นนี้มีพลพรรคหงส์แดง อยู่มากหรืออาจมากกว่าพลพรรคปีศาจแดงด้วยซ้ำ แต่ถ้าไม่เขียนเลยก็คงไม่มีใครรู้ว่า ทำไมผมถึงเป็นแฟนเหนียวแน่นของ ปีศาจแดงมานานถึง 30 ปี

เริ่มจากสมัยเรียนอยู่ชั้นประถมปีที่ 4 ซึ่งเด็กในสมัยนั้นมักไปเตะบอลตามซอยหรือข้างถนน เพื่อนรุ่นพี่ที่ชอบดูฟุตบอลเอาชื่อสโมสรฟุตบอลอังกฤษมาให้เลือกเพื่อจะตรวจดูผลฟุตบอลทุกอาทิตย์จากหนังสือพิมพ์มาเกทับกันสนุกสนานตามประสาเด็ก เนื่องจากในสมัยนั้นยังไม่มีการถ่ายทอดสด จะมีก็แต่นัดชิง F.A Cup ที่ถ่ายทอดสดให้ชม สโมสรแรกที่ผมเลือกไม่ใช่ Manchester United แต่กลับเป็นสโมสรยูงทอง หรือ Leeds United ซึ่งสมัยนั้นดาราชูโรงคือ อลัน คร๊าก และไอ้หลอ โจ จอร์แดน ก่อนที่จะย้ายมาเป็นผู้เล่นของปีศาจแดง ในปีค.ศ 1971-1972 ผมว่าไม่มีใครทำผลงานได้ดีเท่าทีมยูงทอง ไม่นับทีม Liver Pool

แล้วทำไมผมถึงหันมาเป็นแฟนของปีศาจแดง เพราะในปี1973-1974 ทีมยูงทองอยู่ในช่วงขาลงจำได้ว่า ตกลงไปเล่น Division 2 และผมได้มีโอกาสชมศึกแดงเดือดระหว่าง Manchester United กับ Liver Pool จำไม่ได้หรอกว่า ใครแพ้ใครชนะ แต่ที่รู้ๆคือ Liver Pool ต่อบอลกันเป็นจักรกล จนได้ฉายานามว่า Red Machine ในสมัยนั้นก็มี เอ็มลิม ฮิวส์ เป็นกัปตันทีม คนอื่นก็ ฟิล นีล,สตีฟ ไฮเวย์ ที่ยังจำได้ ส่วนฝั่ง Man United มี มาร์ติน บัคคัล เป็นกัปตันทีม ตามด้วย สจ๊วต เพียร์สัน, ลู มาคาริ, ไปรอีน กรีนฮอฟ, จิมมี่ กรีนฮอฟ,แซมมี่ แมคอินรอย สองทีมเล่นได้สูสีพอๆกัน แต่ที่ผมติดใจทีมปีศาจแดง เพราะเล่นได้เป็นธรรมชาติ มีผิดพลาดบ้างแต่เร้าใจและต่อกรกับหงส์แดงได้มันส์จริงๆ จริงๆแล้วผมชอบบอลรองเลยเลือกทีมปีศาจแดงเป็นทีมประจำใจตั้งแต่นั้นมา

ผมไม่ได้ทันดูยุครุ่งเรืองของปีศาจแดงในสมัยท่าน Sir Matt Busby ในปี 1945-1969 เหมือนที่ผมไม่ทันยุคของ The Beatles แต่ผมก็ชอบ John Lennon เป็นชีวิตจิตใจมากกว่า Paul McCartney แต่ผมก็ได้ยินการเล่าขานของ Busby’s babe ตำนานของทีมไม่ว่าจะเป็น ดันแคน เอ็ดเวิร์ด, เซอร์ บ๊อบบี้ ชาร์ลตัน, ยอร์จ เบสต์, เดนนิส ลอว์ จากหนังสือและการเล่าของเพื่อนรุ่นพี่

ในฃ่วงปี 1969-1986 มีการหมุนเวียนเปลี่ยนผู้จัดการทีมตลอดเวลาเริ่มจาก วิฟ แมคกิวเนส, แฟรงค์ โอนีล, ทอมมี่ โดเคอร์ตี้, เดฟ เซกซ์ตัน จนมาถึง รอย แอคคินสัน ซึ่งเป็นผู้ดึงเอาไบรอัน ร็อบสันมาจากทีมเวสต์บรอมวิช รวมถึงกอร์ดอน สตรัคคั่น และเจสเปอร์ โอลเซ่น และมีเด็กสร้างของทีมเองคือ มาร์ค ฮิวจ์ และ นอร์แมน ไวท์ไซด์ ที่ขึ้นมาจากทีมเยาวชน แต่ยังประสพความสำเร้จไม่เป็นกอบเป็นกำ คงได้ยลโฉมแต่ถ้วย F.A Cup เท่านั้น

จนมาถึงปี 1986 เมื่อท่าน Sir Alex Ferguson เข้ามาเป็นผู้จัดการทีมและนำเกียรติประวัติมากมายมาสู่ทีม ท่านเซอร์เกือบถูกปลดจากผู้จัดการทีมแล้วในปี1989 พอดีได้ถ้วย F.A Cup ช่วยไว้ นักเตะคนแรกที่ท่านเซอร์ ซื้อมาถ้าผมจำไม่ผิด รอย คีน จากทีม น๊อตติ้งแฮม ฟอเรสต์ คนที่เล่นบอลด้วยสัญชาตญาณและเป็นตัวจักรที่ทำให้ทีมประสพความสำเร็จ แต่คนที่ท่านเซอร์ซื้อมาทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในทีมจริงๆ คือ เอริค คันโตน่า ศิลปินลูกหนังซึ่งย้ายมาจากทีม Leeds United ทีมที่ผมเคยชอบในปี 1992 และปีนั้น Man United ก็ได้แชมป์ Division 1ทันทีหลังจากที่รอคอยมานานถึง 25 ปี และก่อนที่จะเปลี่ยนมาเป็น Premier League ในเวลาต่อมา หลังจากนั้นความสำเร็จก็เข้ามาสู่ทีมเป็นเนืองๆ เปิดศักราชของผีแดงครองเมือง

ความสำเร็จของท่าน Sir Alex Ferguson และทีม Manchester United ที่ได้มาในยุคปัจจุบันประกอบด้วย

Division 1 และ Premier League 9 สมัย ในปี1993, 1994, 1996, 1997, 1999, 2000, 2001, 2003 ,2007

F.A Cup 5 สมัย ในปี 1990, 1994, 1996, 1999, 2004  

League Cup 2 สมัย ในปี 1992, 2006

UEFA Champions League 1 สมัย ในปี 1998-1999

UEFA Cup Winner Cup 1 สมัย ในปี 1991

Intercontinental Cup 1 สมัย ในปี 1999

European Super Cup 1 สมัย ในปี 1991

FA Charity Shield/Community Shields 7 สมัย ในปี 1990, 1993, 1994, 1996, 1997, 2003, 2007

ได้ Double Champ 2 สมัย ในปี 1993-1994, 1994-1995

ได้ Triple Champ 1สมัย ในปี 1998-1999

ที่นำมาเล่าไม่ใช่เพื่อจะทับถมพลพรรคหงส์แดง แต่ที่อยากบอกกล่าว คือ ปรัชญาในการทำทีม ชาวหงส์แดงมีคำขวัญว่า “Your never walk alone”และเป็นเพลงประจำทีม แต่ชาวปีศาจแดงก็มีคำขวัญเหมือนกัน คือ “Never say die” ปรัชญานี้เอาไปใช้กับชีวิตประจำวันได้และใช้ได้ดีซะด้วย ทุกครั้งที่ดูทีม Man United ลงเตะถ้ายังไม่หมดเวลาห้ามลุกหนีไม่ไหน เพราะจะมีปาฎิหารย์ให้ดูอยู่เนืองๆ ปาฎิหารย์ที่ไม่ได้เกิดจากเทพยาฟ้าดินบันดาล แต่ปาฎิหารย์ที่เกิดจากการฝึกฝน ปาฎิหารย์ที่มีการอบรมสั่งสอนกันมาตั้งแต่สมัยยุคท่าน Sir Matt Busby ไม่ให้เป็นพวกยอมแพ้อะไรง่ายๆ และรู้จักจับและปรับจังหวะในการรอรับและการเข้าทำ ไม่ว่าจะเป็น Man United ในยุคสมัยไหน ตั้งแต่ลูกเหล่าเอี๋ยของ มาร์จ ฮิวส์ ลูกยิงของเอริค คันโตนา แอนดี้ โคล มาถึงโอเล่ กุนนาร์ โซลชา รุด ฟาน นิสเตอรอย จนถึงสามประสานปัจจุบัน เวยน์ รูนนี่ย์ โรนันโด้ และ เตเวช

อีกปรัชญาหนึ่งคือ เป็นทีมที่เล่นเกมส์รุก สมัยก่อนตอนที่Man United ยังไม่ประสพความสำเร็จเหมือนในยุคปัจจุบันนี้ Man United ลงเตะแพ้ชนะไม่ว่า ขอบุกเอาใจคนดูก่อน ดังนั้น Man United จึงมีแฟนๆที่ชอบดูบอลสนุกอยู่ทั่วโลก ไม่น้อยหน้าแฟนของ Liver Pool และตอนนี้เผลอๆจะมากกว่าซะด้วย

มันเป็นสุขใจที่ได้เขียนถึงสโมสรฟุตบอลที่ตัวเองรักและหลงไหลมาถึง 30 ปีมันเหมือนความรักที่มีให้แล้วก็ไม่คิดจะเปลี่ยนใจ และที่สำคัญเธอก็เปลี่ยนใจไม่ได้ด้วย ไม่เหมือนความรักของหนุ่มสาวที่เปลี่ยนใจได้ตามกาลเวลา แล้วเพือนๆโอเคเนชั่นละครับมีทีมโปรดอยู่ในดวงใจ ให้ผมมาเกทับปลั๊บแหลกไหม...

***