| << | มกราคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | ||
พิมพ์หน้านี้
|
ด้วยเหตุที่ผมต้องจูงจักรยาน..เรื่องนี้เพื่อคุณเรือรบเมืองมั่น จริงๆผมเข้าไปใส่ความคิดเห็นในบ้านคุณ เสือจุ่น มั้งครับ แล้วพอดีคุณเรือรบเมืองมั่นคงเข้าไปเยี่ยมชมบ้านคุณเสือจุ่นพอดี เลยทราบความจริงว่า ผมขี่จักรยานไม่เป็น แล้วแวะมาบอกกล่าวในลักษณะแซวผมหน่อย พอดีใกล้จะหมดอาทิตย์แล้วยังคิด Entry ใหม่ไม่ออก เรื่องนี้เลยเขียนให้คุณเรือรบตรวจการบ้านเลยดีกว่า เพราะเรื่องมันยาวครับย้อนไปถึงสมัยผมเรียนชั้นประถมศึกษาปี่ที่ 6 ก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์ 14 ตุลาคมวันมหาวิปโยคสัก 9 เดือน
สมัยนั้นตอนเด็กๆอายุสัก 10 ขวบจะได้มั้งผมมักตามเด็กรุ่นพี่ข้างบ้านผมไปเที่ยว และกลับมาบ้านทีไรมักโดนแม่ตีทุกที เพราะมักจะกลับบ้านหลัง 6 โมงเย็น ซึ่งแม่บังคับไว้ห้ามไปเที่ยวเล่นและกลับบ้านหลัง 5 โมงเย็น เพื่อนรุ่นพี่ๆแต่ละคนนี้ส่วนมากมักจะพาผมไปเตะฟุตบอลตามซอย หรือไม่ก็ข้างถนน และบางทีก็พาผมไปเตะฟุตบอลไกลถึง กรมทหาราบที่ 11 ตรงข้ามสะพานเกศโกมล หรือไม่ก็แถววัดน้อยนพคุณ ซึ่งการไปแต่ละทีบางครั้งก็เดินไป บางครั้งก็เหนื่อยและหารถจักรยานขี่ตามกันไป ซึ่งสมัยก่อนผมขี่จักรยานไม่เป็น แต่เป็นจอมซ้อนท้ายรถจักรยานที่ดีที่สุดตั้งแต่เพื่อนผมเคยมีมา เพราะตัวเล็กและน้ำหนาเบา จนกระทั่งเมื่อซ้อนจักรยานเป็นนานเข้า ก็เกิดความอยากตามประสาเด็กที่อยากขี่จักรยานเป็นซึ่งเห็นคนที่ขี่เป็นแล้วดูเท่ห์ไม่เบา แถมยังยกล้อได้อีกต่างหาก ความใฝ่ฝันนี้ผมเลยเอาไปบอกเพื่อนรุ่นพี่ ซึ่งเขาตกลงที่จะสอนให้ โดยสมัยก่อนที่วัดน้อยนพคุณมีที่เช่ารถจักรยานให้ขับเล่น ชั่วโมงละ 5 บาทมั้งถ้าจำไม่ผิด วันที่จะหัดขับจักรยานนั้นเป็นวันเสาร์ซึ่งเป็นวันหยุดเรียน ผมกับรุ่นพี่ก็นัดกันไปตั้งแต่บ่ายสองโมง วันที่ไปถึงจักรยานที่เขาให้เช่าเหลืออยู่ไม่กี่คัน และมีคันที่ผมขี่ถึงอยู่คันเดียว ซึ่งดีที่สุดสำหรับวันนั้น แต่ไอ้บันไดจักรยานตรงที่วางขาที่มียางรองสำหรับวางขา ด้านซ้ายยังมีอยู่ แต่ด้านขวามันอันตรธานหายไปหรือแต่แกนเหล็ก ซึ่งคนอื่นเอาไปขับและครูดกับถนนจนดูเหมือนเหล็กขูดชาร์ป วันนั้นไหนๆก็ตั้งใจมาหัดจักรยานแล้ว และเพื่อนรุ่นพี่ก็ยุเลยเลือกเช่าจักรยานคันนี้มาหัดขับ หลังจากนั้นเพื่อนรุ่นพี่ผมก็ขี่จักรยานพาผมซ้อนไปหาลานกว้างๆเพื่อจะหัดขี่จักรยาน แรกๆพี่เขาก็ให้ผมหัดนั่งขับและแกก็ประคองรถไว้อยู่ด้านหลัง ไอ้ตัวผมไม่เคยก็เบี้ยวไปเบี้ยวมา จนกระทั่งพี่เห็นว่า ผมเริ่มขี่จักรยานโดยมีแกจับอยู่อานด้านหลังเห็นทีท่าผมพอไปได้ แกก็เริ่มจับปล่อยๆโดยผมไม่รู้ตัว แล้วพี่ก็บอกว่าผมเริ่มเป็นแล้ว ทั้งยังบอกให้ผมถีบเร็วขึ้น ด้วยความมั่นใจผมเลยก้มหน้าก้มตาถีบ สักพักเพื่อนรุ่นพี่ผมแกปล่อยจักรยานและเหมือนมีแรงส่ง ผมหันมาดูแกไม่ได้จับจักรยานแล้ว ด้วยความตกใจผมก็ล้มไปกับจักรยาน แทนที่จะเจ็บตัวนิดหน่อย กลายเป็นว่า ไอ้แกนบันไดจักรยานด้านขวามันที่เป็นเหมือนเหล้กขูดชาร์ปมันดันเสียบแทงเข้าไปตรงลำแข็งขวาของผม เกือบทะลุโดยอ้อมกระดูกไป แล้วก็มีเลือดของผมและไขมันย้อยออกมาจากแผล คราวนี้ผมก็เลยแหกปากร้องไห้เลย รุ่นพี่ผมเห็นไม่ได้การก็เลยเรียกสามล้อพาตัวผมส่งโรงพยาบาลวชิรพยาบาล ตึกอุบัติเหตุ โรงพยาบาลนี้ก็มีประวัติศาสตร์กับผมเหลือเกิน สมัยเด็กๆเข้าโรงพยาบาลนี้เป็นว่าเล่นเจาะจงเฉพาะตึกอุบัติเหตุซะด้วย หลังจากรอคิวหมอเพื่อจะมาทำแผลให้ผม สักประมาณเกือบครึ่งชั่วโมงเห็นจะได้รวมทั้งเวลาที่เกิดเหตุแล้วชั่วโมงกว่าเข้าไปแล้ว ผมกำลังจะเข้าห้องเย็บแผล ทันใดนั้นมีบุรุษพยาบาลลากเตียงมาอีกเตียงมีเด็กอายุสัก 7-8ปีเห็นจะได้นอนอยู่ พยาบาลเข้ามาบอกผมว่ารอก่อน เพราะเด็กคนนั้นเจ็บมากกว่าผม สงสัยเขาซนกว่าผม เพราะเขาไปว่ายน้ำที่ปากคลองตลาดไปดำน้ำเจอเข้ากับใบพัดเรือหางยาวเข้าเต็มหน้า หน้าแหว่งไปซีก ตอนผมเดินเข้าไปดูหน้าและตัวเด็กคนนี้ซีดเขียว แต่ผมไม่เห็นเลือด เลยบอกพยาบาลไปว่า ผมรอได้ทั้งที่เจ็บก็เจ็บแต่หายร้องไห้แล้ว เพราะเจอคนที่เจ็บกว่า แต่ยังสะอึกสะอื้นเพราะกลัวแม่ตี กว่าจะทำแผลเสร็จกลับบ้านได้ปาเข้าไปทุ่มกว่าๆ แต่ผมยังห่วงว่าเด็กคนนั้นน่าจะไม่รอด นี่คือประสพการณ์ของการขี่จักรยานไม่เป็นของผม แล้วแม่ก็คุมเข้มผม ไม่ยอมให้ผมไปซนและหัดอีก แต่จริงๆแล้วผมยังสยองเมื่อคิดถึงหน้าเด็กคนนั้น ไม่รู้เขยกไปดูทำไม ผมมามีโอกาสหัดจักรยานอีกครั้งตอนมัธยมศึกษาปีที่ 3 ตอนปลาย ตอนนี้หัดด้วยตัวเองค่อยๆเตาะแตะไปโดยมีเพื่อนร่วมชั้นสอนจนเกือบจะเป็น แต่ไม่มีเวลาฝึกต่อจึงยังขี่ไม่ได้อยู่ดี ในช่วงที่ผมฝึกช่วงนั้นมีเพลงที่มากลับลมหนาวในสมัยนั้นที่อยากฝากให้คุณเรือรบฟัง เป็นเพลง Style Gospel ของคณะ Blue Magic ก่อนที่เหตุการณ์ 6 ตุลาทมิฬจะเกิด โดยคนที่ปลุกระดมมวลชนฝ่ายขวาที่มาพิฆาตฝ่ายซ้าย คือคนที่คาดว่า จะเป็นนายกรัฐมนตรีคนปัจจุบัน แล้วไม่รู้ปัจจุบันทั้งสองฝ่ายมาสุมหัวรวมอยู่ในคอกเดียวกันได้ยังไง หรือ อุตมการณ์แพ้อำนาจเงินตรา สะไม่รู้ เขียนไปเขียนมาแถไปกระแนะกระแนการเมืองจนได้ ยังไงผมฝากเพลงนี้ที่ผมชอบให้คุณเรือรบ และ ชาวโอเคเนชั่น รุ่นหลังๆที่เกิดไม่ทันผมได้รับฟังเพลงดีๆกันครับ.... ***
|