สมรภูมิรบที่หมู่บ้านซาเจียปัง

หลังจากที่นำไปชม Museum of Revolution ที่ ซาเจียปัง ณ.เมืองฉางสู วันนี้เรามาดูสภาพหมู่บ้านซาเจียปัง ที่ถูกสร้างขึ้นใหม่ให้เป็น อนุสรณ์สถาน ของการรบในครั้งนั้น

อย่างที่เคยเล่า หมู่บ้านนี้ใกล้ทะเลสาปหยางเฉิง หมู่บ้านนี้จึงล้อมรอบไปด้วยห้วย หนอง คลอง บึง และมีป่าต้นอ้อริมน้ำใกล้ๆหมูบ้านสูงท่วมหัว ซึ่งเหมาะเป็นที่หลบซ่อนของชาวบ้านและทหารกองโจรของคนจีน เมื่อต้องสู้รบต่อต้านการรุกของกองทัพญี่ปุ่น

54

ผมเดินทางไปถึงท่าเรือในอนุสรณ์สถานที่สร้างขึ้นเป็นที่รำลึกในเหตุการณ์ครั้งนี้ เพื่อนั่งเรือข้ามทะเลสาปไปยังหมู่บ้านซาเจียปัง เรือที่จอดคือเรือของพิพิธภัณฑ์ที่ให้เช่าเหมาลำไปดูสภาพของหมู่บ้านและสถานที่ที่เคยเป็นสมรภูมิของการรบ จะเห็นเรือมีหลากหลายให้เลือกนั่ง ค่าเช่าเหมาลำเรือ 100 หยวนต่อลำไปและกลับ

55

อีกมุมหนึ่งของท่าเรือจะเห็นเรือจอดเรียงรายอยู่ ที่เห็นหมู่อาคารที่อยู่ไกลๆ คือ หมู่บ้านซาเจียปัง ที่อยู่อีกฟากหนึ่งของทะเลสาป

53

เราเลือกเรือประเภทนี้ที่ทำด้วยไม้ไผ่คล้ายๆแพ เพื่อพาเราไป หมู่บ้านซาเจียปัง พอลงไปบนเรือจริงๆ จึงพบว่า ทุ่นที่ใช้ยึดแพไม้ไผ่ด้านล่างให้ลอยน้ำไม่ได้ทำด้วยไม้ไผ่ทั้งหมด แต่มีโฟมขนาดใหญ่เป็นทุ่นและตกแต่งด้วยไม้ไผ่

59

เรือแพพาเรามาชมสมรภูมิรบริมน้ำก่อนซึ่งเป็นที่ราบทุ่งนาริมน้ำทั่วๆไป จากนั้นก็พาเรามาชมบ้านของ ซาไหน่ไหน่ ที่สร้างขึ้นใหม่ ที่เห็นเป็นโรงจอดเรือ ใช้ต้นฟางบุผนังและทำหลังคา ทำให้ผมนึกไปถึงสภาพบ้านสวนของยายผมที่อำเภอ บางบัวทอง จังหวัด นนทบุรี เมื่อ 30 ปีก่อน ซึ่งเป็นดงคนจีนที่ทำสวนทำไร่ สภาพและการก่อสร้างก็ไม่แตกต่างกัน

60

บ้านของ ซาไหน่ไหน่ สภาพไม่แตกต่างไปจากบ้านของคนจีนในชนบททั่วๆไป ซึ่งในปัจจุบันนี้ในประเทศจีนก็หาดูได้ยาก เพราะเดี๋ยวนี้ชาวบ้านหันมาสร้างบ้านก่ออิฐถือปูนกัน และบางหลังผนังบุด้วยกระเบื้องเซรามิค

61

จากนั้นเราก็เดินทางข้ามทะเลสาปเพื่อไปเยี่ยมชม หมู่บ้านซาเจียปัง ซึ่งอยู่อีกด้านหนึ่งของ บ้านของ ซาไหน่ไหน่ เช่นเดียวกัน

62

ป้อมปราการของ หมู่บ้านซาเจียปัง ถ่ายจากทะเลสาปซึ่งเป็นเส้นทางที่กองทัพญี่ปุ่นเข้าตีหมู่บ้าน

66

สภาพบ้านและป้อมปราการริมน้ำ หมู่บ้านนี้มีการค้าทุกอย่างในหมู่บ้านเบ็ดเสร็จครบวงจร

67

สภาพหมู่บ้านริมทะเลสาป ที่เห็นเป็นเรือนไม้เข้าใจว่า เป็นโรงงานทำเครื่องเซรามิค

68

ระหัดวิดน้ำของคนจีนในสมัยโบราณซึ่งอยู่ติดกับท่าเทียบเรือของหมู่บ้าน

69

ศาลาพักของคนที่มารอเรือหรือทำกิจกรรมริมน้ำ

70

โรงน้ำชาริมทะเลสาป ปัจจุบันเป็นที่พักทานน้ำชาของคนมาเที่ยว

73

สภาพภายในโรงน้ำชา โต๊ะและเก้าอี้ยังคงอนุรักษ์ไว้เหมือนเดิม

74

โรงครัวและเตาไฟแบบจีนของโรงน้ำชา ซึ่งใช้แกลบและถ่านเป็นเชื้อเพลิง บ้านไทยตามชนบทเมื่อ 30 ปีก่อนก็เคยมีใช้

79

อีกมุมหนึ่งของโรงน้ำชา ผมเข้าใจว่า สมัยก่อนเปิดเป็นห้องพักให้ผู้ผ่านทางในสมัยอดีตได้เช่าพักผ่อน

80

อีกมุมหนึ่งของโรงน้ำชา ด้านซ้ายจะเป็นที่ขายน้ำชา

81

บ้านหลังนี้เป็นบ้านของคหบดีชาวจีน ซึ่งกองทัพญี่ปุ่นยึดหมู่บ้านนี้ได้ ได้ใช้บ้านหลังนี้เป็นที่บัญชาการการรบ  และควบคุมและทรมานชาวจีนที่ต่อต้านกองทัพญี่ปุ่น

85

ภายในบ้านของคหบดีแห่งนี้ มีอักษร “ฟู่” 福 ซึ่งหมายถึง โชคลาภ อยู่ภายในบ้าน

86

ภายในบ้านของคหบดี ตรงกลางติดป้ายอักษร Double Happiness ไว้ใจกลางห้องโถงของตัวบ้าน

87

ประตูข้างภายในบ้านคหบดีที่นำไปสู่โรงเลี้ยงม้า ที่ทหารญี่ปุ่นใช้เป็นที่ทรมานนักโทษชาวจีน

88

ออกมาสู่ถนนด้านนอกหน้าบ้านคหบดีที่ทอดไปสู่ทะเลสาป

89

ร้านค้าประจำหมู่บ้าน และทางที่ทอดออกไปยังนอกหมู่บ้าน

90

ร้านค้าอีกด้านหนึ่ง ที่ต่อเป็นรูปตัว L ของรูปด้านบน

91

โรงงิ้วประจำหมู่บ้าน และใช้เป็นศาลาประชาคมที่ชุมนุมกันเมื่อมีประกาศจากราชการต่างๆ

92

ทางเดินไปสู่ป้อมปราการและประตูทางเข้าหมู่บ้าน

93

ถัดจากภาพด้านบน มาสัก 5 เมตร เป็นบ้านที่สร้างอยู่ริมคลองทั้งสองฟาก

95

ภาพนี้มองย้อนจากโรงงิ้ว จะเห็นทะเลสาป ด้านซ้ายมือเป็นโรงงานทำเครื่องเซรามิค

00

ป้อมปราการ กำแพงเมือง และประตูทางเข้าหมู่บ้าน ถ่ายจากภายในหมู่บ้านออกไป

01

ภาพนี้เดินอ้อมประตูเมืองเพื่อออกไปทางด้านทะเลสาป

02

ทางเดินใต้อาคารริมแม่น้ำ ตามแบบจีนๆ

03

สะพานข้ามคลองที่น้ำไหลมาจากทะเลสาป

04

มุมหนึ่งของบ้านริมแม่น้ำ ด้านหลังคือกำแพงหมู่บ้าน

05

ป้อมปราการริมทะเลสาป ถ่ายจากภายในหมู่บ้านออกสู่ทะเลสาป

06

มุมนี้ถ่ายจากชานบ้านมองออกไปยังระหัดวิดน้ำของหมู่บ้านริมทะเลสาป

07

อาคารบ้านเรือนริมน้ำของ หมู่บ้านซาเจียปัง

08

อีกมุมหนึ่งเมื่อมองย้อนกลับไปทางกำแพงเมือง

10

กลับมายังที่เดิมตรงลานโรงงิ้ว แต่ถ่ายภาพอาคารริมน้ำจากอีกมุมหนึ่ง

12

ถ่ายภาพบ้านเพื่อให้เห็นสถาปัตยกรรมแบบจีนอย่างชัดๆ พร้อมลวดลายตกแต่งบ้านและหน้าต่าง

13

โรงรับแลกเปลี่ยนเงิน หรือ ธนาคารประจำหมู่บ้าน

14

เดินออกมาสู่ศาลาพักคอยที่อยู่ใกล้กับทะเลสาป

17

บรรยากาศของหมู่บ้านริมทะเลสาปในยามสี่โมงเย็น

22

อีกมุมหนึ่งหมู่บ้านริมทะเลสาปของบรรยากาศตอนสี่โมงเย็น

21

ระหัดวิดน้ำ ซึ่งคงใช้ไม่ได้แล้ว แต่สร้างเป็นอีกหนึ่ง Land Mark ของหมู่บ้าน

19

ท่าเทียบเรือของหมู่บ้านที่ยื่นออกไปสู่ทะเลสาป

25

แล้วเราก็เดินทางออกจาก หมู่บ้านซาเจียปัง เพื่อกลับเมือง เซี่ยงไฮ้

31

และนี้คือดงต้นอ้อ ผมไม่รู้เรียกถูกไหม ถ้าไม่ถูกแก้ให้ด้วยนะครับ ซึ่งชาวบ้านใช้เป็นที่หลบซ่อนตัวเมื่อกองทัพญี่ปุ่นรุกราน ในราวเดือนกันยายน ต้นไม้นี้จะเจริญสูงท่วมหัว

ผมลืมบอกไปว่า ฤดูการที่เหมาะมาเที่ยวที่นี่น่าจะเป็นเดือนตุลาคม และพฤศจิกายน เพราะเมื่อท่องเที่ยวที่หมู่บ้านซาเจียปัง เรียบร้อยแล้ว คุณจะได้หาโอกาสมาลิ้มชิมรส ปูขน เพราะแถวย่าน หมู่บ้านซาเจียปัง และเมือง ฉางสู เป็นแหล่งเพาะเลี้ยงปูขน รายใหญ่ที่ป้อนเข้าสู่ตลาดเมือง เซี่ยงไฮ้ ซึ่งปูขน ถ้าคุณทานอยู่ที่ประเทศไทย ราคาผมว่า ตกตัวละประมาณ 700-800 บาท ยังไงถ้ามาที่นี่แล้วลองมาแวะชิมปูขนของเขาหน่อย เพราะในเซี่ยงไฮ้ถ้าคุณกินตกประมาณตัวละ 20 หยวนขึ้นไป

เป็นอันว่า จบสมรภูมิรบซาเจียปัง เพียงเท่านี้ แล้วผมจะพยายามนำเรื่องดีๆในประเทศจีนมานำเสนออีกครับ....