ตอนเรียนมหาลัย ชีวิตวันๆ ก็มีแต่เรียน(หนัก) กิน เที่ยว เล่น ไปวันๆตามผสาเด็กที่ยังไม่รู้จักคำว่าทำงาน ในใจตอนนั้นไม่คิดหรอกค่ะ ว่าจบมาจะต้องทำงาน คิดแต่ว่าเอาตัวเองให้รอด เรียนให้จบเป็นพอ พอถึงเวลาใกล้จะจบเพื่อนๆ ดิฉันก็ชักชวนกันไปสมัครงานกัน โดยเฉพาะงานโรงงานเนี่ย มารับสมัครกันถึงที่ แต่ดิฉันเป็นคนเดียวเลยที่ไม่เขียนใบสมัครส่งไป ก็ไม่รู้สิว่าทำไม ยังไม่อยากทำงานนี่ ไม่เอาๆ (จริงๆแล้วเป็นตัวอย่างที่ไม่ควรนะคะ น้องๆที่อ่านควรสมัครค่ะ อย่างปล่อยโอกาสให้หลุดลอยไปค่ะ)

หลังจากที่เรียนจบเพียงแค่วันเดียว ครอบครัวดิฉันก็มีเรื่องวุ่นวายและน่าเศร้าเป็นยิ่งนัก มันเลยทำให้ดิฉันตัดสินใจที่จะอยู่ที่บ้าน ถ้าจะทำงานก็หางานทำใกล้ๆ ไม่ไปไหนไกล อยากดูแลจิตใจของคนในบ้านก่อน ไม่อยากทิ้งให้คนในบ้านอยู่กับความโศกเศร้าเพียงลำพัง ตอนนั้นดิฉันเลยไปลองสมัครสอบเรียนต่อไว้สองคณะ คณะแรกหวังมากเลย อยากเข้า อยากเรียน แต่สุดท้ายสอบไม่ติด เลยไปสอบกับคณะที่สองอย่างชิลๆ ไม่คิดว่าจะได้ ไม่คิดว่าจะติด แต่สุดท้าย คณะที่สองนี้ก็ให้โอกาสดิฉันได้เรียนต่อ และเปิดโอกาสให้ดิฉันพบเจอกับเรื่องใหม่ๆ และโลกที่กว้างใหญ่อย่างที่ไม่เคยได้รู้ได้เห็นมาก่อน ดิฉันใช้เวลาปีกว่าๆ ก็สำเร็จการศึกษา จะรับปริญญาอีกครั้งในปีหน้า (24 ม.ค.51)

หลังจากเรียนจบ ดิฉันก็สังเกตเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับชีวิตอย่างมากมาย จากเมื่อก่อนออกบ้านมันทุกวัน ไม่เคยอยู่ติดบ้านเลย แต่พอเรียนจบชีวิตมันเงียบเหงาลงอย่างเห็นได้ชัด ไม่ค่อยได้ออกบ้านเหมือนเมื่อก่อน แล้วยิ่งบ้านดิฉันอยู่ในเขาในดอย ห่างไกลแสงสีเสียงแล้ว โอ้โห ตอนแรกเกือบอยู่ไม่ได้ "ทั้งๆที่มันเป็นบ้านของชั้นนะเนี่ย" แต่บางครั้งก็ดีค่ะ ที่มีคนมารับไปเที่ยว ไปกินข้าว ไปดูหนังบ้าง เลยพอบรรเทาได้บ้าง

จากนั้นดิฉันก็บอกกับตัวเองว่า "เฮ้ย แกจะอยู่บ้านเฉยๆ ไม่ได้นะเว้ย แกต้อง!! ทำงาน" ตอนแรกก็โอเค ได้ๆ ทำงาน แต่เอ ช้านจะทำงานไรดีอ่ะ นึกไปนึกมา ก็ยังนึกไม่ออก จนกระทั่งวันหนึ่งกำลังหางานในเน็ต ไปเจ๊อะกับเว็บหนึ่งโดยบังเอิญ เป็นเวปที่เกี่ยวกับงานที่เกี่ยวข้องกับสายการบิน อ่านไปอ่านมา เพลินมาก แล้วก็ติดมากช่วงแรกๆ และแล้วก็ได้ข้อสรุปเป็นของตัวเอง แล้วว่า "ชั้นจะบิน"

หลังจากที่ตัดสินใจแบนเข็มชิวิตตัวเอง มาอยู่ในเส้นทางการบิน ก็รู้ซึ้งเลยค่ะ ว่ามันไม่ได้ง่าย ๆเพียงแค่ว่า เอาหน้างามๆ เดินเข้าไปสมัครแล้วจะได้เลย  ก็มันไม่ใช่อย่างน่ะสิ ดิฉันถึงต้องลงทุน ลงแรง ไปเข้าคอร์สเพื่อเตรียมตัวสมัครงานนี้โดยเฉพาะ (จริงๆบางคนไม่ต้องเรียนก็ได้ค่ะ แต่ดิฉันมันม่ใช่อย่างนั้นหน่ะสิ)

ที่ๆดิฉันไปเรียน ก็ไม่ได้หรูหรา ไฮโซ มากมายไรหรอกค่ะ ที่เรียนก็อยู่กันเหมือนครอบครัวมากกว่า คุณครูก็น่ารัก สอนสนุกดี หลักใหญ่ๆของที่ดิฉันเรียนก็จะเกี่ยวกับ TOEIC , Interview, make up ประมาณว่าจบมาก็จะทำให้คุณสามารถออกไปสมัครงานได้อย่างมั่นใจ แต่เค้าก็ไม่ได้รับประกันนะ ว่าคุณเรียนที่นี่คุณจะได้งาน ซึ่งนี้ดิฉันก็ไม่ได้เครียดอะไร เพราะดิฉันคิดว่ามันอยู่ที่ดวงมากกว่า...

ระหว่างเรียนที่ ALC ดิฉันก็เตรียมตัวไปพลางๆค่ะ ไม่ว่าจะเป็นสูท รองเท้า กระเป๋า make up ฯลฯ ก็ค่อยๆทะยอยซื้อ ทะยอยเก็บตั้งกันไป เพราะต้องใช้เงินไม่ใช่น้อยเลยนะคะกับเรื่องพวกนี้ และแล้วก่อนเรียนจบได้ไม่นาน ดิฉันก็มีโอกาส ได้ลองสนามเป็นครั้งแรก โดยคำแนะนำแกมบังคับจากคุณครู และต่อจากนั้นเรื่อยมาดิฉันก็เริ่มปักกล้าขาแข็ง อยากลองที่จะไปสมัครด้วยตนเองแล้วหล่ะ

เอาเป็นว่าจะลองสิสต์คร่าวๆละกันว่าตั้งแต่เริ่มจนถึงปัจุจัน ดิฉันสมัครไปกี่ที่แล้ว (ก็ยังไม่เคยนับสักที)

1.จำได้คร่าวๆ ประมาณต้นเดือนมิถุนายน เป็นการสมัครครั้งแรกกับสายการบินตะวันออกกลางอันโด่งดัง หลายๆคนคงจะรู้จัก ซึ่งเค้ามารับสมัครกันถึงที่ ที่เชียงใหม่ ตั้งหน้า แต่งตัว ทำผม ออกบ้านไปพร้อมกับความมั่นใจ ผลปรากฎว่าตกรอบแรกไปตามระเบียบ

2. กับสายการบินเอกชนแห่งหนึ่งของไทย ที่มีลวดลายของเครื่องบินเป็นกุ้ง หอย ปู ปลา ดิฉันอยากทำงานกับสายการบินนี้มากๆ ความสูงถึง น้ำหนักตามเกณฑ์ แต่คุณสมบัติดิฉันอาจจะไม่เข้าตาท่านกรรมการ เลยตกรอบแรกเป็นครั้งที่สอง

3. สายการบินแห่งชาติ ที่หลายคนฝันใฝ่ รวมทั้งตัวดิฉันด้วย คราวนี้ลงทุนไปตัดสูทแขนสั้น สีครีม แล้วเดินไปสมัครที่กทม. และแล้วดิฉันก็ผ่านรอบแรก ดีใจเหมือนจะได้บิน แต่สุดท้ายก็มาตกรอบข้อเขียน มันยากจริงๆ ทำไม่ได้ ทำไม่ทัน ก็เลยต้องหลุดไป

4. ไหนๆก็ลงมาสมัครที่กทม.ของสายการบินข้อสาม ดิฉันเห็นว่าสายการบินแดนปลาดิบเปิดรับก็เลยสมัครไว้เลย ไม่พลาดแน่ แต่วันจริง ดั๊น ถุงน่องขาด แล้วมารู้ตัว อีตอนเดินเข้าไปในห้องสัมภาษณ์ ความมั่นใจที่มี หมดสิ้นนับตั้งแต่นั้น ดิฉันเลยไม่ได้หวังอะไรกับที่นี่เลย แล้วก็แห้วอีกตามเคย

5. และแล้วสายการบินข้อสอง ก็เปิดรับสมัครอีกครั้ง ความพยายามของดิฉันยังพอมี เลยรวบกำลังที่มีอยู่ ไปสมัครอีกครั้ง หวังว่ากรรมการท่านคงเห็นใจ คราวนี้ตอนอยู่ในห้องสัมภาษณ์ กรรมการคุยกับดิฉันนานมาก ถามโน่น ถามนี่ จนดิฉันเข้าข้างตัวเองไปว่า ได้แน่คราวนี้ แต่พอถึงวันประกาศผลกลับไม่มีรายชื่อของดิฉันเลย.. เศร้านะเนี่ย

6.ครั้งนี้เป็นครั้งที่หกแล้วเหรอเนี่ย ไม่น่าเชื่อไม่เคยนับ ครั้งที่หกกับสายการบินแดนกิมจิ ที่เปิดเบสบ้านเกิดเมืองนอนของดิฉัน หลังจากที่ได้ยินข่าวจากรุ่นพี่ที่เคยเรียน ALC ว่าจะเปิดรับสมัครเบสเชียงใหม่ แค่นี้ดิฉันก็เนื้อเต้นแล้วค่ะ เป็นข่าวที่น่ายินดีปรีดาที่สุดในรอบปีเลยก็ว่าได้ ซึ่งตอนนี้ดิฉันก็มีชื่อ 1 ใน  61 ของผู้ผ่านสัมภาษณ์รอบแรก มีสิทธิ์ไปสัมภาษณ์รอบสอง ซึ่งจะคัดเหลือไม่กี่สิบคน ที่จะมีโอกาสร่วมงานและเดินทางไปเทรนยังดินแดนแห่งกิมจิและหมูย่าง (อยากกินๆ สองอย่างนี้คือตัวล่อชั้นที่ ที่ทำให้ดิฉันอยากไป 55) จะเป็นยังไงก็คงต้องรอให้ถึงวันที่ 17 ธ.ค. นี้ ซึ่งเป็นวันที่ดิฉันจะไปพิสูจน์ตัวเอง ให้ท่านกรรมการทั้งหลายแซ่บ ว่าดิฉันก็มีดีนะค้า.....

โห ไม่น่าเชื่อเลย หกครั้งในหกเดือน ยังไงการเดินทางครั้งนี้คงจะเป็นการเดินทางที่สนุก น่าค้นหา ถึงแม้ว่ามันจะยากเพียงไหน หรือไกลเท่าไหร่ ดิฉันต้องไปให้ถึงให้ได้ แล้วดิฉันก็ยังคงท่องใจเสมอมา"ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น"ถึงแม้ว่าจะเชยไปนิด แต่มันก็จริงเสมอสำหรับดิฉัน